Toestanden

In verband met onze vakantievierende oudste zoon en zijn gezin, die op 31 mei naar Turkije vertrokken, heb ik berichten over mijn vader even niet op mijn blog gepubliceerd. Zoon zit niet op het smoelenboek en daar heb ik dus wel iets geschreven over de afgelopen tien dagen. Intussen is alles in iets rustiger vaarwater gekomen en wil ik hier toch ook mijn verhaal delen.

Mijn paps van 92 werd vrijdagavond de 29ste per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij was erg benauwd en had koorts. Vaak is een longontsteking fataal op die leeftijd. We hielden ons hart vast. In de loop van de week sloeg de behandeling aan, maar hij was de weg kwijt en wist de eerste dagen niet eens dat hij was opgenomen. Ook at hij heel slecht.
Dochterlief sjeesde op en neer en deed ons dagelijks verslag. Ze was van plan om een tijdje bij haar oop te gaan logeren zodra hij ontslagen was (ze zijn twee handen op één buik).

Afgelopen weekend werd toch duidelijk dat de terugkeer naar zijn flat nog een stap te ver was. Er bleek een plekje vrij te komen in een tehuis waar hij kon aansterken. Eergisteren is hij door mijn broer naar Buytenhaghe verplaatst. Voor hem zorgde dat ongetwijfeld opnieuw voor verwarring.

Dinsdagmiddag gingen wij naar hem toe. Hij ligt in een keurige kamer met douche, toilet, kastenwand en een balkon. Oei, wat is hij mager geworden sinds wij hem een week geleden zagen. Hij heeft een jas uitgedaan. En hij komt ook moeilijk uit zijn woorden. Maar wat hij zegt is heel zinnig. Hij kraamt geen onzin uit. Al is zijn kortetermijngeheugen wel een probleem.

De fysiotherapeut kwam zich voorstellen terwijl wij daar waren en spoorde hem aan om de gang op en neer te lopen achter zijn rollator. Hij deed dat braaf en was meteen doodmoe. De bedoeling is dat wij als bezoeker ook iedere keer met hem de gang op en neer hobbelen. Als hij terug wil naar zijn flat zal hij moeten knokken. Voorlopig moet iedere spier worden teruggewonnen. Of het gaat lukken is nog helemaal niet duidelijk. Ons hart houden we dus nog even vast.

14 opmerkingen:

  1. Heel veel sterkte voor je vader! Zoals ze zeggen krakende wagens lopen het langst!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Super dat jouw vader aan de beterhand is en zo goed meewerkt aan zijn herstel. Maar ja, soms is een terugkeer naar alleen wonen niet meer mogelijk en is een tehuis de beste oplossing. Hij kan alleszins rekenen op de steun, hulp en liefde van een erg fijne familie.
    Liefs, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ach jee, Marja, veel sterkte voor jullie en je pa.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftig dit, wat zullen jullie geschrokken zijn!
    Hopelijk knapt hij toch weer op, want hij heeft natuurlijk wel een leeftijd...
    Veel sterkte voor jullie en iedereen die er omheen staat, en veel beterschap voor je vader!
    Dikke smuffel uit zonnig Ziest!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik lees dit en dan vraag ik me echt af waarom je vader niet de rust en de tijd krijgt om aan te sterken, meteen al wandelen na zo'n heftige dip snap ik echt niet hoor. Hij heeft nu juist alle rust nodig om aan te sterken. Echt ik snap de moderne tijd niet. doe aub niet teveel hoor. Als hij over zijn grens gaat loopt hij achteruit ipv vooruit. Ik kan me mijn longontsteking al 6 jarige nog herinneren en ik weet dat ik er een haf jaar over deed, voor ik weer volledig op de been was. Elke dag een paar minuutjes langer uit bed en heel veel slapen. Nu was ik piepjong, kan me voorstellen dat het voor jou vader toch een stuk rustiger zal gaan.
    sterkte voor hem!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hij moet een klein beetje in beweging komen om trombose te voorkomen. Bovendien wil hij zelf graag oefenen om naar huis te kunnen.

      Verwijderen
  6. Jeetje Marja, dat is schrikken. Maar wat er nu gebeurt met je vader is mijn moeder ook overkomen. Verward en vreselijk moe na een longontsteking en bacteriële infectie.Mijn moeder is 86.
    Het heeft even zijn tijd nodig, maar het komt goed.

    Heel veel sterkte en liefs voor je vader en voor jullie.

    Liefs en een dikke kusss, Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat schrikken is dat Marja..Ik wens je vader veel beterschap en jullie sterkte ,maar het komt vast goed .Mooi om te lezen dat hij zelf ook een beetje wil oefenen om straks naar huis te kunnen ,een sterke man !! En wat een lieve Dochter hebben jullie
    Liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Je bent dus weer een flinke dag op stap geweest, zal best heftig geweest zijn alles bij elkaar. Fijn dat hij zelf nog mee wil knokken want dat is al de helft gewonnen. Marion had eind april een longontsteking, wilde aanvankelijk niet naar 't ziekenhuis maar moest in mei er toch aan geloven omdat ze een slecht werkend hart en longen heeft.
    Ze is wel 5 jaar jonger dan je vader maar ze knokt zich stukje bij beetje terug dus het kán wel.
    Het is prachtig dat je vader geen extra zuurstof nodig heeft en zélf aan de slag wil. Fijn dat hij een kamer voor zichzelf heeft, hij kan gezelschap altijd zelf opzoeken maar op een gedeelde kamer kun je nooit zelf de rust zoeken als je die nodig hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Je 'stapt' achteruit als je ouder wordt.
    Maar degene die de rollator heeft uitgevonden, verdient een stoel in de Hemel.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. 92 en dan toch weer voorzichtig opkrabbelen...Ik geef het je te doen! Ik hoop dat hij de energie en de wilskracht heeft om terug naar huis te kunnen. Beterschap en sterkte voor jullie!
    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Poe hé, heftig hoor. Ik hoop dat hij goed opknapt. Sterkte voor jullie allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Goed van je vader dat hij zo goed zijn best doet!
    Heel veel beterschap voor hem en sterkte voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Lees het nu pas; hoop dat hij stapje voor stapje zichzelf weer terugvindt. Beterschap!

    BeantwoordenVerwijderen