Het verhaal van Beer

Ongeveer 30 jaar geleden was ik 2 dagen voor zaken op een beurs in Birmingham.

In de hallen ernaast was een speelgoedbeurs welke eindigde. Zoals bij meerdere beurzen de gewoonte is, worden de kleinere goederen verkocht zodat die niet meer ingepakt hoeven te worden.

Nieuwsgierig ging ik toch maar even kijken en zag ik Beer staan. DAT is iets voor mijn meisje! Dus gekocht. Eenmaal ’s-avonds op mijn hotelkamer bedacht ik me hoe ik Beer mee moest nemen. Omdat ik maar 2 dagen onderweg was had ik alleen maar een rolkoffer bij me en daar paste Beer nooit bij!
Uiteindelijk Beer op de arm genomen en mee naar het vliegtuig. Gelukkig mocht hij mee als handbagage. De stewardess bij het vliegtuig keek me raar aan toen ik het vliegtuig in wilde.
Rolkoffertje en Beer in mijn arm. Mijn opmerking “zonder mijn Beer durf ik niet te vliegen” deed wonderen. Haar verbaasde maar ook lachende gezicht op dat moment, goud waard. Beer kreeg een eigen zetel naast mij! (Bedankt KLM)

Je had het gezicht van Marja moeten zien toen ik met Beer thuis kwam! Je man gaat naar een fotobeurs en komt thuis met …jawel. Heerlijk. Hij heeft altijd een apart plekje bij ons in huis gehad en werd ook een vriend van de (klein)kinderen.

In al die jaren was er weinig meer over van zijn witte kleur. Na het overlijden van mijn meisje heb ik, als een soort van eerbetoon, Beer weggebracht naar mijn stomerij in Goirle. Hier werd me eerlijk verteld dat het niet zonder risico was omdat hij al ruim 30 jaar oud is en de naden het kunnen begeven. Na mijn uitleg over het hoe en waarom begrepen ze dat ik de gevaren accepteerde.

Een week later ging ik hem ophalen. Meneer stond achter de toonbank, dus voor iedereen zichtbaar, klaar. Wat een metamorfose! Hij is weer wit!
Op mijn vraag wat de kosten zijn kreeg ik te horen dat zij er, uit piëteit, niets voor wilden hebben!!
Ik geef eerlijk toe dat ik op dat moment ontdaan was door zoveel medegevoel.

Hij zit nu op de bank waar Marja altijd overdag lag. Afgelopen weekend was onze oudste zoon met vrouw en Rafaella hier. Natuurlijk wilde zij met Beer op de foto.

 



6 opmerkingen:

  1. Ontroerend schrijven en nog eens extra door het gebaar van de stomerij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooie herinnering en hoe liefdevol.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi Robbert, er zijn nog mensen met het hart op de goede plek

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Van begin tot eind een liefdevol verhaal. Klasse van de stomerij dat ze er niet voor betaald wilde worden. Wat is beer mooi geworden, Daar zullen de kleinkinderen maar wát graag mee spelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ach, wat een prachtig verhaal. Dank dat je het met ons wilde delen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooi verhaal Robbert en super dat de beer weer zo mooi geworden is .Een prachtige herinnering
    Lieve groet Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen

Reageren via je Google-account wordt aanbevolen.