"Zijn jullie hier al eens geweest?"

Dat vroeg mijn vader gisteren. Het toonde weer duidelijk aan dat hij vrijwel geen tijdsbesef meer heeft. Hij woont daar al twee jaar en het voelt nog steeds als nieuw. Vorige bezoekjes van ons zijn hem niet bijgebleven. Ik hoef me dus ook niet schuldig te voelen dat we niet zo vaak in de gelegenheid zijn om bij hem langs te gaan. Het blijft immers niet hangen.

Hoewel zijn jeugd, de oorlogsjaren en Indonesië nog vele verhalen bij hem boven brengen. Die periode ligt blijkbaar in een ander stukje geheugen opgeslagen.

De jaren met mijn moeder (meer dan 40) herinnert hij zich niet, evenmin als de periode tussen zijn verhuizing naar een flat (2012) en de maanden toen hij in het ziekenhuis lag en op 3-hoog in hetzelfde verzorgingshuis woonde (2015). Ver weg realiseert hij het zich wel en concludeert vervolgens laconiek dat het hem een hoop kopzorgen scheelt. Hij hoeft immers nergens meer over te piekeren. “Goodmorning, groundhog day!”

We babbelden, knabbelden en dronken wat. Robbert maakte wat kiekjes en wij koesteren deze herinnering terwijl paps waarschijnlijk niets meer opslaat. Dat is niet erg. We hebben de foto’s en het goede gevoel.


Ik mocht zelfs bij hem op schoot zitten (ik hang er een beetje vreemd bij om zijn dij te sparen) en kijk zijn tuintje, zijn orchidee en het uitzicht. Schitterend!

20 opmerkingen:

  1. Tragisch om steeds een stukje pa kwijt te raken. Dat hij wel vindt dat hij het goed heeft is geruststellend. Het is een land waar wij geen toegang hebben. Jullie zijn heel lief met hem. Dat telt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoe dubbel hè?! Zulke dingen blijven emotioneel zwaar maar de mantel der liefde kan dat dragen.
    Liefdevolle foto's en een schat aan mooie herinneringen helpen daarbij.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wie kan het op jouw leeftijd nog zeggen "bij paps op schoot gezeten";-) Wat een heerlijk uitzicht heeft hij daar. Ik ken het zorghuis niet, maar zo'n uitzicht had het zorghuis waar mijn zwager woonde niét, al was het ook in Zoetermeer.In ieder geval is het een geruststelling dat hij jullie niet echt mist, en jij hebt gelukkig de foto voor nu en altijd.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, hij woont daar prachtig. Mijn moeders jongste zusje zit in Monteverdi. Daar staat geen groen sprietje naast.

      Verwijderen
  4. Toch ook een rijkdom dat hij niet zit weg te kwijnen en duidelijk wel blij is met jullie bezoek. Je lijkt op je vader Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. wat een liefdevol verslag. en zoals Rietepietz al zegt: wie kan dat op oudere leeftijd zeggen: "bij paps op schoot gezeten". Nou, ik niet. Mijn vader is al bijna 20 jaar geleden overleden. Het heengaan was een bevrijding, voor zowel hem als ons, zijn kinderen. Zo fijn, dat jullie nog redelijk contact met hem hebben, hoewel hij alles niet meekrijgt. Jullie hebben in ieder geval het gevoel dat hij zich goed thuis voelt. Ook best wel dubbel, lijkt mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Inderdaad, liefdevol omschreven. Als jullie net als hij in het nu kunnen blijven, is dat mooi. Al weet ik dat die glimlachmomenten, soms meer als snikken en grimlachmomenten kunnen aanvoelen. Jullie doen het goed vind ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een ontroerende foto's en wat ziet hij er lief uit.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een lief blog over je vader. Toch triest dat hij de jaren met je moeder niet herinnert. Anderzijds mist hij haar niet en dat bespaart hem verdriet.
    Hij is min of meer tevreden met het leven dat hij heeft, al snapt hij het niet altijd.
    Dat hij jullie bezoekje vergeet is niet erg. Hij geniet op het moment dat jullie er ZIJN.
    Dikke kus ♥
    Trouwens, wat lijk je op hem...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een liefdevolle foto's. Momenten om te koesteren. Je vader weet het niet meer, maar jij wel. Geniet van jullie bezoekjes. Zo waardevol.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dit komt positief over. Om zo het leven uit te glijden, zo in het groen ook, daar teken ik voor. Hartegroet, Annette

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mooi dat je nog bij hem op schoot mocht zitten.. hij ziet er broos uit, maar lijkt toch wel happy! Ja de verhalen van vroeger komen sterker terug en de huidige tijd vervaagt. Prachtig uitzicht heeft hij ook.
    Hij is er nog Marja, en gelukkig kun je de momenten samen koesteren.. X

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Fijn dat je vader ondanks de toenemende dementie vriendelijk en lief blijft. Dat is bij mijn schoonmoeder wel anders geweest. Goed dat jullie hem in zijn waarde laten en kunnen genieten van het bezoek, omdat hij op zijn manier tevreden is. Dan heb je met de situatie meer vrede zoals het is. Mooie ontroerende foto's!
    Erka
    Mooi

    BeantwoordenVerwijderen
  13. ik tik net een heel verhaal... vergeet weer eens dat ik onder chrome niets mag posten van de computer... is niet de eerste keer... lijkt of ik ook vergeetachtiger wordt.
    Afijn... omgeschakeld naar explorer mag ik je wel vertellen dat ik de foto's mooi vind en dat ik het fijn voor jullie en hem vind dat hij jullie en je moeder niet mist.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dement worden zoals jou vader geeft toch een grote opluchting , het had zo heel anders kunnen zijn. Wat zit hij daar mooi met zo'n prachtig uitzicht.
    Zo fijn om hem zo gelukkig te zien.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Deze prachtige reactie ontving ik per mail:

    Hey Marja,
    Omdat ik mijn gedichtje niet geplaatst krijg op jouw mooie blog doe ik het maar langs deze weg.
    Een betere dochter kan een vader zich niet wensen!!!


    Zo dichtbij en zó ver weg
    tijd is als een gom die stukjes van het voorbije wist
    tot er in het aftakelende brein
    geen herinneringen meer zijn
    men de mens achter de schim onbeschrijfelijk mist

    Lenjef

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat een mooi ontroerend verslag, altijd het dilemma als je verder weg woont. Oude herinneringen blijken toch altijd nog sterker dan het korte termijn geheugen dat achteruit gaat. Bewaar de goede herinneringen.......

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat een mooi, liefdevol blogje. Eerst moet er me even van het hart dat jij toch wel erg op je vader lijkt ......... en ondanks zijn vergeetachtigheid heeft hij een positieve instelling en schijnt er niet onder te lijden......... iets wat voor jullie verdrietig moet zijn, maar ook geruststellend.
    Wens jou nog veel plezierige bezoekjes aan je vader toe.

    BeantwoordenVerwijderen