Een duidelijk standpunt

Ja, dat hadden manlief en ik toen we in 1975 trouwden. 
We wisten dat we graag zo snel mogelijk kinderen wilden. We waren het ook eens over de manier van (op)voeden.
Borstvoeding, liefde, aandacht, respect, regels en consequent beleid. 

Al waren we nog erg jong, onze normen waren niet modern. Een ouderwets patroon van werkende vader en thuisblijvende moeder stond ons allebei voor ogen. Ons viertal moest “u” zeggen en met twee woorden spreken als beleefde, welopgevoede kinderen.

En we bleven bij ons standpunt, bijna als laatsten van onze generatie opvoeders en ondanks het nodige tegengas. 

Wat is jullie standpunt?

25 opmerkingen:

  1. Ik vind het heel goed. Ik heb het ook zo gedaan. En ik heb de kinderen verhaaltjes verteld van kabouters die rookten en daardoor zo stonken. Ha, ze roken nu geen van beiden. Vind ik leuk. Mijn kinderen zijn beleefd al zullen ze dat mij niet altijd laten merken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eerlijk gezegt niet veel anders dan die van jullie. Ja ik werk. Ik ben zzp-er, maar wel onder de schooltijden van de kids. Ik wil gewoon thuis zijn als de kinderen uit school komen. Ja ik vind het belangrijk dat mijn kinderen met twee woorden spreken. U hoeven ze niet tegen mij te zeggen, maar wel tegen hun opa en oma en andere mensen.

    Vasthouden hoor, wat anderen er ook van zeggen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik leer mijn kinderen ook 'u' te zeggen tegen andere mensen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben opgegroeid in Frankrijk, heb een franse moeder. Daar zeg je JE tegen je hele familie maar verder tegen bijna iedereen U. Ik vond t raar dat ze in NL U tegen ouders zeiden.
    Kinderen van tegenwoordig zeggen tegen niemand meer U en dat irriteerd me mateloos. Ze zeggen ook geen dankje wel ofoz.
    Ik hou van kinderen die goed opgevoed zijn en die zijn er gelukkig ook maar eerlijk gezegd niet veel.
    Ik vind absoluut dat je gelijk hebt als je wil dat ze U tegen je zeggen.
    En verder ben je een schatje. Fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Van mijn standpunten qua opvoeding kwam niet veel terecht, mijn ex werkte niet mee. Daardoor o.a staan mijn kinderen nu niet zo stabiel in het leven (maar er zijn nog meer oorzaken)
    Ik heb ze gelukkig wel respect kunnen bijbrengen en dankbaarheid. 'U' zegen hoeft niet, als ze maar beleefd zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Beleefd zijn vind ik ook belangrijk, maar u zeggen tegen mijn ouders vond ik vreselijk. Ik was de enige in mijn klas die dat moest en ik schaamde mij dood. Op mijn 12e ben ik ermee gestopt en er is nooit wat van gezegd.

    Groetjes Jacq.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heel goed, het u zeggen moeten mijn kinderen ook tegen andere mensen. Uiteraard ook beleefd en netjes zijn ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Marja,
    Mijn oudste is geboren in 1984 en de tweede, en tevens jongste, in 1990. Mijn standpunten waren net als die van jou, waar het op opvoeden aankomt. Verschilt helemaal niets, behalve dat mijn meiden geen u hoefden te zeggen. Maar ze spreken me netjes aan met ´mam´ en vragen me toestemming, nog steeds, voor van alles en nog wat. Ze zijn opgevoed met respect, consequentie en regels en ik geloof nog steeds dat dat zijn vruchten heeft afgeworpen. Maar als ik mijn oudste hoor praten, nog geen kinderen hoor, dan willen zij en haar vriend ook volgens de zelfde normen hun kinderen op gaan voeden, als zij er eenmaal zijn... En dat geeft hoop, dan hebben we het toch niet slecht gedaan...
    Ik wens je een heel fijn weekend Marja,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  9. p.s-je... Ze zeggen trouwens wel altijd u tegen andere mensen, wat ik heel erg fijn vind...
    Liefs van mij,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wij trouwden in 1990, dus iets andere tijd. De kids zeggen geen U tegen ons, maar tegen andere volwassenen wel hoor. Ik vind het ook heel belangrijk dat ze anderen respecteren. En 'k moet zeggen, da's aardig gelukt : )

