Brief 22

Lieve Novelle,

Natuurlijk hield ik er rekening mee dat je misschien nog lang niet in de stemming was om onze briefwisseling op te pakken. Je hebt nogal wat voor je kiezen gehad. Beide ouders verliezen binnen twee maanden is heftig en zet je hele leven op zijn kop. Wat fijn dat jullie toenaderingspogingen gaan doen. Zij is de enige die nog over is van jullie thuisbasis. Ik wens jullie succes en stuur positieve energie naar het hoge noorden.

Het lijkt me heel moeilijk om echt te veranderen. Ik ken er eigenlijk ook geen voorbeelden van en ik vraag me af of de resultaten wel meetbaar zijn. Hoe dan ook, ik kan me niet voorstellen hoe het is om in zo'n instelling te leven. Ik googelde de omgeving van Veldzicht en die is prachtig.
Jij bent vast geen uilskuiken. Als je luistert naar de Alzheimer verhalen van die mensen, doe je het al heel erg goed. Vaak krijgen ze meteen allerlei voorbeelden voorgeschoteld en daar zitten de meesten beslist niet op te wachten. Hulp aanbieden is toch ook heel mooi.

Ik ben niet zo'n moedige strijder, Novelle. Lief dat je dat schrijft. We hebben samen heel wat roerige tijden meegemaakt en dat heeft ons alleen maar dichter bij elkaar gebracht. Zolang wij samen zijn, kunnen we ongelooflijk veel aan. Vermoedelijk stort ik compleet in als Robbert er plotseling niet meer is.
Nu ik weer met een blaasontsteking tob, komt de angst weer terug. Ik word zo onzeker van mijn lijf en raak in paniek als er weer een onderdeel dwarsligt. Vrijdag zat ik echt te shaken bij de huisarts toen ze zei dat ze in mijn geval toch liever het potje naar het lab stuurde. Dan ben ik ineens weer terug in de tijd en komen alle herinneringen aan de kanker en blaaspoliepen in alle hevigheid boven. Die blaas van mij is zo ontzettend kwetsbaar. Helaas kan ik die vanuit mijn bovenkamer niet pantseren.
De storm van de laatste dagen maakt het er allemaal niet beter op. Het werkt stressverhogend bij mij. En dan noem ik de aanslagen in Frankrijk nog maar even niet. Erg veel negatieve dingen. Je ziet dat ik helemaal geen held ben. Meer een pluisje in de wind.

Nog van harte proficiat dame. Wat schreef je dat mooi in je berichtje.
Liefs vanuit turbulent Vlaanderen.

10 opmerkingen:

  1. Lieve Marja

    Toch ben je een held meid omdat als je bang bent toch doorgaat met wat nodig is en jezelf aanpast in de situatie waarin je je bevind. Zelfs het beste er van maakt dan ben je moedig en levenslustig. Marja er zijn echt veel mensen die gelijk het koppie laat hangen hoor in nare tijden. Samen door gaan en mekaar helpen en opbeuren in een goed huwelijk is toch prima?

    Bedankt voor je oprecht schrijven Marja zodra het weer tijd is voor het antwoord zie je het verschijnen hoor. PS Gaat het alweer wat beter met je blaas?


    groetjes Novelle

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel voor je lieve reactie. Gelukkig sloeg de antibiotica goed aan. Gisteren kreeg ik de uitslag van het lab. Het is een bacteriële E.coli-ontsteking en de pillen werken hier prima tegen. Vandaag nog 2 slikken en de 21ste weer een potje inleveren voor de nacontrole.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig dat het helpt!
      fijne dag verder hoor Marja

      Verwijderen
  3. Ach Lief Pluisje in de wind, die kunnen volgens mij ook veel aan hoor. Wat een angst weer ik kan het me zo goed voorstellen en dan die geweldige rots van je wat heerlijk is dat. Ik wens je heel veel rust en vrede in je lijf en hoofd, dikke knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan me voorstellen dat je je zorgen maakt als je blaas vervelend gaat doen,gelukkig lees ik dat de antibiotica goed werkt .Ja Marja moeilijke tijden kunnen een huwelijk maken of breken en jullie zijn gelukkig steeds sterker geworden samen ,hier is het precies hetzelfde .We hopen maar gewoon nog heel lang samen te zijn met onze mannetjes !
    Groetjes Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Pfff ... wat een onrust weer, maar gelukkig gaat het goed. Altijd fijn zo'n steun en toeverlaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Herkenbaar hoor Marja. Zelf ben ik ook altijd alert op alle lichamelijke veranderingen bij mijn man, na zijn melanoom. Soms kan me zo de angst bekruipen, ook ik zou niet weten wat ik zonder hem moet (of nog wil). Maar ja...we moeten ons niet door onze angsten laten dirigeren.
    En we leven idd in een onrustige wereld, dat is iets wat we niet kunnen veranderen.
    Gewoon doorgaan met ademhalen, zei mijn moeder altijd. En dat is ook het enige wat we kunnen doen :-)
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Sowieso heel vervelend dat gedoe met een blaasontsteking, maar in jouw geval natuurlijk nog véél vervelender omdat de angst nooit ver weg is!
    Gelukkig dat het kuurtje aanslaat, dan is het leed weer snel geleden.
    Een huwelijk dat flinke stormen doorstaan heeft wordt daar alleen maar sterker van,ik weet er gelukkig álles van ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lief Pluisje ;-) Je hebt het moeilijk maar gaat toch door waar je mee bezig bent. Dat is ook de enige manier om verder te gaan met het leven. Je moet de dagen "gewoon" doorstaan, ook al zou je soms liever onder je dekbed blijven liggen. Blaasontsteking is een heel nare ontsteking. Ik hoop dat de antibiotica helpt. Je kunt de natuur nog een handje helpen door cranberries te eten, maar dat weet je vast al.
    Liefs en sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dat zal inderdaad wel moeilijk zijn Marja. Ik hoop voor je dat alles goed is. Ik moet wel zeggen, ik hoop dat jullie nog jaren samen gelukkig zullen zijn, maar ik heb wel voorbeelden gezien als iemand er alleen voor komt de staan er toch ook weer ergens kracht vandaan komt om door te gaan. Maar goed dat is gelukkig nog niet zo. Ik herken het wel hoor dat iets voelen en de hersens die dan meteen allerlei doemscenario's produceren.

    BeantwoordenVerwijderen