Bouwen

Twee kinderen vol van vertrouwen
Zijn samen de toekomst aan 't bouwen
Misschien virtueel
Maar in zijn geheel
Zo boeiend om dit te aanschouwen

Zwijmelen op zaterdag 107


Swingend het weekend in met de DSCB en Jan Morks
Geniet ervan


Gemis I (gastblog)

Iedere avond als mijn meisje en ik naar bed gaan, kunnen we genieten van elkaar als we strelen en aaien tot een van de twee in slaap valt. Dit is niet alleen voor de avond en nacht bestemd. Iedereen met een partner herkent het volgende wel:
“Schatje wil je even op mijn rug kriebelen? Ik kan er net niet bij. Ja, iets hoger, iets meer naar links. Bijna. Ja, daar! Lekker. Dank je.”
Zo schuiven we iedere avond aan áán (Toon Hermans) ons tafeltje van 1 bij 1 om de dag door te nemen. Heerlijk! Er zijn dagelijks zoveel dingen die na veertig jaar “automatisch” zijn.
Totdat er in je omgeving iets gebeurt dat je weer terugbrengt op aarde. Niemand wil er aan denken maar toch is het zo. Op een dag moet je afscheid nemen van je liefste. En dat idee maakt me soms zo bang. Mijn meisje, partner, maatje waarmee ik kan lezen en schrijven eventueel te moeten missen. Nee, ik moet er niet aan denken.
Toch was dat moment heel dichtbij in 2007. Rampzalige uitslag. Kanker bij Mar. Opname in Antwerpen. Alleen thuisgekomen, in het huis waar we ons beiden zo rijk voelden, was het gemis van haar belangrijker dan ooit. Wat is rijkdom? Mijn meisje had 15% kans op genezing. Enfin, de rest hebben jullie op haar blog gelezen. Gelukkig zijn we nog samen en tot op heden hoeven we elkaar niet te missen!

Doorzetten

Momenteel hopen we dat de titel van deze WE vooral geldt voor de kijkers die vorige week ons huis bezochten. De makelaar heeft maandag contact gehad en gaf ons door dat moeder en kinderen in elk geval heel enthousiast zijn. Vader heeft zijn bedenkingen. Ze hebben zelf ook een huis dat verkocht moet worden. Voorlopig dus nog geen bod.
We blijven positief al is de bodem inmiddels wel in zicht. We buffelen wat af. Is het niet met talloze bladeren dan wel met het doemscenario dat we een elfde herfst zullen meemaken op deze plek.
Gelukkig zijn we volhardende mensen en laten we ons niet voor één gat vangen.
Ik herinner me de jaren tachtig waarin we op zoek waren naar een huis of een kavel in Noord-Brabant. De droom moest in de ijskast tot Robbert in de herfst van 96 een mooi bod kreeg op zijn fotozaak. Ons huis in Tilburg was in aanbouw. Alles viel op zijn plaats en na een overwintering op de Beekse Bergen begonnen we daar met een schone lei. Een heerlijk gevoel.
Nooit spijt gehad van onze trek naar het zuiden. Integendeel. We pakten immers onze spullen tien jaar geleden om nog zuidelijker te gaan wonen en zelfs naar Vlaanderen te emigreren.
We houden vol en laten de hoop niet varen. Al zou het stiekem toch wel heel fijn zijn om alvast wat zekerheid te hebben. Even om een hoekje kijken en de toekomst zien. Komt het allemaal in orde?

Met een voorzetje van Ria gaf Plato mij het woord “doorzetten” per e-mail. Hij vond het wel bij mij passen. Dank voor dit compliment, Plato. Het aantal woorden hoeft (volgens Ria) niet exact 300 te zijn.

Zusterliefde


Gastblogje van een bezorgde vader

Ik ben bezig met het uitzoeken van de zorgpremie die mijn jongste zoon in 2015 moet betalen. Lieve hemel! Onbegonnen werk. Dertienhonderd mogelijkheden. Welke zot heeft dat verzonnen? En wat een bedragen. Basis- en aanvullende (eenvoudige) verzekering kosten samen minimaal 115 euro per maand. Daar komt nog een eigen bijdrage van 375 euro bij. Dus een totaal van 1755 euro per jaar.

