Januari

alsof tijd vastvroor

zo lijmig en met zoveel moeite
glijdt elke dag van de kalender
en wrijft een overmaat
van schemering over de ramen -
het schaduwende licht van kaarsen
maar van het turen zijn de ogen moe

de wolvenmaand vergroeide tot een poort
met uitzicht naar twee kanten:
de builen van een jaar bedrukt herinnerd
nawinters zonlicht hunkerend verwacht

ook al blijft alles bij hetzelfde -
elk met zijn menselijke naam
wisselen traag de dagen met
de regelmaat van molenwieken

de dagen van de maand
de jaren van het leven

alsof tijd vastvroor

~ Koos Schuur (1915-1995)

11 opmerkingen:

  1. Ach nee de tijd vast gevroren? brrrr ik wil beweging

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig gedicht. Op van die donkere grijze dagen lijkt het precies zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi gedicht Marja,
    Ik wens je een fijne woensdag verder,
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi! Ik lees zo'n gedicht altijd twee keer, dan komt het nog beter bij me binnen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ook. Deze stond op mijn tuinscheurkalender.

      Verwijderen
  5. Wat een mooi gedicht ,een om te bewaren .Ik kan hier zo van genieten !

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Raar maar waar , hier vliegen de januaridagen..... er is zelfs al een héél kleine verlenging van de dag te zien! Nou ja, ik ben gewoon altijd een eigenwijsje geweest;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ook ik heb gezien dat de dagen al ietsje lengen. En ik heb een foto gekregen via WhatsApp van de bloeiende toverhazelaar. Mijn dag is weer goed ;-) Januari vind ik een flut maan. Geen vlees, geen vis, en dan ben ik ook nog ergens jarig...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Zo vliegt de tijd voorbij .Mooi gedicht.

    groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi gedicht. Leuk die sneeuwklokjes op de achtergrond. Bij mijn moeder zag ik in de tuin de eerste knoppen al staan weer.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi gedicht inderdaad. En ja, soms is het alsof er nooit iets veranderd, alsof je in een bevroren wereld leeft. Maar als je jaren later terugkijkt is de wereld toch compleet anders geworden. We stonden erbij, keken er naar en zagen het niet.
    Ik heb het idee dat dit verandert, nu ik er goed over nadenk. Door al die aanslagen waardoor we steeds meer een min of meer veilige enclave worden in een bedreigde wereld zonder zekerheden, zijn we ons steeds meer bewust van die veranderingen. Aanslagen EN de opmars van de electronica drukt een stempel op onze tijd en we zien het dagelijks gebeuren. En gelijklopend daaraan: de tijd lijkt ontvroren te worden, want wanneer vriest het nu nog eens behoorlijk? :-)

    BeantwoordenVerwijderen