Bijpraten

Zoals ik jullie beloofd had volgt hier een follow-up van mijn laatste bericht.

De antibiotica die werden toegediend hadden volgens de artsen niet het gewenste resultaat.
Op mijn aandringen werd er dan toch besloten om contact te leggen met de chirurg die de stoma had aangelegd, de cardioloog die de zware bloedverdunners had voorgeschreven en de uroloog waar Mar van het begin af aan onder behandeling was.

Nou, gisterenmorgen was het zover! Vier specialisten die de koppen bij elkaar staken omdat ze ook wel inzagen dat ze op een heilloze weg bezig waren.
Mijn meisje wist niet wat haar overkwam! De bloedverdunners werden afgeschaft, een bloedtransfusie toegediend en medicatie om het bloed te verdikken.

En toen kwam de aap uit de mouw! De arts kwam na dat beraad naar haar toe met de mededeling: "  Morgen (donderdag) gaan we 2 bypasses bij de nieren aanleggen naar de stoma om de afvoer van vocht te verbeteren" Dus.... wéér een operatie.

Vanmorgen, na nog een transfusie, om 12 uur naar de OK. Om een uur of 3 ben ik naar het ziekenhuis gegaan en hoorde dat ze van de OK af was en binnen 45 minuten naar haar nieuwe kamer (305) gebracht zou worden.

En ja hoor daar werd mijn meisje, duf als een konijn, naar de kamer gebracht. Heerlijk, die glimlach toen ze me zag! Toen ze weer een beetje bij kennis kwam vroeg ze me om te kijken of het 2 extra stomazakjes erbij waren. Gelukkig kon ik zeggen dat de omleidingen intern waren aangelegd want er was niets anders te zien dan 2 pleisters. (Onvoorstelbaar knap de techniek vandaag de dag) Wat een opluchting. Geen extra zakjes!

De chirurg vertelde ons dat alles, ondanks alle interne problemen bij haar, prima verlopen was. Dat hij gelijk had bleek wel uit het feit dat ik nog nooit zoveel vocht had gezien en verwijderd in zo'n korte tijd.
Kortom, even weer een heftige tijd maar met een, voor nu, goede afloop. Nu weer de bacterie bestrijden. We gaan er voor!!

En oh ja, onvoorstelbaar hoeveel kaarten, mailtjes en reacties mijn meisje heeft ontvangen van jullie! Hartverwarmend. Ze geniet er enorm van.

Beste bloggers, ik hoop dat ik vanaf nu weer positieve berichten kan laten horen want één ding is zeker. Mijn meisje vecht er hard voor ondanks alle tegenslagen.

Lieve bloggroetjes,

Robbert

Zwijmelen met zwaailicht 263

Het wordt helaas geen zwijmelen vandaag!

Marja is afgelopen dinsdag met een ambulance en zwaailichten (weer) naar het ziekenhuis gebracht.
En weer een zware longontsteking. Ze was er zo slecht aan toe dat ze niet eens meer op haar benen kon staan.

Maandag was ze al niet 100%. Na veel dutjes overdag, s-avonds om half 12 naar bed. De volgende ochtend 8 uur kwam ze na achtenhalf (!!!) uur slapen uit bed. Ik bleef nog een half uurtje liggen en dacht "eindelijk een goede nacht". Toen ik daarna de woonkamer in kwam stond haar computer niet aan en lag ze op de bank te slapen. Dat klopte niet, maar alla, ze was zoveel slaap tekort gekomen de afgelopen tijd.

Om 12.00 uur ben ik de tuin in gegaan om blad uit de vijver te halen. (Leve de beuken) Na 30 minuten weer naar binnen om te zien hoe het met mijn meisje was. Ze werd wakker, keek me aan en zei "Wie ben jij?" "Meisje, ik ben het, Robbert" Een wazige blik. "Ik ben het, je man" . "Oh ja" was haar reactie.