Als je dan, zoals mijn zoon, met een Wajonguitkering van 11520 euro en een huurverplichting van 4800 euro moet rondkomen, zult u begrijpen dat dat geen luxe is. En als u denkt dat hij dan volledig is voorzien in zijn medische kosten, dan vergist u zich. Er zijn onderzoeken die zogenaamd noodzakelijk zijn, maar die niet worden vergoed. Dit jaar kreeg hij nog een naheffing van 400 euro van CZ.

De gezondheidszorg in Nederland is doodziek. Helaas heb ik met mijn zoon vele instanties van binnen gezien. Wat we daar hebben meegemaakt is goed voor een boek. Verdwenen dossiers, iedere keer nieuwe behandelaars, etc. etc. Het is om gek van te worden.

Gelukkig hebben we ons verstand bewaard en betaalt hij zijn maandelijkse premie keurig. Het extraatje dat hij graag aan zijn dochter zou willen geven? Nee, dat is helaas niet mogelijk. De zorgpremie is belangrijker.

Neuzen

Misschien houd je niet zo van dieren
Dan nóg zal dit beeld jou plezieren
Toch schattig die twee
Zo lief en tevree
Het leuke dat moeten we vieren

Zwijmelen op zaterdag 106


Ik vind die oude foto's heel leuk bij dit nummer.
Pure nostalgie.
Geniet van het weekend.


Kijkers 2

Gisteren om vier uur hadden we ineens volle bak. Behalve de makelaar vielen vader, moeder, twee dochters en een zoon ons huis binnen. Wij bleven keurig in de woonkamer zitten, want Bas wilde ze liever alleen rondleiden. Dat voelde heel vreemd, vooral voor Robbert. Hij houdt juist zo van rondleidingen en vertelt dan overal uitgebreide verhalen bij. Maar wij werden slechts voorgesteld en hadden bankarrest. Hierdoor kon Bas gewoon zijn werk doen zonder interrupties of oeverloos gezwam van de trotse paradijsbewoners. Haha. Een lesje in bescheidenheid.
Het gezin woont in Weelde dat onderdeel uitmaakt van de gemeente Ravels. Ze kennen de omgeving dus goed. De jongste twee kinderen zitten op de basisschool en de oudste gaat naar het middelbaar in Turnhout. De moeder is zelfstandig ondernemer en doet iets met fietsen. Meer weten wij niet. Voor haar beroep waren juist onze kelderruimtes zeer aantrekkelijk. Vervolgens werd de vlizotrap uitgetrokken en het zestal bekeek onze zolder. Daar is niets te zien behalve de binnenkant van het dak. Er moet geïsoleerd worden en een paar ramen zouden ook wel leuk zijn. De dochters zagen het helemaal zitten. Wij zijn in tien jaar misschien twee keer boven geweest. We hebben die ruimte immers niet nodig.
Na een uurtje vertrokken ze huiswaarts en kwam Bas nog even bij ons zitten. Hij had er een goed gevoel over en was benieuwd hoe snel ze zouden reageren. Het formulier waarop ze een bod kunnen doen heeft hij meegegeven.
Jemig, wat spannend.

Overgang - dankbaarheid

Ik ben dankbaar omdat ik de genen van mijn moeder heb geërfd.
Zij was beide keren kerngezond zwanger en ging vrijwel geruisloos de overgang door.
Wel had ze soms een opvlieger, maar die heeft ze niet op mij overgedragen.
Joepie!

In goed gezelschap

Deze foto komt uit een diashow over kinderen en dieren

Brief 19

Hallo Novelle,

Dieren kunnen enorm troostrijk zijn. Ze voelen vaak haarfijn aan hoe het baasje of vrouwtje zich voelt. Wij hebben meer dan de helft van ons leven honden en katten gehad en telkens is het weer zo moeilijk om afscheid te nemen. Zeker bij de laatste kat Joris die nooit meer is thuisgekomen.

We zijn sinds vorige week van makelaar veranderd, maar de oude heeft zijn bord nog niet uit onze voortuin laten verwijderen. Ik hoop dat het deze week gaat gebeuren. Gelukkig maken ze gebruik van dezelfde plaatsingsfirma. Dat moet toch simpel op te lossen zijn zonder dat ze een nieuw raamwerk hoeven te bouwen.
Ik zou er geen enkel probleem mee hebben als er kopers zijn die er snel in willen. We slaan de hele zooi op en gaan gewoon tijdelijk iets huren, desnoods op een bungalowpark. Zo hebben we begin 1997 vier maanden op de Beekse Bergen gewoond. Heel bijzonder want het was in die heel strenge winter. Het zou juist heel bevrijdend voelen. Geen verplichtingen meer en alle rust om een nieuw stekje te zoeken.

