Traumatische onderhandelingen

Er zijn mensen die er een hobby van maken. Mijn moeder was er zo een en manlief kan er ook wat van. Het is een uitdaging die ze niet kunnen weerstaan. Als kind zocht ik op die momenten al naar dat luik in de grond, want ik vond het verschrikkelijk om mee te maken.
In 1966 vierden mijn ouders hun koperen bruiloft met een vakantie in Italië. Broer en ik mochten mee. We gingen naar een plaatselijke markt en ik zag een schattig rond tasje met een knip, roze met zwart. Er hoorde zelfs een miniatuur portemonneetje bij. Ik was op slag verliefd. Toen de man een prijs noemde, bood mijn moeder de helft. Hij schudde zijn hoofd en mijn moeder liep verder naar de volgende kraam. Ik was in tranen. Mijn vader troostte mij en dat was dat, dachten we. Maar nee, de man kwam achter ons aan en noemde een nieuw bedrag. Ik schaamde me dood.
Kijk mij nou staan met het tasje
“Nee mamma, ik hoef het tasje niet meer. Het is veel te duur.” Niemand luisterde naar me. Dit was een principekwestie geworden. Ze noemde doodgemoedereerd een lagere prijs en liep opnieuw bij hem weg. Nou, wat zouden jullie op dat moment doen? Ik wilde verdwijnen, oplossen. Iedereen keek naar ons. Zo gênant.
Het lukte haar uiteindelijk om een deal te sluiten en ze kwam zo trots als een aap met haar buit naar me toe. Ik had daar een heel dubbel gevoel bij. Ik was blij en had tegelijk medelijden met de marktkoopman. Mijn moeder begreep er niets van en was waarschijnlijk teleurgesteld in mij. Broer vond het stoer van mam, maar pap en ik herkenden de dubbele emoties in elkaars ogen.
Nog steeds doe ik een paar stappen achteruit als manlief gaat onderhandelen. Het luik heb ik nog niet gevonden. Jeugdtraumaatje?

Het thema van deze WE is “afdingen”. Het woord mag niet in de tekst worden gebruikt. Bij Plato vind je alle bijdragen.

25 opmerkingen:

  1. Een geweldig verhaal Marja, wat een herinnering... Denk wel als je dit echt zo erg vond dat je het in de categorie 'jeugdtrauma' mag wegzetten ;-).
    Heb je het nog? Dat tasje?
    Goeie WE300...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, het tasje is verloren gegaan, maar we hebben de foto nog. ;-)

      Verwijderen
  2. Zeer herkenbaar. Ik heb niks met afdingen. Het maakt me op een of andere manier beschaamd.
    Je hebt de herinnering mooi opgeschreven. Je moeder moet een kordate vrouw zijn geweest.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Plato, daar schreef ik ook een eerdere WE over: http://rammelaars2.blogspot.be/2012/04/het-zonnetje-verdween.html

      Verwijderen
  3. Ik kan me je gevoel voorstellen ,tenenkrommend !! Mijn Pa deed het ook in winkels en bij de schoenen winkel vroeg hij altijd of ze nog '' restantje's '' hadden .Gelukkig kwam er een moment dat ik niet meer mee hoefde ,ging hij alleen en kwam altijd met heel leuke schoenen voor mij thuis .

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Marja, kom ik toch eens even snel mijn lievelingsblogjes bezoeken. heb me eigenlijk voorgenomen om, samen met "40 dagen zonder vlees", ook een tijdje minder achter de pc te kruipen.
    bedankt voor dit verhaal, zeker en vast toch wel een beetje een 'jeugdtrauma'.
    lieve groet, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oeps..... sorry hoor Marja, hoop niet dat je het erg vind dat ik hier toch even om moet grinniken... Niet om jou hoor, ik kan me jouw emoties wel voorstellen.
    In een grijs verleden gingen wij nog wel eens met mijn ouders naar een rommelmarkt en mijn vader en ik maakten er een sport van om van elkaar te winnen in de zin van wie er het meeste vanaf kon krijgen... terwijl mijn man en mijn moeder dan (net als jij) enkele stappen achteruit deden... Mijn vader en ik vonden dat nou echt het leukst... al gaven we dat natuurlijk nooit toe ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Nu snap ik de buitenlanders als ze zeggen; Hollanders willen alles gratis, kijken maar niet kopen ;-)
    Pracht verhaal Marja.

