Uit de oude doos II

Tweede kans (eerder gepubliceerd in 2012)

1


Ze had de uitdaging van haar vriendinnen aangenomen en ingestemd met een blind date. Zij zouden het voor haar regelen en ze hoefde alleen maar te komen opdagen in haar mooiste outfit. Dat moest niet zo moeilijk zijn. Ze zag er goed uit nu ze de helft van haar gewicht kwijt was. Ze woog evenveel kilo’s als het aantal jaren dat ze oud was. Haar asblonde haar verhulde die enkele grijze pluk en het kon zelfs voor een kundige coupe soleil doorgaan. Na al die eenzame jaren met zichzelf te hebben rondgesjouwd, was ze toe aan een grootscheepse verandering.

Hun eerste ontmoeting was echter een grote teleurstelling. Ze had toch stiekem gehoopt op een charmante kerel en voelde zich bekocht toen hij een armoedzaaier bleek te zijn. Ze was op haar hoede. Het zou niet de eerste keer zijn dat mensen op haar kapitaal uit waren. Ze hadden gelukkig niet afgesproken voor een diner of een avondvullend programma. Dat ene pilsje op een terrasje was meer dan genoeg wat haar betrof. Hij had daarentegen enthousiast gereageerd op haar verschijning en wilde duidelijk een vervolgafspraak maken. No way, José.

Twee dagen gingen voorbij en ze stond nauwelijks meer stil bij haar rendez-vous met Bob, toen ze ineens mailtjes van hem ontving. Wat vreemd, hoe kon dat nou? Van haar had hij geen e-mailadres gekregen. Ze keek wel uit zeg! Een blind date moest dat vooral blijven als het tegenviel. Maar nu stuurde hij zomaar allerlei gedichtjes en complimentjes. Ze sms’te meteen haar vriendinnen om te controleren of zij hier meer van wisten. Maar geen van hen had haar gegevens bekend gemaakt. Hoe kon dit nou? Wat voor bronnen had hij aangeboord?

De berichtjes bleven binnenstromen. Ze werd er stapelgek van. En toen viel ineens het kwartje. Natuurlijk, dat was het. Hij had blijkbaar haar blog gevonden. Ze was het straal vergeten. Op advies van haar arts had ze alles van zich af geschreven in dagboekvorm. Haar problemen met de veertig kilo overgewicht, haar wanhoop, de maagverkleining en de foto’s van voor en na de ingreep. Alles stond op het wereldwijde web. Meteen veranderde ze de instellingen van haar blog en zorgde dat het alleen zichtbaar was voor genodigden. Nog even snel een nieuw e-mailadres aanmaken en ze kon weer rustig ademhalen.

De rust keerde weer en ze genoot van de zwoele zomerdagen in haar villa aan het water. In haar eentje, dat wel. Er kwamen prachtige jachten voorbij gevaren met vakantievierende gezinnen en verliefde stelletjes. Het ging toch wel een beetje kriebelen. Ze zou zo graag de liefde leren kennen. Had ze dan toch te wantrouwend gereageerd op Bobs avances? Was haar eerste indruk onjuist geweest? Ze zat met haar laptop op het terras en bladerde nog eens door zijn mailtjes. Zijn taalgebruik was foutloos en getuigde van een goede opleiding. Ze was bang dat ze zich schromelijk had vergist. Impulsief typte ze: “Bob, gun me een tweede kans” en drukte op verzenden.

2


Bob snapte niet wat er was misgegaan. Hun ontmoeting was weliswaar kort geweest, maar ze had op hem een onuitwisbare indruk gemaakt. Diezelfde avond ging hij via internet op zoek naar informatie, ontdekte haar blog en las haar dagboekverhalen met stijgende bewondering. Hij vond Jasmijn een geweldig sterke vrouw. Zijn mailtjes bleven echter onbeantwoord en kwamen sinds enkele dagen zelfs als onbestelbaar retour. Blijkbaar wilde zij niets meer met hem te maken hebben. Wat had hij fout gedaan?

Op aanraden van zijn zusje had hij zich simpel gekleed en zich een paar dagen niet geschoren. Volgens haar mocht uiterlijk geen rol spelen bij een blind date. Bente hield er soms vreemde ideeën op na en had een vreselijke hekel aan merkkleding, make-up en blingbling. Waarschijnlijk zette zij zich nog steeds af tegen de leefwijze van hun ouders, die tot de jetset behoorden.
Dom, hij had gewoon zijn gevoel moeten volgen en zijn gebruikelijke outfit moeten aantrekken. Hij wenste dat hij het allemaal anders had aangepakt. “You never get a second chance to make a first impression”.

