Zwijmelen op zaterdag

 

Welke blogger(ster) kan het zich niet herinneren. Muzieknummers aanvragen.

Ik heb geen idee of Marja degene was die er mee begonnen was of een ander. Maar dat doet eigenlijk niet ter zake.

Zoals ik jullie al eerder vertelde, ben ik bezig met het leeghalen van haar computer, zoals ze mij gevraagd had, dat te doen.

Kom ik daar een bestandje tegen dat “ZOZ” heet. Toen ik het opende kwam ik het totale verleden van Zwijmelen tegen.

Nu spring ik even naar het heden. Sinds jaar en dag luister ik iedere zaterdag van 12 tot 15 uur naar radio Midvliet. Een radiostation voor Voorburg , Leidschendam, Wassenaar, Nootdorp, Stompwijk en verre omgeving. Tenslotte kom ik daar vandaan.
Natuurlijk vragen jullie je af hoe ik in België naar een zo lokale radio kan luisteren. Even geduld, hier kom ik zo direct op terug.

Waarom ik zo graag luister? Heel simpel! De “Vinyl Club”, zo heet het programma, zendt alleen maar muziek uit van de jaren 50, 60, 70 en soms 1980. En dat niet alleen! Heb je een nummer, uit die tijd, dat je graag wilt horen, voor jezelf of een ander, kan je dat gewoon aanvragen. 070-320.22.66. Het enige wat ze niet doen is het genre “Heikrekels” e.d. Sorry, maar daar heeft Midvliet andere programma’s voor.

En nu weer terug naar het heden.

In het bestandje van Marja kwam ik al jullie aanvragen tegen. Wat, door wie, en wanneer het aangevraagd werd. Typisch mijn meisje om dat op te slaan.

Nu is het zo dat de medepresentator van dit programma al 50 jaar mijn beste vriend is. Paul en Ron brengen iedere zaterdag hun programma in de lucht (internet, mobiel, etc.).

Toen ik Paul vroeg om nummers uit de lijst van Marja op iedere zaterdag op te nemen in hun uitzending, was hij direct enthousiast. Natuurlijk met in acht neming dat persoonlijke gegevens nooit genoemd zullen worden! Al 2 uitzendingen zijn er nummers van mijn meisje, op jullie verzoek, gedraaid. Respect voor Paul en Ron hoe ze met mijn vraag omgaan.

Maar nog steeds weten jullie niet waar radio Midvliet te vinden is.Nou als volgt;

Radio
Ether: 107.2 Mhz, 107.9 Mhz
DAB+: kanaal 11B (DAB lokaal 45)
Ziggo analoog: 92.9 Mhz
Ziggo digitaal: 916
KPN  digitaal: 1189
XS4All digitaal: 1189
Of via de livestream

En zoals ik, als digibeet:, browser - radio midvliet.nl en alles komt in orde.
Aanvragen van een plaatje voor jou of een ander? 070-320.22.66.

En doen hé! Het is zo leuk om van elkaar  te horen.

Groetjes en liefs uit Vlaanderen

 

 

Rompslomp

 
In mijn vorige schrijfsel vertelde ik over de rompslomp die op me af gekomen is. 2 Gevallen springen er uit.
 
De eerste is dat onze bankrekening, door de wet voorgeschreven, geblokkeerd werd. Gelukkig was ik door onze huisarts gewaarschuwd en had ik een bedrag overgemaakt naar onze NL rekening. Maar toen begon de ellende! Alle automatische incasso's, gas, licht,water,telefoon en noem maar op, werden eveneens geblokkeerd. Deze maatschappijen werden door diezelfde overheid en bank niet op de hoogte gebracht van wat de reden was. Dus…… aanmaningen en boetes.
Nou ja, dan maar bellen en de situatie uitleggen. Overlijdenspapieren mailen en bezwaar maken tegen de boetes. Tot op de dag van vandaag lig ik nog met 2 firma’s in de clinch. Na 3 ½ maand werd de rekening vrij gegeven maar moest ik wel alle automatische incasso’s opnieuw invoeren.
Dat heb ik gedaan, maar wel bij de Nederlandse ING. Ik wil niet dat mijn kinderen in de toekomst dezelfde ellende moeten meemaken als ik.
 
De 2e had ik totaal niet verwacht. Marja had bij drie bedrijven in Nederland gewerkt, waaronder het CBS, en daar en bij de anderen, pensioen opgebouwd. Tot een maand geleden niets van alle instanties vernomen. Ook nu maar weer eens gaan bellen. Als eerste naar het ABP. “Uw vrouw overleden? Daar weten we niets van”. Hallo we leven toch in de EU?
En nu komt het meest belachelijke antwoord wat ik gekregen heb! “Nee meneer in verband met de wet op privacy krijgen wij die informatie niet door”. Nou daar nam ik natuurlijk geen genoegen mee!
Na veel bellen kwam ik er achter dat haar pensioenopbouw was overgedragen van de ene pensioeninstelling naar de andere.
En nou gaat het mij alleen maar om te weten wat mijn rechten en plichten als Nederbelg zijn.
Helaas zijn deze vragen tot op heden nog steeds niet beantwoord.
 
