Neem ook eens een duikje


Bilbao, in Spaans Baskenland, was het voorbije weekend het toneel van de laatste Red Bull-klifduikwedstijd van het seizoen. Vlak voor het Guggenheim Museum werd de Engelsman Gary Hunt voor de vijfde keer wereldkampioen, terwijl Steven LoBue zijn eerste zege van het seizoen boekte. De Amerikaan maakte een succesvolle comeback nadat hij eerder met zijn hoofd het duikplatform raakte in La Rochelle.

De mandenmaker


De man is een kanjer in vlechten
Hij weet elke hobbel te slechten
Met dit mat'riaal
Kan hij geniaal
Het riet aan elkaar laten hechten

(nou, Rietepietz … dit is er eentje voor jou)

Zwijmelen op zaterdag 150






Er zijn al diverse uitvoeringen van dit nummer geplaatst, maar deze mag er ook zijn.
Ik wens jullie een fijn zwijmelweekend en een prachtige herfst.

Genieten

Richard, Asha en Rafaella kwamen een nachtje logeren. Gossie wat groeit die kleine meid. Ze kan al heel goed babbelen en houdt een potlood perfect tussen haar vingertjes. We hebben genoten van onze ukkepuk. En opa mocht helpen met torens bouwen. Een half jaar geleden gooide ze hem halverwege al om, maar nu weet ze heel goed hoe voorzichtig je moet stapelen om zo hoog mogelijk te komen. Kijk zelf maar:



Toen zondagavond ook Robin en Barbara nog kwamen eten, kon ons weekend niet meer stuk.

De slager


Dit dier is helaas overleden
Nu is het dus tijd voor ontleden
Ze gaan tot het bot
En houwen zich rot
Zo wordt ze in stukken gesneden

Zwijmelen op zaterdag 149





Al Martino, geboren als Alfred Cini, (Philadelphia, 7 oktober 1927 - Springfield (Pennsylvania), 13 oktober 2009) was een Italiaans-Amerikaans zanger en acteur. Hij was sinds 1969 getrouwd met Judith.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog deed hij dienst bij het United States Marine Corps. Daarna werd Martino zanger. Zijn single Here in My Heart stond op 14 november 1952 op de eerste plaats in de allereerste aflevering van de officiële UK Singles Chart. Een andere succesvolle single van hem was Spanish Eyes (1966), dat bekroond werd met goud en platinum. Ook scoorde Martino hoge ogen met zijn discokraker Volare.

Ik wens jullie een heerlijk weekend.

Communicatie


Robin en Barbara in gesprek met onze kleinzoon
Bij Marion vind je nog meer invullingen.

De kuiper


Er was eens een man in Margraten
Die maakte veel tonnen en vaten
Voor wijn en voor bier
Tot ieders plezier
Behalve voor wie de drank haten

Zwijmelen op zaterdag 148





De olijfbomen laten hun armen zakken
De druiven krijgen een rode neus
en het zand is koud geworden
onder de witte zon,
De badmeesters en de vakantiewerkers
keren terug naar hun echte baan
En de beeldjes zullen voor de kerst
weer zijn uitgesneden.
Het is in september
Als de zeilboten van hun zeil ontdaan worden
En het strand, trillend in de schaduw
van een bleek geworden herfst,
Het is in september
dat het echte leven weer kan beginnen.
In de zomer is mijn eigen land
Ja in de zomer is het een willekeurig land.
De caravans, de campinggasstellen
in de volle zon,
De grote kermis van illusies
De te korte slips, te lange shorts
De Hollandse meiden met hun
borsten als meloenen
Het is in september
Als de zomer weer geschoeid gaat
en het strand is als een schoot
door niemand aangeraakt,
Het is in september
dat mijn land weer kan ademhalen
Land van mijn jonge jaren
Daar waar mijn vader begraven ligt
Waar mijn school werd opgewarmd
door de volle zon in de meimaand,
Nou, ik ga weg
En laat je achter voor de buitenlanders
om zelf de buitenlander te gaan spelen
onder een andere hemel.
Maar in september
Als ik terugkeer naar mijn geboortestreek
En als mijn strand mij weer kent
En de armen als van een verloofde voor mij opent
In september is het
dat voor mij de goede tijd begint
Het is in september
Dat ik ga slapen onder de olijfboom
Het is in september

Fijn weekend zwijmelaars

Handelen

Leuk dat er een nieuw thema is om onze driehonderd woorden aan te wijden.
Het vreemde is alleen dat ik de eerste dagen totaal geen inspiratie kreeg. Noppes, niente, nada. Dit WE-woord past niet bij mij. Ik ben er namelijk helemaal niet goed in. Ik ontbeer elk commercieel gevoel en ik ben geen mens met een enorme dadendrang dus hoe moet ik hier nu iets van maken?

Misschien dan maar een soort samenvatting over manlief? Dat is een geboren zakenman.
Even in de notendop: hij werd geboren in 1950 als vijfde telg in het fotoboerengeslacht van den Boogaardt. Zijn opa, zijn vader en diens broer waren daar helemaal in thuis. Het lag voor de hand dat de kinderen diezelfde richting kozen. Stiekem was hij liever advocaat of docent geworden, maar daar was geen sprake van. Ze gingen werken vanaf hun zestiende en leerden het vak in de praktijk.
Verdere cursussen mochten ze dan op zaterdag of in de avonduren volgen.
Zijn vader was zeer succesvol en opende het ene filiaal na het andere. Datzelfde gold voor zijn oom. De bedoeling was dat de zonen en schoonzonen die zaken later zouden overnemen.
In Robberts geval was dat op 1 januari 1974. Hij was pas drieëntwintig en had de verantwoording over de hele toko en het bijbehorende bankkrediet. Best veel voor die leeftijd.
Na nog eens drieëntwintig jaar sloot hij eerst een mooie deal met de naastgelegen bank en vervolgens de deuren van zijn winkel. Ik schreef daar al eerder over.

