Grenzen

Regelmatig vragen bloggers zich af of ze wel openlijk kunnen schrijven over hun belevenissen en gevoelens. Ik worstel soms ook met dat dilemma. Over mezelf ben ik best open en eerlijk. Naar de mening van sommigen zelfs een beetje te. Maar dat is mijn eigen beslissing. Ik zou vele logjes kunnen vullen met de wetenswaardigheden van onze nazaten. Op dat moment ga ik over hun grenzen heen en schend ik hun privacy. Dat lijkt me niet zo verstandig.

Vervelende reacties raken me en een gebrek aan reacties eveneens. Ik begrijp de bloggers die op een gegeven moment de knoop doorhakken en stoppen met dit hele gedoe. Toch zie je een enkeling een doorstart maken na een korte blogpauze. Zijn we verslaafd of is het iets anders?

Wat is jouw motivatie om te bloggen en waar liggen jouw grenzen?

17 opmerkingen:

  1. Het is een soort dagboek, maar minder persoonlijk. Ik ben altijd eerlijk over mezelf, maar anderen verstop ik achter een initiaal of schrijf er helemaal niet over. Sommige dingen zou ik op tv ook niet zomaar zeggen. Het bloggen is vooral ook een uitwisseling, met ander bloggers en lezers. Ik woon alleen dus is het extra fijn om geestverwanten zo te ontmoeten. En je steekt er heel wat van op door anderen te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik zou best willen en durven, maar denk dat het niet zo interessant is wat ik vertel en daarom begin ik er niet aan
    ik vind het heerlijk om mee te lezen, zeker over de gewone dagelijkse dingen en meestal/vaak heel herkenbaar
    dus voorlopig blijf ik lezen, soms reageren maar vooral genieten

    heel fijn weekend

    Berber

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Schrijven vind ik heerlijk, van meelezen op verschillende blogs geniet ik ook altijd erg. Ben een beginnende blogger sinds ik besloot die twee te combineren. Ik probeer dit toch vrij anoniem te doen en bij mezelf te houden voor diegenen die er niet om gevraagd hebben over zichzelf terug te lezen op internet. Ik moet wel bekennen dat ik zelf ook vrij weinig reageer terwijl ik wel veel meelees en ervan geniet zoals ik al zei.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb eerder een 'open " blog gehad en nu weten op 2 vriendinnen na dat ik er een blog op na houd.
    Dat geeft mij de ruimte om over dingen te bloggen die ik anders misschien niet zou vertellen.
    Toch houd ik een bepaalde terughoudendheid omdat ik vind dat niet alles in "the open" hoeft.
    En over alles bloggen...de een vindt dat zij alles moet kunnen zeggen, de andere vindt de kleur van hun theedoeken al te veel informatie...het is zo moeilijk om te zeggen waar de grens is.
    Ik heb ooit eens een blog geschreven toen ik nog een open blog had over iets (vraag mij niet meer wat) waarop iemand heel boos werd omdat zij zich persoonlijk aangesproken voelde terwijl het blog over iets heeel ander ging.
    Ik houd ook niet van nare reacties, wie wel he ;-) maar soms kan je in je enthousiasme over iets bloggen wat bij een lezer erg dicht bij komt.
    Het is en blijft heel moeilijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tja...wat vertel je en wat vertel je niet......
    Ikzelf ben ook heel open, maar alleen wat mezelf betreft. Ik heb altijd zoiets van : "Ik heb geen geheimen, dus waarom niet? Ik hou wel degelijk rekening met de gevoeligheden van de mensen om me heen. Zo heb ik nu een leuk stukje over onze portugese vrienden niet geschreven omdat ik bang ben dat hij d.m.v google translate zou kunnen lezen en ik wil ze niet krenken... Hij vroeg nl. bij alles wat we met ze ondernamen wel 20x door de dag heen: "You like Adriana? You like Leo?" waarop wij dus alle 20 x moesten zeggen dat we het geweldig vonden. We kregen er een beetje een sik van, dat begrijp je. Zulke dingen dus. Toen we een familieweekend hadden en ik foto's aan het maken was, zeiden mijn dochters dat ze geen foto's van dikke achterwerken op mijn blog wilden. Nu moet je weten dat ze alletwee hardstikke slank zijn, alleen ik heb een dik achterwerk. Maar goed: dat respecteer ik dus...... Soms lees ik wel eens bij een ander iets waarbij ik denk: "Moet dat nou?", maar dat gaat nooit over wat ze over zichzelf schrijven, maar over iemand anders. Ik kan er nooit goed tegen als mensen disrespectvol zijn naar anderen. Maar het blijft een dilemma, dat wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mijn motivatie om te bloggen? Om zoveel mogelijk dingen van en over mijn vader te onthouden 'voor later' en om 't ook te delen met - in 't begin alleen maar - familie en anderen die 't interessant of leuk genoeg vinden om te lezen. Verslavend? Ja ... ;-) Leuk? Hartstikke! Nare reacties? (Nog) niet gehad. Mijn grenzen? Geen herkenbare foto's van pap of van mezelf, geen volledige namen van wie dan ook, m.u.v. mijn eigen voornaam. Maar da's mijn keuze en ook uit respect voor mijn vader die niet om Alzheimer of deze blog gevraagd heeft ...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mijn motivatie om te bloggen is te vergelijken met mijn motivatie om het werk te doen dat ik doe: ik wil graag de wereld een beetje mooier maken en iets 'geven' waar iemand iets aan heeft. Daarnaast is schrijven echt een hobby voor me, ik hou van woorden.
    Ik blog absoluut niet omdat het een uitlaatklep zou zijn, dan zou ik het gevoel hebben dat ik in een drukke winkelstraat op een kratje ga staan en mijn verhaal in het wildeweg aan wildvreemden rondschreeuw. Want dat is wat internet eigenlijk is.

    Baasbraal schrijft over onrespectvolle bloggers en reageerders, daar ben ik ook allergisch voor (geworden). Helaas trekken die blogs lezers als vliegen op de stroop.

    Wat ik heel positief vind van bloggen is dat je soms zielsverwanten treft en dat is verrijkend. Dat is ook de reden dat ik de reageermodule weer open heb gezet, sommige reacties zijn te waardevol om niet te krijgen.

    Snap je me nog? Oh ja, ik was een hele actieve blogger en reageerder en ben daar mee gestopt (dus niet verslaafd hahaha), het scheelt enorm veel tijd en het voelt veel prettiger voor mij.

    Groet Roelien

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hier ook net een doorstart gemaakt, omdat ik het té leuk vond om af en toe wat te schrijven en foto's te plaatsen.
    Heb nu minder bezoekers als voorheen, maar vind dat eigenlijk helemaal niet erg. Mijn blog nu staat dichter bij mezelf en da's toch belangrijker dan de hoeveelheid bezoekers ...

    Groetjes Sas

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat mijn grenzen betreft hoef ik denk ik niet veel uit te leggen .Al ga ik minder ver in delen van gevoelens als op mijn vorige blog.Mijn motivatie om te Bloggen .Ik vind het heerlijk om te schrijven ,gevoelens te delen ,reactie's te krijgen en te reageren .Gewoon de wisselwerking tussen ons bloggers.Zeker omdat ik [we] ons eigenlijk behoorlijk terug getrokken hebben van de buitenwereld.Het is ook mijn ''lijntje''met de buiten wereld geworden
    Liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik vind schrijven heerlijk. Ik geniet van de blogjes van anderen. Ik lees ze graag. En het is zo jammer dat er nu veel blogjes verdwijnen.

    Ik ben best wel open op mijn blog. Te open, misschien. Maar ik schrijf vanuit mijn hart, mijn gevoel en misschien ga ik dan over mijn grenzen heen. Maar ik zal nooit iemand kwetsen.

    Frederique is niet mijn echte naam. Verder weet alleen Husband van mijn blog, dus ik voel mij redelijk vrij om te schrijven wat ik wil. Het is voor mij ook een buitenlijntje.

    Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen. Nare reacties zijn minder leuk, maar iedereen is vrij om zijn/haar mening te geven.

    Ik weet alleen dat ik het heel erg leuk vind!