Nou iets leukers. Mijn dochter en ik zijn vanmiddag heerlijk in de tuin bezig geweest. Allemachtig! Alle onkruid had van de afgelopen tijd dankbaar gebruik gemaakt. Helaas voor hun hebben wij het redelijk mooie weer gebruikt om aan dat woekeren (deels) een einde te maken. Vanavond is zij weer huiswaarts gekeerd. Maar met het mooie weer in vooruitzicht vrees ik dat het niet gewenste gewas moet vrezen voor de toekomst.

Trouwdag

Na een lange tijd van "radiostilte" eindelijk weer eens een bericht uit Ravels. Het is ongelooflijk de hoeveelheid aan administratieve rompslomp die op mijn dak is gekomen na het overlijden van mijn meisje. Ik zal daar later wel eens op terug komen want dat alleen al is goed voor een blogje.

Allereerst wil ik, nogmaals, iedereen hartelijk bedanken voor de lieve, meelevende reacties. Of het nu op de blog was, per kaart of brief, de mail, het maakt niet uit, het was en is fantastisch en een enorme steun voor me!
 
Vandaag zouden we 46 jaar getrouwd zijn. Het begon allemaal op Goede Vrijdag 1971 toen we elkaar onze eerste kus gaven. Ieder jaar op die dag zei ze dan; "Weet je nog schat?".
Ondanks het feit dat ik het in de tussentijd "uit" maakte voor een half jaar is het toch goed gekomen.
Beter en mooier had ik het niet kunnen treffen!
 
Vandaag veel lieve reacties gekregen van familie, bloggers en vrienden. Dat doet een mens goed, zeker in deze coronatijd,
 
Met mij gaat het, langzaam maar zeker, weer de goede kant op. Iedere week 2x hart revalidatie doet me enorm goed. Weer de energie om in de tuin te werken.
 
Liefs uit Vlaanderen.
 

 

 Afscheid 2

Van de week was ik bezig met het coördineren van haar en mijn computer. Opeens kwam ik een bestandje tegen dat "Laatste logbericht " heet. Hierin beschrijft ze in detail hoe ik een blogje kan schrijven als zijnde haar laatste. Typisch mijn meisje. Alles regelen tot in de puntjes. Zelfs na haar dood.  

Op mijn eerste blogje met de droevige melding van het overlijden van Marja kwamen hele mooie, lieve, fantastische en gevoelige reacties. Ik wist dat veel mensen haar waardeerden om wie ze was en hoe ze in de wereld stond. Maar dat het er zoveel waren, nee, daar had ik geen idee van.

Op 10 december begon ze ineens over te geven. Dat stopte niet meer. [Details zal ik jullie besparen] Het restantje weerstand wat ze had verdween als sneeuw voor de zon.
Wetende dat het op een dag fout zou gaan hadden we samen letterlijk alle voorbereidingen getroffen voor een eventuele euthanasie.
En toen haar vraag "Schat ik kan niet meer. Wil je de dokter bellen?" Nog nooit heb ik zo'n moeilijk telefoongesprek gehad.

Vanaf dat moment tot aan haar overlijden is de medewerking van artsen en palliatieve zorg bijzonder geweest. Ik ben ze daar erg dankbaar voor!  En de steun die ik van mijn kinderen kreeg en krijg!
Op het moment van afscheid waren de kinderen erbij en ben ik naast haar gaan liggen en heb haar hand vastgehouden.
Ze is heel rustig ingeslapen.

Mijn meisje en ik zijn 50 jaar samen geweest en hebben lief en leed met elkaar gedeeld.
Lieve bloggers en alle andere reageerders bedankt voor de steun die jullie mij op die manier hebben gegeven. Jullie èn mijn kinderen zorgen ervoor dat ik kan doorgaan.

Gelukkig kan ik melden dat het met mij weer wat beter gaat qua gezondheid. [ Voor diegenen die het nog niet weten, ik lag 3 dagen voor haar overlijden zelf in het ziekenhuis voor een stent in mijn hart] Ik heb nu 2x per week hartrevalidatie in het ziekenhuis en voel me daar iedere keer weer een beetje beter bij.

Als jullie nog [privé]vragen hebben mail dat dan naar info@fobo.be  of hier op het blog.

Nogmaals, allemaal bedankt voor jullie lieve reacties.

Lieve groeten, Robbert

Afscheid

Lieve bloggers,

Helaas heb ik een slecht bericht voor jullie.

Marja, jullie blogmaatje en mijn meisje is gisteren overleden.