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ben het wel met je eens dat er regels nodig zijn heb dat ook gedaan met mijn zoon en ik moet zeggen het is een prima jongen geworden. Had er met mijn ex geen duidelijke afspraken over gemaakt van te voren maar in de praktijk hadden we wel diezelfde ideeën. Al was ik soms wat makkelijker en kreeg hij genoeg ruimte om ook zijn eigen ik te ontwikkelen. Ik heb zelf wel altijd er bij gewerkt, zou dat ook niet anders gewild hebben. Graag had ik ook wel meer kinderen gehad ( heb ik ook wel gehad maar die zijn helaas overleden) maar dat zat er niet meer in en ben nu gewoon ontzettend gelukkig met mijn zoon.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ha, grappig. Ik heb net een commentaartje geplaatst bij een weblog met de vraag of je u of jij zegt tegen anderen.
    Nee, u hoefden onze kinderen niet tegen ons te zeggen. Wel tegen anderen en bij voorkeur tegen ouderen. Ik ben thuisblijf moeder geweest tot de kinderen naar school gingen, toen ging ik werken. Mijn kinderen zijn gelukkig prima volwassenen geworden, met respect voor anderen.
    Eerlijk gezegd ben ik er niet over uit of de door jou genoemde afspraken nu het verschil maken. Dat moet ieder voor zich uitmaken en je kunt het niet als oorzaak noemen voor kinderen die onrespectvol gedrag vertonen.
    Dat heeft m.i. veel meer te maken met het gedrag van ouders zelf dan met regels of een werkende moeder.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Helemaal mee eens. Ik moest ook altijd u zeggen tegen mijn ouders en doe dat nog steeds. Helemaal geen problemen mee, als zij dat nou fijn vinden....mijn kinderen zeggen wel je en jij tegen ons, maar u tegen andere volwassenene, ook tegen opa en oma. Zelf gebruik ik ook graag u, bijvoorbeeld in mijn werk, als mensen dat niet willen, dan zeggen ze dat wel. Wat ze bijna nooit doen trouwens...

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik volg je voor wat betreft respect, liefde, aandacht en vooral mijn kinderen moesten tegenover anderen en ons beleefd zijn en ook gehoorzaamheid stond bovenaan ons verlanglijstje.

    Een thuiswerkende moeder zat er voor mij niet in, ik ging en ga nog altijd graag werken en kon perfect de taak van werkende moeder combineren met het gezin. Ik ben nog steeds een gelukkige werkende vrouw/moeder en mijn kleine meisjes zijn ondertussen volwassen vrouwen geworden met respect naar anderen toe en ook zij hebben deze normen overgenomen.

    In elke vorm van samenleving is het belangrijk dat er regels zijn, zoniet wordt het chaos...met de gekende gevolgen...