    Lieve groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een heerlijke, zij het traumatische persoonlijke ervaring met dit themawoord. Heel leuk en beeldend verwoord. Jouw schaamte en onwil zijn ook voor mij herkenbaar, want afdingen staat mij ook vreselijk tegen. Geef mij maar een eerlijk prijskaartje.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Oh wat kan ik me jouw gevoelens destijds goed voorstellen, en wat jammer dat je moeder niet gezien heeft dat dit gesjagger jouw plezier in het tasje al grondig had bedorven.
    Natuurlijk is het in Zuidelijke landen min of meer "normaal"om af te dingen maar ik dan nog, ik vind het iets minderwaardigs hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het was nog erger .... ik betaalde het van mijn eigen zakgeld.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Och arme, ook dat nog, betaald van je eigen geld terwijl de lol er al af was. Je hebt de sfeer en jouw schaamte goed gevangen. Pracht WE.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat mooi die foto. Ik heb ook een hekel aan afdingen. Manlief doet het ook best graag.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. O dat afdingen, ik kan het ook niet hoor en ik begrijp dat tenen knijpende gevoel van je wel dus. Soms wilde ik wel dat ik het iets meer in me had. Mooie WE

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hoi Marja,
    Wat een geweldig verhaal... Ik kan dat niet hoor, dat afdingen op een markt, zelfs niet in het buitenland waar steevast een hoger bedrag gevraagd wordt dan ze er voor willen hebben, zodat ze er niet teveel bij inschieten na het afdingen... tenminste zo is het mij uitgelegd... En toch wil ik ook steeds de vraagprijs betalen... Alleen een paar maanden geleden toen we onze auto wilden inruilen. Ik vond dat het garagebedrijf waar we onze huidige auto kochten best wat meer mocht geven voor onze oude auto. En dat lukt me nog ook... Kijk, met die koopman had ik geen medelijden hoor...
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Afdingen op de markt of bij de "looky looky" figuren (zijn mensen uit Senegal die clandestien hun waar aanbieden, in feite mag dit niet van de politie) op de boulevard is hier in de zuidelijke landen heel normaal, en daar doen wij allebei hard aan mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Hahaha, heel herkenbaar. Ik ben ook niet van het afdingen en sta er altijd met gekromde tenen bij als iemand uit mijn gezelschap dat doet. Mooie WE

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ja heel herkenbaar, mijn man heeft daar ook een handje van.
    Ik loop dan liever door en hoor later wel hoe het afgelopen is haha

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Heel leuk verhaal. Heb je uiteindelijk wel plezier gehad van het tasje? Vaak zijn kooplui teleurgesteld, of beledigd wanneer je niet afdingt, het is ook een soort spel.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ik begrijp het helemaal. Ik begin zo langzamerhand het gevoel te krijgen dat de meerderheid afdingen niet leuk vind. Ik heb altijd het gevoel dat er dan twee verliezers zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat ontzettend herkenbaar. Niet zozeer op vlak van afpingelen, maar wel op vlak van teveel betaald hebben, of gelijk willen hebben zelfs als ze ongelijk had; Ik had ook graag een luikje in de grond willen hebben om in te verdwijnen. Erg mooi beschreven ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Als ik iemand hoor afdingen, loop ik ook weg. Jammer dat het zo'n vervelende herinnering is geworden, terwijl het tasje juist iets moois had moeten zijn. Ik denk dat het dan moeilijk genieten is van de aanwinst en het alsnog een dure koop is geweest ondanks de koopman er op heeft verloren. Uiteindelijk heeft niemand gewonnen...

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Wat een mooie foto ervan erbij.
    En inderdaad het gevoel van je ken ik als Ger zich inzet hahaha

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ach, wat een lief verhaal! Ik ben zelf ook geen held in afdingen maar ik vind het heel stoer van je moeder dat ze dat deed. En als de verkoper toehapt, betekent dat dat er nog ruimte zat kennelijk. (Althans: dat maak ik mezelf dan maar wijs:-) )

    BeantwoordenVerwijderen