Sinds 10 dagen ging het bijzonder slecht met haar. Niet meer eten en
zelfs water drinken was een probleem voor haar. Natuurlijk probeerde
ze het iedere keer weer maar het lichaam hield niets meer binnen dus
ook geen medicatie.

Waar we het samen, en met de kinderen, reeds vele malen over gehad
hadden werd binnen een paar dagen waarheid. Ze wilde en kon niet
meer verder.

Onder begeleiding van 2 artsen en een palliatief verpleegster is zij, in het
bijzijn van de kinderen en mij rustig ingeslapen.

Ik zal in de toekomst proberen om af en toe contact te houden met jullie.

Lieve groeten,

Robbert

 



Voorbeeldig!

Robbert zou pas deze week naar huis mogen, maar werd vrijdagmiddag al ontslagen. De chirurg was opgetogen en had nog niet eerder iemand zo snel zien opknappen. 
De kwab met tumor is onderzocht en het is inderdaad allemaal verwijderd. Dus geen bestralingen of chemo! Hoera.
Nu is de kunst om rustig aan te sterken. Dat is niet zo simpel als je weinig geduld hebt. Maar het lijf geeft signalen en dan moet hij wel gaan liggen.
Vrijdag nog een foto ter controle waarbij dochterlief hem vergezelt.
We zijn onwijs trots op onze kanjer!

Mantelzorger geveld

Ja, helaas is nu mijn maatje aan de beurt. 
Na diverse onderzoeken, scans en biopten is besloten om Robberts tumor in de rechter long te verwijderen. 
Daarbij moeten ze de bovenste kwab weghalen. De operatie is net achter de rug en hij ligt nu op afdeling intensieve zorgen.
We zijn allemaal heel positief, omdat vrijdag is gebleken dat er nergens uitzaaiingen zijn. 
Ook de lymfeklieren zijn nog schoon.
Dochterlief bracht hem vanmorgen weg en blijft tot morgen bij mij. 
Ook onze zonen staan klaar om mij te helpen of op bezoek te komen.
Voorlopig mogen wij niet bij Robbert op bezoek i.v.m. corona.
De herstelperiode zal enkele maanden duren, dus we zijn nu echt Jut en Jul.
Duimen jullie mee?

Herfst

Toch weer even een berichtje uit Vlaanderen. We zijn in de herfst beland en helaas ook in een tweede golf Corona. 

Mijn vader werd vorige week 98 jaar en niemand mocht bij hem op bezoek. Een paar dagen eerder was een verpleegster ziek naar huis gestuurd en iedereen werd getest. Ook hij is besmet. De arme schat. Gelukkig dringt het allemaal niet meer tot hem door. Dochterlief houdt ons op de hoogte van de dagelijkse stand van zaken. 

Ik werd 14 juli met een zware nierbekkenontsteking opgenomen, met spoed geopereerd en ontwaakte met een nierdrain in mijn rug. Die moest ik na ontslag nog weken meezeulen. Alle troep kon op die manier mijn nieren zo snel mogelijk verlaten. Eind augustus werd ik - op mijn dringende verzoek - verlost van het kreng. Nierfunctie is nu nog dramatisch. Slechts 6%. 

Ik wil echter geen dialyse en heb sowieso een negatieve wilsverklaring ingevuld. Zo heb ik veel dingen duidelijk kunnen maken en voel ik een stuk rust en controle. 

Onze kleinkinderen groeien als kool en wij genieten van hun capriolen. De kinderen leven met ons mee en Robbert en ik hebben het goed samen. We praten veel en kijken dvd’s met beelden uit de afgelopen 50 jaar. Geweldig!

Contact

In deze verwarrende maanden waarin een schrijnend gebrek aan contact de boventoon voert, laat ik eindelijk weer iets van me horen. Positieve en negatieve berichten.

Mijn vader is enorm achteruit gegaan en wordt steeds verwarder. Hij mist de bezoekjes van vriendin en kleindochter. In onderling overleg werd besloten dat hij niet meer in zijn zelfstandige kamer kon blijven wonen. Ook omdat hij zomaar bij iedereen binnen wandelde en vroeg hoe laat de thee kwam.
Hij is dus verhuisd naar de tweede etage en deelt daar een woonkamer en keuken met anderen. De verzorging is ook intensiever.



Op vrijdag 22 mei werden wij de trotse grootouders van Lindy, het zusje van Dylan. Gelukkig mochten we haar de 31ste bezoeken en vasthouden. Het is een schatje.

Met onze gezondheid gaat het wisselend. Ik ben redelijk stabiel, maar Robbert tobt veel met benauwdheid. Gelukkig niet door het virus, maar evengoed erg beperkend voor zijn doen en laten.

Ik lees regelmatig jullie verhalen en blijf meeleven met mijn blogmaatjes. Al is mijn schrijfbehoefte bijna nul, de boeken zijn niet aan te slepen. Het blijft mijn grootste hobby.