“Pap, je hebt een nieuw bericht”, hoorde hij zijn dochter roepen. Ze zat haar huiswerk te maken achter zijn laptop. “Ken jij ene Jasmijn? Ze vraagt of ze een tweede kans krijgt.” Blij verrast haastte hij zich naar zijn dochter en las over haar schouder mee. Ja, het stond er echt. Hij glimlachte van oor tot oor, terwijl Céline hem verbaasd observeerde. Tja, nu moest hij met de billen bloot natuurlijk. Meisjes van dertien laten zich niet foppen.

Eerlijk biechtte hij zijn afspraak op en vertelde over zijn teleurstelling toen Jasmijn niet meer had gereageerd.
“Nou, ze heeft zich blijkbaar bedacht en dat is maar goed ook, want jij bent een geweldige vangst. Wat voor iemand is zij?”
Hij vertelde enthousiast over haar en Céline vroeg meteen naar een foto. Die had hij helaas niet en haar blog was onbereikbaar geworden. Of zou ze dat misschien ook hebben veranderd? Snel typte hij de naam van haar blog in de zoekbalk “Jasmijn, mag het iets minder zijn?” en zag dat ze de instellingen weer had aangepast.
“Jemig, wat een metamorfose!” Céline was verbijsterd. “Is dat dezelfde vrouw? Die heeft lef!” 

Die vrouw met lef zat intussen nerveus en handenwringend te wachten op een antwoord. Een half uur geleden had ze haar gevoel gevolgd en het mailtje verzonden. En nu? Wat zou hij doen?
Het zonnetje ging onder en het werd frisser op het terras. Misschien moest ze Bob gewoon uit haar hoofd zetten en op tijd naar bed gaan? Ze wilde net haar laptop uitzetten toen ze een nieuw bericht zag verschijnen.
“Wij gunnen je graag een tweede kans, Jasmijn. Waar zullen we afspreken?”
Verbijsterd vroeg ze zich af: “We? Wie zijn “we”? Ze wist dat zíj de helft kwijt was, maar had Bob zichzelf verdubbeld?”

“Zo”, zei Céline gedecideerd, “Nu heeft ze iets om over na te denken. En pap, jij had gewoon moeten vertellen dat je een dochter hebt.” Pubers zijn soms onvoorspelbaar.

3


Jasmijn begreep er niets van. Hij had haar verteld dat hij ongebonden was en al heel lang geen relatie had gehad. Natuurlijk was ze blij met deze tweede kans, maar wie was degene die bij hem hoorde?
De reactie was zo kort en helemaal niet zijn stijl. Zou die ander dit bericht hebben gestuurd?

Ze besloot rond middernacht om toch iets terug te schrijven. Ze deed anders geen oog dicht. Ook zij hield het kort en typte: “Ik wil jullie graag uitnodigen voor de thee bij mij op het terras. Morgenmiddag rond drie uur?” Ze sloot af met haar postcode en huisnummer. Binnen een minuut kreeg ze antwoord: ”We zullen er zijn. Tot morgen.”

Bob kreeg de volgende ochtend de simpele mededeling, dat ze bij Jasmijn op de thee gingen en keek zijn dochter schaapachtig aan. “Hoe bedoel je? Ik weet niet eens waar ze woont. Heb jij nog zitten mailen vannacht?”
“Ja, natuurlijk. Ik hoorde een berichtje binnenkomen en heb snel een antwoord gestuurd. Jij wil haar toch weer zien? Nou dan!”
“Hoe moet ik daar komen zonder auto? Heb je daar al aan gedacht?”
“Pap, maak je niet zo druk. Het wordt een fluitje van een cent. Kijk maar waar ze woont.”
Het adres bleek zich inderdaad maar enkele kilometers verder te bevinden. Dat moest te doen zijn.

Nerveus schikte Jasmijn de lekkernijen op het dienblad en blikte om de paar tellen door het voorraam om te zien of er al iemand haar erf opdraaide. Het was bijna drie uur. Ze zouden toch wel komen? Of was dit alles een grote grap van de een of andere onbekende?
Precies op het moment dat de ketel begon te fluiten, meerde het jacht aan en daalden vader en dochter het trapje af om met een sprongetje op het terras te belanden. Daar bleven ze even weifelend staan, want ze konden met goed fatsoen toch niet zomaar doorlopen? Gelukkig zag Céline een scheepsbel hangen en ze luidde de klok om hun komst aan te kondigen.

4

Half struikelend kwam Jasmijn het terras oplopen en probeerde alle indrukken te verwerken. Ze was sprakeloos.
Een jacht, een stralende tiener en een gladgeschoren man in een smaakvolle outfit? Ze moest even gaan zitten om van de schrik te bekomen. Bob en Céline boden meteen hun hulp aan, die ze dankbaar accepteerde. En zo werd ze even later bediend op haar eigen terras. Hier zou ze zomaar aan kunnen wennen. Langzaam begon ze zich een beetje te ontspannen.

