Wandelen met mijn schoonvader (gastblog)

In het voorjaar van 1971 had Mar mij “eindelijk” weten te strikken en ik (bijna 21) wilde wel met haar (net 16) uit. Als een dochter van een zeer gerespecteerd ambtenaar uit wilde met een vijf jaar oudere zoon van een katholieke middenstander? Nou, dan ging dat niet zomaar. O nee.
Dus moest ik op appel komen en een wandelingetje maken met de heer Pranger. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik deed het bijna in mijn broek. Maar wat is dat me meegevallen zeg.
Hij wilde weten of mijn gevoelens voor zijn dochter oprecht waren. Dat waren ze toen en dat zijn ze nog steeds! Zo kreeg ik op het eind van de wandeling toestemming om met haar uit te gaan.
Neem maar van mij aan dat Mar en ik het er daarna van genomen hebben.
Dat hij zo zuinig was (en is) op zijn dochter heb ik altijd zo gewaardeerd. Nog steeds zie ik mijn glunderende schoonvader staan op onze trouwdag. Hij en mijn schoonmoeder trots als een stel pauwen. Natuurlijk waren we het niet altijd eens, maar er was sprake van wederzijds respect.
Ouwe (dat was de eretitel van mijn eigen vader) een betere schoonvader had ik me niet kunnen wensen. Pa je bent nu tweeënnegentig, maar voeg er gerust nog minimaal tien jaar (in goede gezondheid) aan toe. Ja ja, ik hoor je mopperen. Nog tien jaar? Ja pa, nog tien jaar of meer. Natuurlijk begrijp ik dat dit niet reëel is, maar ik kan en wil je niet missen.

Je schoonzoon.

P.S. Zie ook dit berichtje

15 opmerkingen:

  1. Oh wat mooi geschreven...
    Fijne nieuwe week wens ik jullie,
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi en liefdevol geschreven stukje. Manlief bofte met zijn schoonouders. Jijzelf wat minder met schoonmama, heb ik begrepen.
    Ik had een botte, maar toch ook lieve schoonvader. Schoonmoeder was zuur, jaloers en had veel medelijden met zichzelf. Er was moeilijk mee te leven, en niet alleen voor mij.
    Mijn ouders mochten mijn man graag en dat was wederzijds. Nee, modern waren mijn ouders niet maar dat waren er weinig in die tijd, geloof ik:-)
    Mooi, die herinneringen, moeten we zeker koesteren.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een prachtig eerbetoon aan je vader, Marja. Lieve man heb je, maar dat wisten we al.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Erg móói natuurlijk om op deze leeftijd nog het "het woord te kunnen richten" tot je schoonvader!
    "Ouwe " zeggen werd bij ons thuis ábsoluut niet gewaardeerd ...om het maar zacht uit te drukken;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heb je zelf ook zo aardig met je schoonkinderen gewandeld?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Novelle: vraag je dit aan mij of aan Robbert? Hij schreef dit gastblogje namelijk.

      Verwijderen
    2. Glimlach eigenlijk Aan Robbert maar goed ik ben ook wel nieuwsgierig naar jou dus jij Marja wat heb jij gedaan? hihihi

      groetjes van Novelle

      Verwijderen
  6. Ik heb wel eens met onze schoonkinderen gewandeld, maar niet om te vragen of ze wel van ons kind hielden en of ze goede bedoelingen hadden. Ik zal Robbert vragen of hij ook nog wil reageren op jouw vraag. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het eerste wat mijn man vroeg en waar ik me voor geneerde was de vraag aan a.s schoonzoon ; wat doe je voor de kost? Oefff.

    groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een leuk verhaal. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader met mijn man gesproken heeft over dit soort dingen. Of eigenlijk weet ik wel zeker dat dat niet gebeurd is. Denk dat dit vroeger vaker gebeurde hoewel het qua tijd met mij niet zoveel verschilt denk ik. Ik trouwde in 1972. En ik heb het ook nog nooit zoiets aan de vriendinnen van mijn zoon gevraagd.

    BeantwoordenVerwijderen