Nu sloeg hij nieuwe wegen in zonder de zorgen over huur, voorraad of personeel. Als intermediair kon hij gaan en staan waar hij wilde. Dat vereiste wel de nodige aanpassingen in denken en doen. Maar zoals velen weten zijn tweelingen daar heel erg goed in.
Ik ben supertrots op mijn mannetje.

Bij Plato vind je nog veel meer verhalen

Eergisteren

Dit is het verzorgingshuis van paps, gezien vanuit het achterliggende park. Eerst zat hij links op 3-hoog achter de conifeer. Sinds maandag woont hij helemaal rechtsonder en kan hij via de schuifpui een piepklein terrasje bereiken.
Hij mocht nog lunchen op de oude afdeling en een dutje doen, maar om 2 uur begeleidde Femke hem naar zijn nieuwe stek. Daar waren broer, schone zus, Robbert en ik al enkele uren bezig geweest. Zijn eigen eethoek, bed en dressoir zijn met Westlandse hulp uit zijn flat hierheen verhuisd.
Twee dames waren aanwezig om hem welkom te heten en uitleg te verschaffen.
Dat ontging hem echter totaal, hij kon het niet bevatten.
“Moet ik hier nu blijven?”
“Is dit mijn bed?”
“Wat is het hier donker.”
“Ik heb het koud.”
Och arm.
Het was weer hetzelfde dwaallichtje als drie jaar geleden.

Tot overmaat van ramp zijn de regels hier beneden heel anders dan boven. De warme maaltijd is om 12 uur in het restaurant in plaats van om 5 uur in de gezamenlijke woonkamer naast zijn vorige kamer. Ontbijt en avondeten dient hij op zijn kamer te nuttigen. De spulletjes daarvoor kan hij in het winkeltje halen. Indien nodig komen ze hem weliswaar helpen met alles, maar het zijn te veel veranderingen in een korte tijd.
“Kunt u zich douchen en aankleden?”
“Ja natuurlijk.”
“Heeft u incontinentiemateriaal nodig?”
Hij kijkt mij vragend aan …
“Luiers” vertaal ik even snel.
Hij kijkt bijna beledigd.
“Nee!”
“Zullen wij in de nacht even bij u komen kijken?”
“Ja graag.”
Zijn dossier en medicijnen lagen nog boven. Ze wisten nog helemaal niets over hem, evenmin als de receptioniste en de dame van het winkeltje. Lang leve de coördinatie.
Nog zes nachtjes slapen en hij wordt 93. Alweer houd ik mijn hart vast.

Schoonheid


Je ware schoonheid zit van binnen

Bij Marion vind je de andere invullingen van dit thema.

De bakker


Het werd huis aan huis aangeboden
De dagverse koeken en broden
Hij moest heel vroeg op
En werkte non-stop
Zo lenigde hij onze noden


De ene kwam langs op pedalen
De ander kon dat niet betalen
Hij zwoegde te voet
Want armoede doet
De slachtoffers menigmaal balen

Zwijmelen op zaterdag 147








Even terug naar 1957 met Elvis en Andy.
Zwijmelen jullie mee?
Fijn weekend allemaal.

Surprise

Ons derde kleinkind heeft 35 weken een verrassing verstopt tussen de dijtjes.
Maar gisteren slaagde de echo er in om de kleine te betrappen
Ze is een jongetje
Zoonlief belde en zei: “Onze dochter heeft ballen”
Hoe zouden die roze jurkjes hem staan?

Gastblog van manlief

Hectiek. Een voor mij, als voormalig zelfstandig ondernemer, bekend fenomeen.
Als fotoboer: vakantietijd, personeel weg, vervanging, decembermaand, extra drukte, enz.
Als intermediair: een hele grote order binnenhalen, 200 machines in drie maanden tijd in Nederland ophalen, in opslag, klaarmaken voor export.
Ach, bovenstaande vond ik alleen maar een uitdaging en ik genóót van de druk(te).
Maar dan word je 65 en ben je aan het afbouwen, genietend van de rust.

Tot afgelopen week. Met Mar naar m'n schoonvader in het verzorgingshuis. Daar dachten we gezellig een paar uurtjes met z'n drieën door te brengen. Nou, dat viel tegen!
Na amper drie kwartier kwamen zwager en schoonzus binnenvallen, want die hadden een CIZ brief voor hem bij zich, opgehaald uit de brievenbus in zijn flat. Even later kwam ook zijn vriendin en een kennis binnen. Al met al veel te druk voor die 16 vierkante meter.
Als klap op de vuurpijl kreeg ik van een verzorgster te horen dat er twee kamers zijn vrijgekomen, zodat hij in het tehuis kan blijven wonen.
Enfin, de hele meute gaat mee om de eventuele toekomstige kamer van schoonpappa te bekijken. Kamer 20 is favoriet, uitzicht op het plantsoen. Maar ja, even afwachten tot duidelijk wordt dat de toewijzing definitief is. En dan … allemachtig … zijn flat opzeggen, uitruimen, verhuizen.

Tot zover niets aan de hand. Echter … in dezelfde week hadden wij een gesprek met onze makelaar om de verkoop van ons huis een duwtje te geven. Nou, dat heeft gewerkt. Zaterdagmiddag belde hij terug: dinsdagmiddag komt hij met nieuwe kijkers bij ons langs. Dus …..alles moet schoon en perfect. En dat met die hitte.
Dat bedoel ik met hectiek. Zo denk je alles onder controle te hebben en even later is het een wereld van verschil. Gelukkig hebben Mar en ik al voor hetere vuren gestaan.