Het hielp enorm dat het meisje haar bewondering voor Jasmijns metamorfose niet onder stoelen of banken stak. Haar enthousiasme was verfrissend. Terwijl ze genoten van de thee en bijbehorende heerlijkheden leerden ze elkaar beter kennen en mede door de aanwezigheid van Céline was de sfeer ongedwongen.

Nadat zijn vrouw was overleden hadden hij en zijn zus Bente de zorg voor zijn dochter op zich genomen. Hij was eigenaar van een goedlopende rederij en samen brachten Céline en hij hun vrije tijd op de boot door. Zijn ouderlijk huis stond eveneens aan het water en daar zwaaide Bente de scepter. Beide grootouders resideerden aan de Côte d’Azur.

Jasmijn schaamde zich dood over haar eerdere wantrouwen en vooringenomenheid. Ze gaf eerlijk toe dat ze haar bedenkingen had gehad, maar Bob gaf zijn zus met haar foute kledingadviezen de schuld.
Ze bleken veel overeenkomsten te hebben, alleen waren haar ouders beiden overleden en hadden haar een fortuin nagelaten. Ze had geen broers of zussen. Een paar vriendinnen, haar blogmaatjes en honderden boeken vormden haar “familie”. Haar beschermde jeugd, het overgewicht en haar argwaan hadden haar in eenzaamheid achtergelaten. Maar nu voelde ze zich herboren en snakte ze naar warmte, gezelschap en liefde.

“Daar gaan we aan werken”, kwam de jongedame tussendoor, “pap is voor jou gevallen en ik bewonder je lef. Je bent een tof mens. Zullen we zo een stukje gaan varen?” Ze bracht haar vader enigszins in verlegenheid door zo plompverloren het initiatief te nemen, maar maakte dat snel goed door zich even te excuseren. Ze moest iemand dringend een mailtje sturen. Snel klom ze aan boord en startte de laptop.

“Lieve Bente, je kunt de tickets boeken en samen met je geliefde aan jullie wereldreis beginnen. Het komt allemaal dik in orde. Geef Renée een dikke knuffel van mij. Liefs, Céline.”

15 opmerkingen:

  1. Oh, wat een heerlijk verhaal en met een goede afloop. Daar houd ik van.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een echt Valentijnverhaal! Leest als een trein en tja, wie is er nou niét uit op een goede afloop, en ze leefden nog lang en gelukkig!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Marja, het blijft een mooi verhaal. Ik was vergeten dat ze Jasmijn heette. Hoe is het nu met dit stel? Geen zin een vervolg van een paar hoofdstukken?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het gaat vast prima met ze. Helaas heb ik geen flauw idee hoe dit vervolgd kan worden. De inspiratie is ver te zoeken.
      Misschien heb jij een idee?

      Verwijderen
    2. Lastig hè, gebrek aan inspiratie. Dat heb ik met M&G, het wil maar niet meer op gang komen met de gezusters.
      'Helaas', schrijf je, betekent dat dat je er wel aan wilt schrijven?
      De schrijfcoach zou zeggen: 'Eerst duidelijk krijgen waar je naartoe wil met Bob en Jasmijn.' Ideetje, voor wat spanning in het verhaal, laat Celine een foute vrijer krijgen, zo eentje van 12 ambachten, 13 ongelukken. Maar laat je door mij niet opjutten, want ook dat voelt onaangenaam.

      Verwijderen
    3. Ach, het meisje is pas 13. Dan zou ik toch wel een paar jaar vooruit moeten spoelen. Maar toch bedankt, hoor. En succes met de gezusters. Ik mis ze.

      Verwijderen
  4. Bij gebrek aan inspiratie is het archief wel een uitkomst.Heb het plezier gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tja mooi bedacht. Heb ook wel wat keren gedate maar nog nooit is een man met een boot afgemeerd bij me :)..... Ben blij met mijn vriendje en die boot mis ik helemaal niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi verhaal Marja!
    Eind goed al goed

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heerlijk verhaal ik hou wel van dat soort pubers!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Geweldig toch hoe Liefde uiteindelijk zegeviert..... wat hoort dat hoort en gebeurt toch

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik herinner me vaag iets van het verhaal. Heb het toentertijd met plezier gelezen maar wist - gelukkig - niet meer hoe het afliep. Dat leest wat leuker. Heel goed en vlot geschreven verhaal!
    Dikke kus ♥

    BeantwoordenVerwijderen