Direct de huisarts gebeld die langs kwam en zich rot schrok. "Ze moet naar het ziekenhuis" was haar reactie tegen mij nog vóór ze een onderzoek had gedaan.
Maar ja, overtuig Marja maar eens! Tijdens het luisteren naar de longen moesten de dokter en ik haar vasthouden om rechtop te blijven. Het woord ziekenhuis viel en een enorme brok emotie kwam los!
Ze brak en besefte dat het nodig was, maar wat een verdriet! Voor de 3e keer in een paar maanden.
Zo gehoopt dat het beter zou gaan. Maar nee, weer opname in het ziekenhuis.
Ik geef eerlijk toe dat ook ik het even niet droog hield toen ze in de ziekenwagen werd getild.

Vandaag, na veel (pijnlijke)  behandelingen en onderzoeken de afgelopen dagen, gaat het eindelijk een klein beetje beter met haar. De artsen hebben een bacterie in haar longen ontdekt die eigenlijk in de nieren of darmen (!) thuis hoort. Het is te bestrijden dus dat is het goede nieuws. Nu volgen de onderzoeken hoe het mogelijk is dat deze bacterie in haar longen is gekomen. Men staat voor alsnog voor een raadsel.

Weer een heel klein beetje kleur op haar wangen. Wat was ik blij om dat te zien!

Zoals de vorige keren zal ik jullie op de hoogte houden.

Heel veel lieve groeten van mijn meisje en mij.

Robbert.

P.S.,
Marja had al een ZOZ klaargezet en een beroep voor op zondag maar het is mij nog niet gelukt om die op tijd te publiceren. Sorry schat!

Hier is hij alsnog:

Extra informatie over de kopfoto van mijn blog.

Dankzij Ferrara ben ik nu een stuk wijzer geworden over de geschiedenis van dit stukje Nederland.
Zij schreef het volgende:

Misschien vind je dit leuk en anders gooi je hem maar weg. Dit is een deel van je kopfoto, gemaakt in 2010 met sneeuw. Je hebt die foto waarschijnlijk van internet geplukt. Het is onmiskenbaar de Ronde-O-laan in het Heilooerbos dat tussen Alkmaar en Heiloo ligt. Elk jaargetijde is het daar genieten. De laan is lang en kaarsrecht vanaf het landhuis aan het begin kijk je met mooi en helder weer naar de duinen in Egmond aan Zee. 


Ik stuur je een linkje van het landgoed.
http://bijzondernederland.blogspot.nl/2009/01/landgoed-nijenburg-heiloo.html
Hopen dat het werkt.
En ja hoor .... het werkt.

De zeesleperkapitein


Als ventje wist hij al wat hij later wou zijn
Een rasechte zeesleperkap’tein
Zo’n joekel op sleeptouw
Zo trots als een pauw
En dat op zijn eigen privédomein

Zwijmelen op zaterdag 262



Meer zwijmels vind je bij Treeske, die het stokje van mij heeft overgenomen.

Veel plezier en een fijn weekend.

Geen bericht is goed bericht?

Zegt men.
Toch is dat niet helemaal waar. Er zijn nog weinig verbeteringen in mijn gezondheid.

Olifantspoten: nog steeds aanwezig. Eetlust: nagenoeg verdwenen. Smaak: totaal veranderd.
Oké, mijn stomaatje doet het prima, dus die krijgt een vinkje. Het litteken is mooi geheeld, dus vinkje twee.
De kuur tegen de longontsteking zit er morgen op en volgende week worden er nieuwe foto’s gemaakt met aansluitend een afspraak met de longarts.
De uitslag van mijn hartkastje krijg ik pas te horen als ik de cardioloog weer spreek. Intussen slik ik wel 2 bloedverdunners per dag.
Per saldo ben ik dus een blaas en baarmoeder armer en veel problemen rijker.

Zo nu en dan zit ik er helemaal doorheen. Er lijkt geen enkele verbetering in te zitten. Geen energie, geen blije invallen, maar huilbuien bij de vleet.
Ik troost me met al jullie lieve kaarten en berichten en hoop op betere tijden. Intussen huil ik Robberts borstzakje nat.
Het schiet nog niet echt op met mij.

Wie heeft de gouden tip om van oedeem af te komen? Het eiwitrijke dieet van de diëtiste werkt namelijk voor geen meter.

