Super stress en dan gelijk krijgen

Ik zal even beschrijven wat er donderdag en vrijdag gebeurde.
Ik meldde me om 3 voor 8 en werd vriendelijk ontvangen. Binnen een uur werd ik in mijn hemdje naar het operatiekwartier vervoerd. Om kwart voor 10 was ik klaarwakker en had een utopische bloeddruk van 11/7. Helemaal geweldig. Ik mocht dus al heel vroeg terug naar boven.
Na de lunch kwam mijn eigen uroloog op de kamer en nam nog even het scenario voor het komende etmaal met mij door.

Ik zou vrijdagochtend van de blaasspoeling worden verlost en na flink veel drinken mocht de sonde ook worden verwijderd. Daarna moest ik zelf geplast hebben en dan was alles oké. Herkenbaar, omdat ik dat in 2012 ook had meegemaakt. Hij was zelf de volgende dag afwezig, maar ik wist waar ik aan toe was.

Prachtig in theorie. Helaas heeft hij dit niet met de verpleegsters gecommuniceerd. En wat bleek vrijdag het geval? De bureaucratie nam het over.

Wel 5 of 6 keer heb ik aan diverse verpleegsters gevraagd wanneer ik naar huis mocht. De spoeling en sonde waren verwijderd, mijn urine was helder en ik kon om half 12 melden dat ik zelf naar het toilet was geweest. Daarna bleef het stil. Akelig stil. Ze mochten niets beslissen voordat er een arts bij mij langs was geweest.
Even later werd de warme maaltijd bezorgd: soep, kabeljauw met aardappelen en peentjes en een perzik. Ik kreeg geen hap door mijn keel.
Bij het afruimen vroeg ik nog of ze mij toch alsjeblieft niet voor de avondboterham hadden ingepland. Tja, als ik hier lag, kreeg ik ook te eten ….

Ik heb vervolgens 5 uren op de rand van mijn bed gezeten met toenemende stress. Niemand kon mij vertellen óf en wanneer er überhaupt een arts langs zou komen. Het speet hun zeer.
Rond half 4 plaatsten ze zelfs nog een bekertje met een pil op mijn nachtkastje. Ik vroeg wat dat was en het bleek een pijnstiller te zijn. Ik had helemaal geen pijn. Ik wilde naar huis.
Ze keken me aan alsof ik gestoord was ….

Even voor jullie informatie: Die arts komt je niet meer onderzoeken, hoor. Het is puur een formaliteit. Alleen hij of zij mag bepalen dat je naar huis mag.

Om half 5 arriveerde de avondhap, de stoom kwam inmiddels uit mijn oren en de stoppen sloegen door. Ik kleedde me aan, pakte mijn koffertje, belde Robbert en liep naar de verpleegsterspost. Ik ging over mijn braafste grenzen heen en meldde me af. Acht verbijsterde zusters keken mij aan en er werd meteen telefonisch contact gezocht met een deskundige. “Ik teken elk formulier”, verzekerde ik de dames. (ik kijk wel eens naar dat soort tv-series)
Dat bleek niet nodig te zijn. Ze waren geschrokken van mijn initiatief en mijn staat van ontreddering en gaven permissie om te vertrekken.

Huilend stond ik buiten Robbert op te wachten. Stijf van de adrenaline.

Vanmiddag vertelde ik dit verhaal tegen mijn uroloog en hij was het helemaal met mij eens. Ze hadden mij daar helemaal niet mogen houden. Dat had hij immers met mij afgesproken?
Ja, dokter S. maar het was misschien wel handig geweest als u de verpleegsters daarover ook had ingelicht.

Hij was onder de indruk en zou er zeker iets mee doen. Wat zou dat fijn zijn. Zeker voor de volgende keer, waarvan ik nu weet dat het binnenkort gaat gebeuren.
Voor alle zekerheid hebben we ook maar een klachtenformulier ingevuld.
Better safe than sorry.

25 opmerkingen:

  1. Zou het aan de specialisatie liggen dat ik ook gezeik en niet-communicatie tegenkwam?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je zou het bijna denken, maar die verpleegsters zijn allround, toch?

      Verwijderen
  2. Jeetje Mar, dat moet geen pretje geweest zijn. Miscommunicatie alom, afschuwelijk..
    Nog geen concrete datum voor het vervolg bekend?
    Houd je taai hoor meis! Gelukkig heb je Robbert die je steunt tot en met!
    Veel liefs van ons uit Zeist.. XXX

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het vervolg hangt af van de cystoscopie die hij volgende maand gaat doen. Als alles goed hersteld is, wordt er een nieuwe datum gepland.

