Collegialiteit

Den Haag, oktober 1973.

Ze waren collega’s. De vrijgezelle H (35), de getrouwde P (28) en het meisje M (18). Na een saai afdelingsetentje gingen ze voor een afzakkertje naar het huis van P en zijn vrouw. Daar werd het gezellig en vlogen de plagerijtjes en ondeugende opmerkingen over en weer. Rond middernacht beloofde H het meisje bij een taxistandplaats af te zetten. Ze opperde dat de taxi toch per telefoon besteld kon worden, maar dat werd weggewuifd na een blik van verstandhouding tussen H en P. Hij ging lopend naar huis en kwam er toch langs.

Buiten stak hij zijn arm door de hare en ze vertrokken enigszins slingerend in een (voor haar) onbekende richting. Na een kwartiertje vroeg ze hem bezorgd, hoever het nog was. Het voelde niet goed; de whisky had hem veranderd in een vreemde.

Ze ging eerst toch nog wel even met hem mee naar huis? Nee, dat was ze beslist niet van plan. Ze wilde een taxi. Ze was moe en bang. Dat was nou jammer, vond hij. Dan moest het maar op zijn manier. Hij had een mes en ze kon maar beter rustig met hem meegaan. Ze raakte in paniek en zocht naar vluchtmogelijkheden. De straten waren uitgestorven. In de huizen brandde geen licht meer. Ze zou kunnen roepen of aanbellen, maar hoe lang zou het duren voordat er hulp kwam? Zijn mes zou sneller zijn.

Nerveus piekerend besloot ze voorlopig net te doen alsof ze zich bij de situatie had neergelegd. Hij ontspande zichtbaar en begon uit te leggen hoe gezellig ze het straks zouden hebben. Hij had alleen maar goede bedoelingen en was gewoon een beetje eenzaam. Hij woonde boven een bar en ze mocht straks iets lekkers te drinken bestellen. Hij zou het dan bij haar boven brengen.

Hij hield haar nog steeds stevig vast en zo bereikten ze zijn huis. De deur naar de bovenverdiepingen bevond zich direct naast de ingang van de bar. Ze passeerden een schuifdeur op de eerste etage en hij legde uit dat de eigenaar van de bar daar woonde. Nog een trap hoger bereikten ze zijn piepkleine kamertje. Hij hielp haar uit haar jas en vroeg wat ze wilde drinken. Martini on the rocks? Prima. Ga maar lekker op het bed zitten, dan ben ik zo weer bij je.

Ze wachtte tot ze hem de eerste trap hoorde afdalen en deed haar jas aan. Even later hoorde ze de bargeluiden aanzwellen. Ze pakte haar tas en sloop zachtjes de trap af en klopte op de schuifdeur op de eerste verdieping. Geen gehoor. Ze voelde aan de deur en hij gleed soepel open. Heel zachtjes sloot ze de deur achter zich. Wat nu?

Ze hoorde zijn voetstappen op de trap. Hij kwam naar boven met de drankjes. Als hij zag dat ze weg was, zou hij haar dan hier zoeken? Ze zocht een schuilplaats. Daar, onder het bed, dat was haar enige kans. Met bonkend hart rolde ze zichzelf over het tapijt naar het midden van het tweepersoonsbed en wachtte ……… Ze hoorde hem woedend schelden en tegen meubilair trappen. Even later kwam hij de 2 trappen af en verdween in de bar. Ze wachtte ….. en moest ontzettend nodig naar de wc. Hij kwam nogmaals voorbij, stopte heel even op de eerste etage en vervolgde zijn weg naar boven.

Dat was het moment waarop ze haar kans greep. Onder het bed vandaan, zachtjes door de schuifdeur, de trap af en de bar in. Compleet over haar toeren vroeg ze de barkeeper om een taxi te bestellen. Ze was ontsnapt. Waar is het toilet? Wilt u H alsjeblieft tegenhouden. Was ze nu veilig?

Het leek een eeuwigheid te duren voordat de taxi arriveerde. Ze vloog de chauffeur bijna in de armen. Naar huis alstublieft. Tijdens de rit van drie kwartier hervond ze zichzelf. Ze rekende af (25 gulden) en bedankte hem nogmaals hartelijk. Rond half 3 opende ze zachtjes de voordeur, sloop naar boven en huilde zichzelf in slaap.

Ze vertelde niets tegen haar ouders. De volgende maandag ging ze met dichtgeknepen keel naar haar werk. H had zich ziek gemeld. P vond haar hysterische verslag overdreven en trok partij voor H. Het trauma werd nooit helemaal verwerkt.

P overleed in 1984 en H in 2007. Mag ze het nu publiceren?

13 opmerkingen:

  1. Wat een vreselijk verhaal. Daar loop je een trauma van op. Ik hoop dat je het een beetje verwerkt hebt. Dat er nooit aangifte is gedaan.

    Ik vind dit echt vreselijk.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja dat mag! En van mij had dat al veel eerder gemogen ..... Wat een *******

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De mannen zijn niet oud geworden. Hopelijk heeft het meisje de gebeurtenis van zich af kunnen zetten

    BeantwoordenVerwijderen
  4. wat een vreselijk verhaal zeg!! Dat dat allemaal zo gebeurde, en ik snap het wel als je jong bent vertrouw je nog zo op het goede in de mens.
    'sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Afschuwelijk, al die jaren met je meedragen doet zoveel kwaad. Aan je geest, je lichaam....Alsnog aan het verwerkingsproces beginnen, liefst met hulp. Dit was het eerste stapje.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Goed dat je het verhaal vertelde. Ze mag het zeker vertellen, dat lucht hopelijk op. Sommige mannen kunnen een vrouw voor het leven verwonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. een spannend begin voor een triller...
    als werkelijkheid....afgrijselijk
    en zo jammer dat het niet eerder in de openbaarheid is gekomen; om dit al die jaren mee te moeten dragen is haast ondoenlijk

    Berber

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een vreselijk verhaal,ik krijg er kippevel van.Ze mag het zeker vertellen ,jammer dat ze het niet veel eerder verteld heeft .Maar ik ken dat gevoel om het niet te doen.
    Liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dzjeezes... vreselijk!
    Veel sterkte!
    x

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Natuurlijk mag je het vertellen. Vaak lucht het op om te vertellen maar we voelen ons vaak stom en zelf schuldig terwijl een ander jou kwaad heeft gedaan of wilde doen.
    Gelukkig ben je aan erger ontsnapt...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Jemig wat heftig. Natuurlijk mag je het vertellen. Jammer dat er toen geen ruimte en begrip voor was. Hopelijk heb je het wel een beetje een plaatsje kunnen geven nu?

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Jeetje wat een naar verhaal. Dat mag natuurlijk verteld worden!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik slik en slik en slik en herken en herken en herken, alleen werd die van mij uiteindelijk opgepakt en opgesloten en teruggestuurd na de straf naar de Antillen waar hij vandaan kwam. Hij was op vakantie notabene.
    Het verwerken begint nu pas.........24 jaar later
    Ik omhels je!

    BeantwoordenVerwijderen

Reageren via je Google-account wordt aanbevolen.