Woekerend onkruid

Ans en Mia waren in de herfst van het vorige jaar in hun nieuwbouwhuis getrokken. Als buren deelden ze een tweekapper met een flinke lap grond. Ze hadden eensgezind besloten welke terrastegels en erfscheidingen moesten worden aangeschaft en men ging aan de slag.

Zodra de koude wintermaanden achter de rug waren, togen ze gezamenlijk naar het plaatselijke tuincentrum. Daar bleken hun ideeën over de verdere aanleg en het onderhoud van de tuin toch wel erg ver uit elkaar te liggen. Waar Mia strikte plannen had voor rozenperkjes en buxushaagjes in een strakke belijning, ging Ans helemaal los bij de wilde bloemenzaden.

“Je houdt het onkruid toch wel binnen de perken, Ans?”
“Onkruid bestaat niet, alles mag vrij groeien en bloeien waar het opkomt” klonk het enigszins vinnig, “ik ben dol op natuurtuinen.”
“Maar dan waaien alle pluizen en zaden ook mijn tuin binnen” reageerde Mia bezorgd.
“Dat is niet míjn probleem” antwoordde Ans koeltjes, “jij mag jouw helft zo steriel houden als je zelf wilt.”

In de loop van dat voorjaar bekoelde de prille vriendschap aanzienlijk en naarmate de weelderige bloementuin van Ans groeide en bloeide, raakten de gemoederen meer en meer verhit.
Mia schoffelde zich alle dagen het heen en weer, ging vervolgens door haar rug en verloor alle hoop op een mooie, onkruidvrije modeltuin. Ze wilde weg bij dat mens met haar kleurrijke wildernis vol kruipende en vliegende beestjes.
De mannen gingen zich er ook mee bemoeien en de situatie werd onhoudbaar. Klachten vlogen over en weer, de wijkagent had al meerdere keren op de stoep gestaan en bemiddelingspogingen mochten niet baten.

De buren wisselden geen woord meer. Mia was intussen in een zware depressie beland. Halverwege september liep Ans door haar bloementuin en vond het lichaam van haar buurvrouw. Het woekerende onkruid had een hoge tol geëist.

Plato gaf ons een nieuw thema voor de maand juli: ontgroenen.
Op zijn blog kun je ook de andere bijdragen lezen.

21 opmerkingen:

  1. Fantastisch! Een verhaal naar mijn hart, hoe tragisch het eind ook is!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. oh bah Marja, ik geloof ook niet in onkruid maar wil geen lijk in mijn tuin. haha. Dikke knuffel.
    moest glimlachen om je verhaal vond dat de dode buuv een beetje overdreef hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oef dat is een einde dat ik niet verwacht had .Tja als je samen iets wilt doen moet je wel heel duidelijk zijn beiden.Mooi geschreven Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou die aanvankelijke vriendschap bekoelde wel heel snel bij een bezoek aan een tuincentrum. En voordien waren ze het nog wel zo eens :-).
    Arme Mia, ze eindigt zoals hetgeen ze zo dapper bestreed: als verdelgd onkruid in de gemeenschappelijke tuin. Als Ans nu consequent is, moet ze haar tussen de bloemen laten liggen. Want onkruid bestaat- én vergaat niet.
    Machtig mooie WE. De fantasie kan mij niet genoeg op hol slaan. Heerlijk :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dan zullen er óók wel een heleboel beestjes in de tuin bijgekomen zijn;-)
    wat een horror story!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een lijk in de tuin? Ik zou er helemaal gestoord van worden.
    Een echte horror WE. Mooi
    Lieve groet, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Geweldig geschreven Marja! Met een onverwacht einde.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een heerlijk, bizar verhaal. Heb enorm genoten van je verhaal, vooral van de laatste regel (-: Verhalen kunnen wat mij betreft niet horror genoeg eindigen. En dan nog de invulling van het thema....vrouw, vrouw, je hebt jezelf echt overtroffen!
    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik word helemaal verlegen van jullie lieve reacties. Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. He jakkes zeg. Wat een drama daar in die tuinen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik heb genoten van je verhaal, zelfs van het einde. Eerlijk gezegd schoot ik in de lach. Mooi bedacht.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Oei, dat liep niet zo goed af. Wel een heel leuk en vlot verhaal zeg. Knap dat je dat zo kunt schrijven. Ik zie altijd alles voor me en zo had ik ook beide dames in het tuincentrum al zien lopen... Het lichaam van Mia in de tuin had ik niet zien aankomen...
    Fijne dag,
    liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Toch een verrassend eind van een verhaal dat ik zo voor me zag .Graag gelezen Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  14. oeioeioei creepyyyyyy maar wel zinderend spannend geschreven

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Heerlijk verhaal!! Ik ben best een beetje jaloers op jouw vlotte schrijfstijl met fantasierijke wendingen ;-)
    Fijn weekend

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat een verhaal zeg.. Ja als je het niet eens bent over dit soort dingen kun je beter afstand nemen.
    Maar het eind was wel bizar!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. En dan te bedenken dat dit zomaar echt gebeurd zou kunnen zijn... Leuk verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Mooi verhaal, ja inderdaad hebben mensen vaak een heel verschillende opvatting over tuinen. Moet zeggen mijn buurman doet ook niets aan zijn tuin en iemand zei van de week, woon je naast die onkruidbak. Het is zijn ding en trek me er niet zoveel van aan maar het zaait allemaal wel uit naar mijn straat en tuin en dat is dan weer minder....

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Typisch iets voor de Rijdende Rechter, zou je zeggen...
    't Zijn ook wel twee volstrekt tegengestelde opvattingen over tuinieren!
    Maar het onder controle houden van een modeltuin naast een wilde tuin lijkt me inderdaad heilloze opgave. De depressie die iemand daardoor kan oplopen, moet je niet onderschatten.
    Binnen de 300 woorden een goed opgebouwd verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen