Bomen gekapt voor bio-centrales

Ik geef eerlijk toe dat ik dit plaatje heb "gepikt" van mijn buurman.


Groetjes uit Vlaanderen

Heerlijk weekend

&n Het begon eigenlijk 14 dagen geleden toen mijn broer mij uitnodigde om naar zijn nieuwe caravan op de Kaag te komen kijken. Door alle corona toestanden was dat niet eerder mogelijk geweest. En, eerlijk is eerlijk, was ik na het overlijden van mijn meisje ook niet bepaald gemotiveerd om de deur uit te gaan.

Toen mijn goede vriend Paul, die ik al meer dan 50 jaar ken, hoorde van de invitatie was zijn reactie; “Boog dan gaan we toch samen!” Paulus, zoals ik hem noem, kent gedurende die 50 jaar mijn familie en heeft o.a. bij mijn vader gewerkt en een eigen discowinkel in “onze” zaak gehad.. Broer Hans ook enthousiast dat hij mee zou komen.

Nou, Paulus opgehaald in Voorburg en daarna naar de Kaag. Mijn broer stond ons op te wachten en deed de slagboom (gratis) voor ons open. (Ook daar al betaald parkeren!) En toen naar zijn nieuwe caravan, of moet ik eerder over een chalet spreken. Wat een prachtig onderkomen!! 11 x 4 meter. Voorzien van alle moderne gemakken die je maar kan bedenken.

Werkelijk een hele fijne, ontspannen, middag gehad waarbij we ook nog eens door Elly (Hans zijn vrouw) culinair verwend werden. Ook mijn zwager Jan, die ook op de camping staat, kwam nog even binnenvallen. En gewoon over het verleden gesproken. Ja, we konden er over praten maar ook veel lachen En dat deed mij, en niet alleen mij, heel erg goed.

Nadat ik Paulus weer terug had gebracht , kregen we een appje van de Kaag dat het zeker voor herhaling vatbaar is.

Waarom dit hele verhaal? Nou dat ga ik proberen uit te leggen.

Ja, ik was bang, heel erg bang. Door alles wat Marja de laatste 14 jaar heeft moeten meemaken, en waar de buitenwereld gelukkig geen benul van heeft, was ik angstig om alles te moeten vertellen.

Afgelopen zaterdag was ik uitgenodigd bij onze andere vrienden, Ed en Ann, die we al kenden vanaf 1977 toen ze tegenover ons waren komen wonen en ook hele goede vrienden van ons zijn geworden. Zo goed zelfs dat wij, zeg maar, een klein onderdeel van hun familie zijn geworden. Enfin, Eduard werd 75 jaar en gaf een feest op zijn (ook) op de Kaag staande caravan. Hij had mij verteld dat alle ook voor mij bekende familieleden en kleinkinderen aanwezig zouden zijn. Mijn goden, wat zag ik daar tegen op! Ja, ik wist wel dat Marja ook bij hun zeer geliefd was, maar om ze allemaal weer eens te ontmoeten? Met pijn in mijn buik ben ik richting Kaag gereden.

Wat ben ik lief ontvangen!! Zoveel liefde en begrip. Werkelijk zo mooi. Ik vergat dat ik daar alleen zat zonder mijn meisje. (sorry schat). Zelfs voor mij totaal onbekende kleinkinderen kwamen op mijn schoot zitten. Oh, wat was dat allemaal fijn om mee te maken. Zoveel liefde en ook begrip. Zóó fijn om te voelen. Met dat gevoel was de terugweg van 140 km een fluitje van een cent.

Zondag even alles laten bezinken.

Maar goed, maandag, kwamen een lievelingsnicht van Mar met haar man op visite bij mij in Ravels. Anneke en Mar waren al vriendinnen in hun jeugd. Bij elkaar gelogeerd en vakantie's door gebracht. Door alle brieven tussen die twee weet ik dat zij werkelijk ALLE gebeurtenissen in hun “pubertijd” met elkaar deelden. Nee, ik ga niet in op details maar wat die twee elkaar verteld hadden was genoeg om de dag te vullen. En wat heerlijk om het allemaal weer eens te horen. We hadden over en weer zoveel te vertellen dat we pas om 20.00 uur er aan dachten om te gaan eten. Ik weet niet meer precies hoe laat het was dat ze vertrokken. Maar vóór ze naar NL reden moest er nog wel even in Ravels getankt worden. Lieve Anneke en Ton, ook jullie hebben afgelopen weekend voor mij onvergetelijk gemaakt.

Broer, Elly, Paulus, familie van der Kraan (allemaal!) en vrienden, Anneke en Ton bedankt voor jullie steun.

Mede door jullie en de support van mijn kinderen kan ik weer met een glimlach de toekomst tegemoet zien.

En om alles compeet te maken, kon ik mijn jongste zoon feliciteren met zijn 40e verjaardag!