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het is inderdaad heel anders om onder een schuilnaam te bloggen. Ik ben overal vindbaar onder mijn eigen naam en er staan honderden foto's van mijn familie, vrienden en ons gezin op het www. Ook lezen er veel bekenden mee. Daardoor moet ik goed nadenken over wat ik publiceer. Zoals Roelien zo treffend schreef over het kratje in een drukke winkelstraat, daar zouden mijn dierbaren niet vrolijker van worden. :o)
    Dus als ik ooit ongeremd wil schrijven over alles en iedereen ...... kan ik dat beter niet in een blog doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dat wat ik schrijf schrijf ik vanuit mijn diepste ik. Daarnaast schrijf ik nooit met de intentie mezelf op te hemelen of een ander te krenken (tenminste, dat hoop ik) en vanuit mijn waarheid. Maar wel altijd respectvol (tenminste, dat hoop ik).
    Ik schrijf wel heel open. En dat snapt niet iedereen altijd. Op mijn logje over de kinderarts van afgelopen maandag kwam deze reactie: Ik heb er geen antwoord op. Ik denk dat je dit met medici moet bepraten. Ik zou zo'n onderwerp ook nooit op een weblog zetten, hoe anoniem ook. Daar zit ik dan best wel mee. Want ik schrijf toch niets verkeerds en ik schrijf dit van me af voor mezelf, maar ook met het idee dat anderen dit herkennen en er iets aan hebben.

    Ik vind bloggen een verrijking. Natuurlijk zijn er periode dat ik het minder leuk vind en er zijn ook wel 'ns relletjes en dat is jammer. Maar dan is het dus wel de echte wereld, waar ook niet iedereen dikke vrienden is natuurlijk.

    Ik vind het soms wel jammer dat ik op een nieuwe plek verder gegaan ben, maar tegelijkertijd voelt het heel erg goed. Beetje dubbel dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik schreef al jaren korte verhaaltjes-observaties in een schriftje en deed er verder niets mee. Ik ontdekte de Trouwschrijfsite en begon daar het plaatsingsavontuur, doodeng in het begin. Maar dat avontuur kwam tot een einde.
    Ik hield er een leuke club "schrijfvrienden" aan over, zie de blog Trouwschrijvers. Sinds eind vorig jaar heb ik een eigen blog. Als ik daar namem gebruik zijn ze gefingeerd. Foto's van mezelf of anderen herkenbaar plaatsen zal ik niet doen. Ik vind het leuk dat mijn schrijfsels worden gelezen en ben me bewust dat ze wereldwijd zijn te lezen, dat maakt me voorzichtig. Commentaar is altijd welkom.
    Ik hecht aan privacy en respect.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Bloggen is voor mij kennis delen en kennis opdoen. Ik leer veel van anderen en zij misschien weer van mij. Ook is bloggen voor mij uiten van gevoelens en daarbij moet ik voorzichtig zijn. Het wordt al snel erg persoonlijk. En waar ligt dan de grens inderdaad....Mijn blogs zijn vaak maatschappijkritisch, ik kan slecht tegen onrecht. Dan wind ik me wel eens op.
    Dat ik door het bloggen in contact kom met geestverwanten vind ik mooi, het voegt echt iets toe aan mijn leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Off topic. Ik zal Inge wel even een mailtje sturen. Bedankt voor je reactie bij mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Hà, goeie vraag!
    Ik vroeg het me laatst ook af op m'n blog.
    Ik schrijf simpelweg omdat ik grààg schrijf.
    Een uitlaatklep zeg maar.

    De wetenschap dat er mensen zijn die mijn schrijfsels lezen vind ik fijn (want reacties zijn - meestal - leuk) en tegelijk beangstigend (want stel dat wat ik schrijf niet interessant of niet goed genoeg is).

    Ik probeer zo open mogelijk te zijn, maar ben tot nu toe toch altijd nog een beetje geremd. Uiteindelijk geef je een stukje van jezelf aan de wereld die het wil nemen. Spannend. En ja, misschien wel een beetje verslavend ook.

    BeantwoordenVerwijderen

Reageren via je Google-account wordt aanbevolen.