Afscheid

Lieve bloggers,

Helaas heb ik een slecht bericht voor jullie.

Marja, jullie blogmaatje en mijn meisje is gisteren overleden.

Sinds 10 dagen ging het bijzonder slecht met haar. Niet meer eten en
zelfs water drinken was een probleem voor haar. Natuurlijk probeerde
ze het iedere keer weer maar het lichaam hield niets meer binnen dus
ook geen medicatie.

Waar we het samen, en met de kinderen, reeds vele malen over gehad
hadden werd binnen een paar dagen waarheid. Ze wilde en kon niet
meer verder.

Onder begeleiding van 2 artsen en een palliatief verpleegster is zij, in het
bijzijn van de kinderen en mij rustig ingeslapen.

Ik zal in de toekomst proberen om af en toe contact te houden met jullie.

Lieve groeten,

Robbert

 



Voorbeeldig!

Robbert zou pas deze week naar huis mogen, maar werd vrijdagmiddag al ontslagen. De chirurg was opgetogen en had nog niet eerder iemand zo snel zien opknappen. 
De kwab met tumor is onderzocht en het is inderdaad allemaal verwijderd. Dus geen bestralingen of chemo! Hoera.
Nu is de kunst om rustig aan te sterken. Dat is niet zo simpel als je weinig geduld hebt. Maar het lijf geeft signalen en dan moet hij wel gaan liggen.
Vrijdag nog een foto ter controle waarbij dochterlief hem vergezelt.
We zijn onwijs trots op onze kanjer!

Mantelzorger geveld

Ja, helaas is nu mijn maatje aan de beurt. 
Na diverse onderzoeken, scans en biopten is besloten om Robberts tumor in de rechter long te verwijderen. 
Daarbij moeten ze de bovenste kwab weghalen. De operatie is net achter de rug en hij ligt nu op afdeling intensieve zorgen.
We zijn allemaal heel positief, omdat vrijdag is gebleken dat er nergens uitzaaiingen zijn. 
Ook de lymfeklieren zijn nog schoon.
Dochterlief bracht hem vanmorgen weg en blijft tot morgen bij mij. 
Ook onze zonen staan klaar om mij te helpen of op bezoek te komen.
Voorlopig mogen wij niet bij Robbert op bezoek i.v.m. corona.
De herstelperiode zal enkele maanden duren, dus we zijn nu echt Jut en Jul.
Duimen jullie mee?

Herfst

Toch weer even een berichtje uit Vlaanderen. We zijn in de herfst beland en helaas ook in een tweede golf Corona. 

Mijn vader werd vorige week 98 jaar en niemand mocht bij hem op bezoek. Een paar dagen eerder was een verpleegster ziek naar huis gestuurd en iedereen werd getest. Ook hij is besmet. De arme schat. Gelukkig dringt het allemaal niet meer tot hem door. Dochterlief houdt ons op de hoogte van de dagelijkse stand van zaken. 

Ik werd 14 juli met een zware nierbekkenontsteking opgenomen, met spoed geopereerd en ontwaakte met een nierdrain in mijn rug. Die moest ik na ontslag nog weken meezeulen. Alle troep kon op die manier mijn nieren zo snel mogelijk verlaten. Eind augustus werd ik - op mijn dringende verzoek - verlost van het kreng. Nierfunctie is nu nog dramatisch. Slechts 6%. 

Ik wil echter geen dialyse en heb sowieso een negatieve wilsverklaring ingevuld. Zo heb ik veel dingen duidelijk kunnen maken en voel ik een stuk rust en controle. 

Onze kleinkinderen groeien als kool en wij genieten van hun capriolen. De kinderen leven met ons mee en Robbert en ik hebben het goed samen. We praten veel en kijken dvd’s met beelden uit de afgelopen 50 jaar. Geweldig!

Contact

In deze verwarrende maanden waarin een schrijnend gebrek aan contact de boventoon voert, laat ik eindelijk weer iets van me horen. Positieve en negatieve berichten.

Mijn vader is enorm achteruit gegaan en wordt steeds verwarder. Hij mist de bezoekjes van vriendin en kleindochter. In onderling overleg werd besloten dat hij niet meer in zijn zelfstandige kamer kon blijven wonen. Ook omdat hij zomaar bij iedereen binnen wandelde en vroeg hoe laat de thee kwam.
Hij is dus verhuisd naar de tweede etage en deelt daar een woonkamer en keuken met anderen. De verzorging is ook intensiever.



Op vrijdag 22 mei werden wij de trotse grootouders van Lindy, het zusje van Dylan. Gelukkig mochten we haar de 31ste bezoeken en vasthouden. Het is een schatje.

Met onze gezondheid gaat het wisselend. Ik ben redelijk stabiel, maar Robbert tobt veel met benauwdheid. Gelukkig niet door het virus, maar evengoed erg beperkend voor zijn doen en laten.

Ik lees regelmatig jullie verhalen en blijf meeleven met mijn blogmaatjes. Al is mijn schrijfbehoefte bijna nul, de boeken zijn niet aan te slepen. Het blijft mijn grootste hobby.

Van winter naar lente

Ik ben nog steeds op blogvakantie, maar wilde vandaag even mijn blogthema aanpassen en jullie bedanken voor alle lieve reacties. 
Het rustige leven langs de zijlijn bevalt me wel. 
Ik voel geen verplichtingen meer en lees enorm veel fijne boeken. 
Hier een lief plaatje van Rafaella (6) op bezoek bij opa Klaas (97).
 Lieve groeten uit Ravels.