    marieke

    BeantwoordenVerwijderen
  15. De jongens zeggen jij/je tegen ons, hun grootouders, tantes/ooms. Da's zo gegroeid, en niemand heeft daar problemen mee. Het zijn 3 fijne en goed opgevoede jongens, al zeg ik het zelf ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  16. In alle opzichten hetzelfde behalve de borstvoeding en het u zeggen. Althans, ze hoeven tegen ons geen u te zeggen. Wel tegen vreemden en oude mensen.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Mijn dochter (net 16) hoeft tegen ons geen u te zeggen, maar wel tegen andere volwassenen. Ik vind dat de normaalste zaak van de wereld.
    Zelf heb ik een schurfthekel aan regels, maar in de opvoeding geven ze wel lekker veel duidelijkheid. En nee is bij mij nee. Altijd.
    Het belangrijkst is en blijft de Liefde die ik haar wil meegeven :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Leuk zo'n onderwerp.
    Ik ben in 1972 getrouwd en onze kinderen kwamen in 1980 en 1984. Mijn idealen waren ongeveer hetzelfde als de jouwe, behalve dan dat ik liever toch ook voor een deel bleef werken. Het allerliefst had ik gehad dat mijn man een dagje thuis was gebleven, maar daar was hij helaas niet voor te porren. Borstvoeding lukte helaas niet en blijven werken ook niet, want een crèche was moeilijk te krijgen toen. Toen ons tweede kind werd geboren, had ik nèt een plaatsje op een leuk kidnerdagvebrlijf voor mijn zoon gevonden, maar mijn dochter werd geboren met een maagafwijking waardoor ik wel thuis moést blijven, want een kind met een afwijking werd niet toegelaten. Na anderhalf jaar ben ik op doktersadvies weer buitenshuis gaan werken omdat ik er depressief van werd. Er kwam een oppas aan huis, wat heel goed ging.
    Mijn kinderen zeiden je en jij tegen ons, ook tegen mijn ouders, maar niet tegen de ouders van mijn man. Ook andere volwassenen tutoyeerden ze niet.
    Ze zijn allebei opgegroeid tot prima volwassenen.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Ook wel grotendeels jouw opvattingen ,mijn kinderen zijn in 62 en 65 geboren en wij zaten dus aan het begin van de wat vrijere opvoeding wat me niet heeft belet heel consequente te zijn in ja en nee /rechten en plichten .Uiteraard borstvoeding ( en nog katoenen luiers ) Wel jij tegen ons maar verder U tegen iedereen die ouder was dan zij zelf waren ,tenzij die "oudere" zelf anders wilde .Ik was fultime moeder maar toen de kinderen naar school gingen heb ik geleidelijk aan een "soort stofferderijtje" aan huis opgebouwd ,o.a.caravan en botenkussens bekleden en dat was goed te combineren met moeder zijn ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Zoals het bij Rietepietz was was het mij ons ook.Zelfs nu nog zeggen ze tegen ouderen U. Ook tegen mij mochten ze jou en jij zeggen.
    Groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Onze kinderen zijn geboren in 1973 en 1975. Ze hoefden tegen ons geen U te zeggen, maar wel tegen alle andere volwassenen. Ik was ook altijd thuis, en toen ze eenmaal naar school gingen, had ik een baantje tijdens de schooltijden. Wij hadden samen afspraken, elkaar niet afvallen waar de kinderen bij waren, consequent blijven, nee is nee en blijft ook nee... Liever geen ruzie maken waar de kinderen bij waren. En... iets wat niks met opvoeden te maken heeft... geen papa en mama tegen elkaar zeggen ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo Trees, je bent een heftige inhaalrace aan het maken met je reacties. Dankjewel hoor.
      Wat jij schrijft over elkaar niet afvallen en geen ruzie in bijzijn van de kinderen, dat was ook helemaal onze deal. En wij noemden elkaar bij de naam of liefkoosnaampjes.

      Verwijderen
  22. Ik heb ze zoveel mogelijk vrij opgevoed omdat ik zelf ontzettend streng ben opgevoed en ik daar verschillende hiaten inzag die echt niet juist waren en waar juist het tegenovergestelde zou kunnen gebeuren. Ik heb overal voor gewaarschuwd en haar vrij gelaten in haar keuzes hoe klein ze ook was en tot zekere hoogte natuurlijk. Ze is absoluut niet verwend! Ik stuurde bij waar nodig was. Eigenlijk waren er helemaal weinig tot geen regels. Zolang alles goed gaat, hoeft dat ook niet. Anders even duidelijk maken waarom. Ik heb altijd gewerkt en was zelfs een Bom-moeder.
    Ze rookt niet, drink niet, heeft nooit drugs gebruikt :-) Afgestudeerd op de universiteit en tot 24 jaar thuis gewoond. Tegen mij mocht ze altijd jij zeggen en zelfs mijn naam als er teveel moeders in de buurt waren, want wie roept er en welke mama wordt bedoeld. Wel altijd netjes u tegen anderen zeggen. Maar ook tegen haar oma mocht ze gewoon je/jij zeggen, was geen probleem.

    www.consuminderblog.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Aanvulling:
    Ik was denk ik nog een van de laatsten die thuis katoenen luiers gebruikte in die tijd. Ik heb 9 maanden borstvoeding gegeven. Mijn dochter is uit 1986.

    Consuminderblog

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heerlijk om te lezen. Hier spreekt een trotse moeder, en terecht!

      Verwijderen