Gemis II (gastblog)

In mijn vorige gastblogje heb ik geschreven over het gemis van mijn partner. In dit stukje wil ik het hebben over onze kinderen. Ze zijn het huis uit en hebben gelukkig hun eigen leven. Maar toch …. Na twintig jaar voor ze gezorgd te hebben, zijn er soms momenten dat je ze mist.
Nu we bezig zijn met de verkoop van ons huis wordt er natuurlijk gekeken wat er weg kan. We willen kleiner gaan wonen. En zo kwam ik een doos tegen met memorabilia van onze kinderen. Moederdag, Vaderdag en verjaardagen, op al deze dagen brachten ze cadeaus voor ons mee. Ach als u kids heeft weet u waarover we praten. Stropdassen van papier voor pappa, pannenlappen voor mamma, handafdrukjes in allerlei kleuren, etc. Dit alles inclusief tekeningen (en dat zijn er veel) kwam ik tegen in een van de dozen.
Op zo'n moment zit ik te mijmeren en zie ze voor me. 's Morgens alle vier op het voeteneind van ons bed. Ikzelf, nauwelijks wakker, genoot van hun enthousiasme. Vier maal een rijmpje, vier maal een cadeautje, oh wat is dat snel voorbij gegaan.
Ik weet nog dat een zwager bij de geboorte van een van de kinderen tegen me zie: “Rob, geniet ervan, ze zijn volwassen voor je het weet!” Allemachtig. Wat heeft hij gelijk gekregen.
En op zo'n moment wil je ze alle vier net zoals vroeger tegelijk in je armen nemen. Knuffelen, kietelen, plagen, wat een plezier hadden we. Helaas, zelfs een tegelijk is nu al te groot voor me. Maar oh, wat mis ik die momenten.

12 opmerkingen:

  1. Wat een prachtig schrijfsel, ik heb je vorige blog ook gelezen . Heel mooi en aangrijpend .

    BeantwoordenVerwijderen
  2. voor mij ook zeer herkenbaar Marja! nog 1 van de 4 thuis, maar ja, volgende maand viert diel weer zijn 23e verjaardag. hem knuffel je ook al niet meer zoals 10 jaar of 20 jaar geleden hé. ook ik zou de klok graag eens een keertje terugdraaien...
    lieve groet, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ook ik zou soms de klok heel wat jaartjes willen terugdraaien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi verwoord wat, denk ik, iedere ouder voelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Och ja...wat zou ik graag nog even terugwillen naar de tijd dat mijn 2 kinderen bij me in bed lagen, als ze bang waren, of gewoon op zondagochtend voor de gezelligheid, en we heerlijk knus onder het dekbed lagen. Veilig, bij elkaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Tja, gisteren de 45e verjaardag van mijn zoon gevierd...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. De tijd vliegt echt. De kerstboom staat amper op zolder of hij kan weer naar beneden gehaald worden. En wat wordt Roos groot! Ik denk er liever nog niet over na dat ze eens het huis uitgaat ;-) Wij hebben ook dozen met handwerkjes van haar op zolder staan. Ik denk niet dat ik die aan haar meegeef als ze het huis uitgaat ;-)
    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ja ik heb gelukkig ook nog allerlei dingetjes die gemaakt zijn door onze kids onze oudste is nu 38 jaar en ik bewaar het nog steeds al die mooie tekeningen en later de kadootjes van hun eigen verdiende geld.

    Maar nu zijn het geen kinderen meer maar volwassenen die me zeer nastaan.

    Novelle

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Maar de herinneringen blijven gelukkig en met wat geluk heb je af en toe van die "herhaalmomentjes" met kleinkinderen....of zoals in ons geval zelfs met achterkleinkinderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ook hier, met kinderen van 15 en 9, kan ik niet anders dan zeggen dat de tijd vliegt.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ja zulke dozen roepen altijd weer herinneringen op. Als ik mijn zoon zie, volwassen, zelfstandig, prachtig hoor maar soms mis ik ook dat kleine jochie nog even. haha.

    BeantwoordenVerwijderen