      Verwijderen
  3. Jeetje Marja wat een blunder dat hij dat niet doorgegeven had ,ik kan me voorstellen dat je stijf stond van de stress.Goed van je om zelf het heft in handen te nemen
    lieve groet Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het kostte me heel wat bloed, zweet en tranen. Maar ik was trots op mezelf!

      Verwijderen
  4. Je hebt je kranig geweerd! De arts en verpleging zal/zullen het niet met opzet zo gedaan hebben, maar ik had er ook stress van gekregen. Ik hoop dat je na het schrijven van dit blog je het een beetje van je af hebt kunnen zetten. Het wachten op de uitslag is wel weer een beproeving...
    Rustig aan!
    Beterschap en een knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jeetje nog een geluk dat ze je bloeddruk niet opnamen, anders had je zeker niet naar huis gemogen, die was vast torenhoog van de stress.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gelukkig je bent weer thuis. Goed gedaan hoor. Inpakken en wegwezen! Ik begrijp dat er nog geen eind is aan opereren en behandelen. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Tja, dat kun je er dan echt niet bij hebben!
    Goed gehandeld hoor!
    Ik beschrijf zulke situaties, dat er een soort van 'overlevingszin' bij je ontstaat.
    Je weet dan zelf wel wat goed voor je is.
    Maar blijf dan wel bij de feiten?
    En dat is moeilijk als je in emomodus ben geprogrammeerd. L

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Tenenkrommend, ik heb niet veel ziekenhuis ervaring maar zelfs ik herken het, té belachelijk en toch zeer verontrustend dat de communicatie zo slecht verloopt. En als je dan ziet wat er allemaal geschreven wordt .... dat niemand ooit leest natuurlijk.
    Maar je hebt in ieder geval niet de kaas van je brood laten eten, én terecht! Hulde!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. dat jij je nog zo lang rustig hebt gehouden, chapeau, ik buig diep !
    ik had al veel eerder mijn mond opengetrokken en de boel bij elkaar gescholden.
    De bureaucratie is inderdaad te zot voor woorden ook in de zorg, triest maar waar, ik merk dat ook elke keer weer...

    Wat goed van je dat je dat klachtenformulier hebt ingevuld, ik zou de volgende keer een kopie daarvan meenemen als ik jou was... al hoop ik natuurlijk dat je het dan absoluut niet nodig zult hebben!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik vind dat de dokter in de fout gegaan is door de verpleging niet op de hoogte te brengen. super dat je zelf het inititiaief nam en jouw boeltje bij elkaar gepakt hebt, dat zou ik ook gedaan hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dank voor jullie begrip. Dat doet me goed. Ik had inderdaad veel eerder moeten vertrekken, maar ik was altijd het braafste meisje van de klas en dat leer je niet zo snel meer af.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Poe wat een vervelende ervaring. Goed dat je, uiteindelijk, toch zelf stappen hebt genomen maar jammer dat het zoveel kruim gekost heeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Goed gedaan jochie zou Rijk de Gooijer zeggen. Maar wel frusterend en niet in jouw stijl moeten handelen. Hoop dat de arts er iets van leert (en het team verpleegkundigen).

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Super stoer zoals jij je hebt geweerd! Petje af. Maar je bloeddruk zou ervan omhoog schieten. Zo sullig van zo'n arts. Goede communicatie is altijd belangrijk, maar in dit geval helemaal! Sterkte voor het vervolg!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat ik niet begrijp is, dat niet één verpleegster even op het idee kwam om de dienstdoende arts te bellen en te overleggen. Dat had gewoon meteen moeten gebeuren toen jij aangaf dat je klaar was om naar huis te gaan. Gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen, maar die stress was te vermijden geweest. Hopelijk gaat het de volgende keer beter.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Maf hoor, bureaucratie die je veiligheid als patiënt moet borgen, maar frustratie en stress veroorzaakt als er ook maar één schakeltje in de ketting mis gaat...

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ook slordig van de arts om niet even de afdeling in te lichten.
    Terwijl ik het lees word ik weer kwaad.
    De arts zei; zo gauw je jezelf aan kunt kleden mag je naar huis. Dat was snel maar nee zei de verpleging wij weten van niets en ze probeerden me met toeters en bellen aan te sluiten aan van alles. Ik smeerde 'm met polsbandje om naar de uitgang., belde bij de balie naar huis en leverde er het bandje in.
    Duim omhoog voor jou,
    groetje, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat een ellende zeg! Ik dacht dat ze tegenwoordig de patienten zo snel mogelijk weer naar huis wilden hebben. Maar fijn dat het goed met je gaat xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat naar! Heel veel sterkte meid!

    BeantwoordenVerwijderen