De metselaar


Door cement tussen stenen te voegen
Bouwt hij muren, huizen en kroegen
Met krachtige hand
Tegen eeuwen bestand
Die arbeid doet ieder genoegen

Zwijmelen op zaterdag 261

Vanaf vandaag doen we dat bij ons geliefde blogmaatje Trees.
Driemaal hoera voor deze kanjer!

Na vijf zeer intensieve dagen tussen de longpatiënten koos ik voor deze zwijmel:



Trees, ik wens je veel plezier en succes.
Fijn weekend allemaal.

Alweer in het ziekenhuis

Lieve allemaal.

Hier ben ik weer. Helaas!
Marja is gisteren opgenomen in het ziekenhuis met, vooralsnog aangenomen,
een zware longontsteking.

Maandag werd er door een kundige verpleegster bij de dokter bloed afgenomen.
Vorige week was dat tot 2 maal toe mislukt. Eenmaal gaven ze na 7x prikken de moed op.

De huisarts was gisteren overduidelijk. Het bloed vertoonde 3 grote afwijkingen waarvan zij
het onverantwoord vond om dat zelf te gaan behandelen.
Dus, om 15.00 uur ons gemeld bij het Elisabeth waar ze aan de nodige onderzoeken begonnen.
Geen van alle testen leverde resultaat op totdat er besloten werd om dan toch maar longfoto's
te maken. (Ze had n.l. geen koorts, moest niet hoesten etc.) Op de foto's was te zien dat
haar linkerlong voor meer dan 50% niet functioneert.

Het was intussen 22.00 uur geworden en werd er geen verdere actie ondernomen. Dus opname.
Vandaag gaan er verdere controles uitgevoerd worden door de longarts.

Zodra ik meer weet laat ik jullie wat weten.

Ik ga nu naar mijn meisje.

Lieve groeten,

Robbert

De kluizenkraker


Een ridder met thermische lansen
Die greep overal snel zijn kansen
Een kluis of een cel
Hij fikste het wel
En tussendoor kon hij nog sjansen

Klik hier voor meer info

Zwijmelen op zaterdag 260




Mijn eerste ZOZ plaatste ik op 17 november 2012, Neil Diamond met Lonely looking sky.

Voor 260 koos ik dit juweeltje, zowel in beeld als geluid:



Geniet van het weekend, zwijmelaars.

Plussen en minnen

De operatie is geslaagd en mijn (sto)maatje doet zijn werk prima. Hij hoort al een beetje bij mij en is niet eng of zo. Er zit een rond doorzichtig luikje in het opvangzakje en door die patrijspoort houden wij elkaar in de gaten. Mijn wond is zonder problemen geheeld en qua buik mag ik verder echt niet klagen. De thuishulp hebben we uitgezwaaid. We kunnen alles nu zelf.

De eetlust wil nog niet erg vlotten. Voorlopig heeft de huisarts mij aan de Fortimel gezet, zodat ik de hoognodige proteïnen binnen krijg. Slapen gaat redelijk. In de nacht een uur of 6 en in de middag gemiddeld 2.

Maar de meeste problemen ondervind ik van diverse duivelse spieren in heupen, schouders en nek. Overeind komen is een slijtageslag. Ik mis die papegaai boven mijn bed. Als ik hondsmoe ben moet ik wel gaan liggen, maar ik ben al benauwd voor het moment dat ik weer overeind moet komen.

Bovendien heb ik olifantspoten ondanks de elastieken kousen. Ik pas geen enkel paar schoenen en slof maar wat doelloos in het rond. Misschien moet ik mijn moonboots eens proberen?

Volgende week op controle bij de urologen. Ik zal eens een flinke vragenlijst voorbereiden. Ze hebben hier en daar toch wel wat informatie achtergehouden. Hadden ze me niet kunnen vertellen dat ik maanden zou blijven vloeien en dus maandverband nodig had. Ik wil weten hoe dat deel van mij er nu aan toe is. Waar is het dichtgemaakt en waar lijkt het op? Geen huisarts of thuishulp die mij antwoord kan geven. Niemand weet hier iets van. Dat is toch bizar. Mijn laatste inwendige stukje vrouwelijkheid en niemand vertelt me iets. Hoe vaag is dat?