Vakantiegastblog 1

Binnenkort is het weer zover. De vakantietijd breekt aan. Van de week hadden Mar en ik het er nog over. Even terugblikken. Zo van “weet je nog …. ach dat was apart ... wat was het daar mooi.”
Maar goed, eerst even vertellen hoe wij onze toenmalige tripjes hadden voorbereid.... Helemaal niet. Ja, we wisten het land, de streek en diverse bijzonderheden daar. Verder niets.

Het was 2001 en de bestemming was de Elzas. Koffers gepakt, auto ingeladen en rijden maar. Geen slaapadres voor die avond of voor alle andere nachten. Dat maakte het zo leuk. We zien wel. Geen gejakker over de autobanen, maar heerlijk rustig over landelijke wegen. Dus genieten vanaf het moment dat je vertrekt. 's Middags tegen een uur of vier gingen we op zoek naar een slaapgelegenheid. Overal natuurlijk dezelfde vraag: “Heeft u geboekt?” Nee, natuurlijk niet, maar dat konden zij niet weten. Menigmaal was er geen plaats en moesten we verder zoeken. Om jullie gerust te stellen, we hebben altijd wel wat gevonden. En dat maakte onze manier van reizen zo bijzonder. Soms heel spannend. Als je tegen een uur of zes nog geen plek hebt gevonden, denk je dat het nooit meer goed komt. Maar ach, hoe later het wordt, hoe minder noten je op je zang hebt. Je accepteert iedere gelegenheid.

Ik ben twee meter lang en stel dus de nodige eisen aan de kamer en vooral aan het bed. In veel hotels hebben ze nog bedden van een meter negentig met een plank aan het voeteneind. Zie je het voor je? Kussens opgestapeld aan het eind zodat mijn benen kunnen uitsteken om maar niet de hele nacht krom te moeten liggen. Ach, wat hebben we gelachen. Om dan maar niet te spreken over de zolderkamers met een schuin dak. Maar ja, als het inmiddels half zeven is en de laatste kans doet zich voor, wat doe je dan? Accepteren. En dan blijkt eens te meer, het hoeft niet altijd luxe te zijn met een receptie en een nachtportier. Juist in deze kleine gelegenheden waar mamma nog in de keuken staat, werden we gastvrij ontvangen. “U heeft nog niet gegeten? Geeft niet, we maken wel wat voor u klaar.” Of, en dat gebeurde ook, de keuken was die dag gesloten, maar we konden altijd ergens in het dorp gaan eten op voorspraak van het hotel en kregen de huissleutels mee. We hebben meegemaakt dat we daarmee alles konden openen. De privévertrekken, bar, etc. Hoezo vertrouwen? De volgende ochtend ontbijten in een mini eetzaal. Daar ontmoet je dan gelijkgestemden. Geen poeha of kapsones. Mensen zoals wij. Genieten van de kleine dingen van het leven (die heel groot blijken te zijn). Koeien die door de straat lopen, een smid die een paard beslaat of gewoon een uitzicht om in te lijsten. Allemachtig. We zijn nog maar onderweg. De Elzas is bijna in zicht.

10 opmerkingen:

  1. Wij waren meestal onderweg met een tent, later een caravan (Eriba-Puckx), en wisten ook nooit waar we 's avonds zouden eindigen. Op campings is meestal wel plaats, en eten hebben we bij ons. Maar wat zie en doe je veel onderweg. Jullie manier van reizen geeft je weer heel andere ervaringen. En deze zomer? weer dezelfde beproefde methode?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee Corry. Dat zit er niet meer in. Zie ook dit logje en de link die daarin staat. http://rammelaars2.blogspot.be/2013/08/reizen.html

      Verwijderen
  2. Mede de te korte bedden voor mijn man(nen) was een reden voor het kopen van een caravan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een leuk gastlogje van Robbert!
    Ja, die 2 meter zal best wel eens voor problemen gezorgd hebben, maar als jullie er maar om hebben kunnen lachen dan is het allemaal niet zo erg.
    Knuffel voor allebei nog even uit Gran Canaria :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een nachtmerrie voor mensen als ik, rondtrekken zonder énige zekerheid. Genieten van de natuur kan gelukkig óók wanneer je wél een beetje "vastigheid" in last maar.... wie het leuk vindt moet het natuurlijk doen vrijheid blijheid immers!.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk om te lezen. In stayokays ontmoet je, vind ik dan, ook vaak mensen waar je bijna automatisch een klik mee hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat zou niets voor mijn man zijn: hij wil voor alles zekerheid! Ik ben meer van de lang-zal-ze-leven en van het kamperen, maar daar hoef ik echt niet mee aan te komen. Maar verder zijn we het meestal eens :-)
    Mijn broer heeft ook altijd "oorlog" met zijn lange benen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat leuk dat je man zo nu en dan een gastblog schrijf. Tja heel eerlijk gezegd ben ik niet zo van vakantieverhalen lezen allemaal. Het zijn toch vaak persoonlijke belevenissen waar de mensen zelf goede herinneringen aan hebben. GewoonAnneke

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heerlijke visualiserende schrijfstijl heeft je echtgenoot!
    Zo op de bonnefooi reizen, super, helemaal onze smaak.
    Met ons busje heb je in ieder geval altijd een dak boven je hoofd.
    Erka

    BeantwoordenVerwijderen