Opvoeden (gastblog)

Mar en onze kids zijn zo blij dat ze niet met mij mee hoeven om boodschappen te doen. Ik heb namelijk de (voor sommigen onhebbelijke) gewoonte om opmerkingen te maken als ik vind dat iets niet correct is. Van de week was het weer eens goed raak.
Kom ik bij de afdeling chips en dergelijke, staat daar een moeder met een brullend kind: IK WIL! Er gingen wel zes zakken chips heen en weer tussen het rek, de dochter, de moeder en het winkelwagentje, en niet zo zachtzinnig ook. Ik zag het kruim al in de zakken zitten. En ja, dan komt er iets bij mij boven waarom mijn geliefden liever niet met me meegaan naar de winkels. Ik maakte een opmerking Hallo, dat had er één van mij moeten zijn! Verder niet. Moeder en dochter dropen af zonder iets te zeggen en zonder chips.

Dit soort voorvallen doet me iedere keer weer denken aan de pasfoto die ik jaren geleden moest maken van een achtjarig ventje. De moeder had me nog zó gezegd dat het een overgevoelig kind was. Drie pogingen verder, na heel veel ach toe nou, zit nou stil en lach eens, kreeg ik er genoeg van.
Ik vroeg de moeder om de pasfotoruimte te verlaten. Dat deed ze met de opmerking U bent toch wel voorzichtig met hem?
Nou, dat was ik! Wat ik hem toen in zijn oor gefluisterd heb, kan ik hier niet herhalen. Het resultaat? Moeder had nog nooit zo'n mooie en leuke foto van hem gezien. En o, wat was dat joch trots. Ja, ik weet het. Niet iedereen kan dit waarderen. Mar heeft me al vele malen gewaarschuwd dat ik op een dag de verkeerde tegenover me tref. Maar ik blijf erbij: zachte heelmeesters …...

16 opmerkingen:

  1. Oh wat heb je hier gelijk in... Ik deed dat al met mijn eigen kinderen, die heb ik ook wel eens iets 'ingefluisterd' hoor, en het werkte echt...
    Dat gezeur van 'liefje mama heeft toch uitgelegd....' kromme tenen krijg ik ervan...
    Zal ook wel niet helemaal pedagogisch verantwoord zijn maar als het werkt dan werkt het. Een sjachrijnige mama is ook niet goed voor de kinders... Haha...
    Fijne dag vandaag,
    Liefs, Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha, ik wil zoooo graag met jou gaan winkelen he en de hele boel gaan opvoeden, de ouders en de kids.
    Die lieve Marja van jou laten we lekker thuis. Het lijkt me zo genieten. Het is toch vreselijk dat ik als ik boodschappen wil gaan doen eerst kijk of t nog wel schooltijd is?
    Ik moet dit verhaal even kwijt; liep ik heerlijk te struinen bij een tuincentrum, waren er 2 grietjes constant aan t gillen en janken en ma zei er niets van. Later zag ik ze wegrijden, achterin de auto allebei met een ijsje. Euh???? jij snapt mij wel. liefs voor jullie beiden en fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als ik iets geleerd heb in de loop van mijn leven is dat ieder de dingen op zijn eigen manier doet. Als je vindt dat je je kinderen streng moet aanpakken moet je dat zeker doen. Maar commentaar op mensen die het anders doen, is not done, wat mij betreft. Je weet nooit wat achter gedrag van mensen schuilt, dus daar moet je niet over willen oordelen. Al krijg ik ook wel eens rillingen van almaar dreinende kinderen, ik zal er echt nooit wat van zeggen. Het is je zaak niet en je weet niets over de achtergronden.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou ik wil ook best mee hoor want ik geef ook wel eens commentaar ! Het is soms verschrikkelijk in de winkels met kinderen die ''de baas'' zijn .Ben trouwens wel nieuwsgierig wat je dat jongetje ingefluisterd hebt haha
    Groetjes Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Kleine tirannen zijn het soms en hoe het zover heeft kunnen komen, dat is gissen. Ik zeg wel eens tegen zo'n brulaapje 'Goh, wat heb jij een slechte bui zeg' Een enkele keer helpt het.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Robbert mailt mij net deze link om toe te voegen aan dit verhaal:
    http://www.telegraaf.nl/tv/opmerkelijk/23464030/__Ettertje_krijgt_zijn_vet__.html

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De link doet het niet maar ik heb het filmpje even opgezocht .Grijnzzzzz !!!

      Verwijderen
  7. Ik snap het ook niet; het is zo simpel. Mijn dochter wist al toen ze drie was, dat nee ook ècht nee is. Zeuren werkt bij mij averechts! Wat een leuk blog :-)
    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Nou ik krijg die neigingen ook wel eens hoor, mijn handen jeuken regelmatig. Maar goed meestal hou ik me wel in of kijk ik alleen maar haha wel moedig om het te doen. Eigenlijk zouden meer dat moeten doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. ook mijn geliefde staat het zweet op de rug wanneer we dingen tegen komen die niet kloppen al zeg ik dan misschien andere dingen. In dit geval zou ik waarschijnlijk iets gezegd hebben als;
    " ik zal deze zakken wel even bij de chef afgeven want anders krijgen ze hier klachten over verkruimelde inhoud" !

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Helemaal gelijk. Ik denk dat manlief en ik redelijk tot zeer streng zijn richting onze dochters. Maar dat werpt wel vruchten af. Het zijn heerlijke kinderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Hahaha, een vrouw naar mijn hart ben je!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Wondelgijn: Dit is geschreven door Robbert en hij is nog steeds een jongetje. :-)

      Verwijderen
  12. Op baby’s krijgt men geen waarborg…


    heel veel jonge kinderen zijn echt ongenietbare ettertjes
    van kop tot lange tenen
    zitten ze vol duivelse genen
    bij de ‘bestelling’ las men allicht over de kleine lettertjes


    Met een brede glimlach gelezen, Marja!

    Lenjef :)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. De ellende is wel dat, als zoiets gebeurt en je met een brullend kind door de winkel loopt, dat je dan ook niet weet hoe snel je buiten moet zijn. Ochoch, ik heb wat met het zweet op mijn rug gestaan. En iedereen om je heen vindt of zegt er wat van, hoe je het ook oplost. Intussen weten ze dat nee nee is. Dus in die zin is dat deel van de opvoeding gelukt.

    BeantwoordenVerwijderen