Wij vonden de Nationale Herdenking ook heel indrukwekkend.
Wat naar dat je moeder ook nog moet verhuizen. Gaat ze naar een plek in een bekende wijk of stad? Ik hoop het van harte. We moeten afwachten hoe alles zich gaat ontwikkelen bij mijn vader. Hoeveel zorg heeft hij nodig en hoeveel kan hij nog zelfstandig beslissen en regelen. Zijn vriendin kan dat veel beter inschatten dan wij. Deze week krijgt hij de uitslag van het bloedonderzoek. Ik houd mijn hart vast.

Vorige week hebben we fijn nog een paar zonnige dagen gehad en tientallen zakken met blad afgevoerd. Oeps wat hebben we een hoop spieren die zich daarna laten voelen. Firma krak & mikkig. Nu wachten we tot de rechter beuk zijn blad wil loslaten. We mogen het tot half december gratis afleveren op het containerpark. Kom op beuk, doe je best!

Leuk dat je zo nu en dan ook meedoet met zwijmelen op zaterdag. Ik vind het een van de gezelligste blogdagen samen met de zing-zo en onze correspondentie. Heel maf dat we zaterdagochtend ineens zonder stroom zaten. Robbert is nog met een zaklamp door het huis gelopen om te checken of we geen inbrekers over de vloer hadden. Dat was om 6 uur en ik heb er niets van gemerkt. Pas anderhalf uur later vertelde hij het en ik ging meteen kijken of mijn blog wel bereikbaar was. Dat was gelukkig het geval. Alleen viel rond 8 uur de stroom opnieuw uit. Dat duurde maar een kwartiertje. Daarna was het euvel verholpen.

Ik wens je een fijne week en kijk uit naar je twintigste brief uit Hoogeveen.
Groetjes uit Ravels.

Aandachtig publiek

Vioolspel kan mensen bekoren
Zodra ze de klank ervan horen
Veranderen zij
In bloemen op rij
En zijn in gedachten verloren

Zwijmelen op zaterdag 105


Voor Robin: een nummer uit de herfst van 1979.
Zwijmelen doen we intussen al 2 jaar.
Fijn weekend allemaal.


Novemberkrampen

Het was een graad of drie en de luchtvochtigheid was 90%. Al dagen liep ik hoogzwanger te wezen en ik kon niet wachten tot ik onze derde spruit in mijn armen had. Eindelijk kreeg ik groen licht van de verloskundige. Ze zag dat ik er zo ontzettend aan toe was. Het was 13 november, bijna twee weken na de uitgerekende datum. Ze keek in haar agenda en zei: ”Ik zou graag bij de bevalling zijn. We doen het donderdag, want zaterdag ga ik een weekje op vakantie. Neem een paar lepels wonderolie op een nuchtere maag. Werk de smaak weg met sinaasappelsap en droge crackers. En wacht op de dingen die komen gaan.”
Aldus geschiedde. Mijn darmen gingen na anderhalf uur woest tekeer. De wc werd zeer frequent bezocht. En rond het middaguur was dat gedeelte van mijn lijf helemaal schoon en leeg.
Even later voelde ik toch weer lichte krampen. Hé, wat was dat? Toch een tikkeltje anders. En een beetje déjà vu. Jawel, mijn baarmoeder had de spastische bewegingen overgenomen van het darmstelsel en was wakker geschud. Het was begonnen.
Ik mocht thuis bevallen. Mijn zwager zou proberen om er weer bij te zijn voor een fotoreportage, maar het was koopavond. Alles raakte in een stroomversnelling en Robin kon niet wachten tot Oom Jan zijn winkel had afgesloten. Hij kwam met een knal naar buiten en belandde bijna aan het voeteneinde van ons bed. Gelukkig had ik nog even gehoorzaam gepuft tot de navelstreng losgemaakt was van zijn halsje. Op mijn 24ste was ik trotse moeder van drie. Deze kanjer woog ruim acht pond. Zaterdag wordt hij vijfendertig.

Stokpaardjes?

Er was eens een paartje in Dussen
Dat saampjes heel lief zat te kussen
Een krul in hun staart
Balans goed bewaard
De derde die kwam er niet tussen

Hij zat op zijn stokje te pruilen
En zou toch zo graag willen ruilen
Een beetje stokpaard
Is liefde toch waard
Hij moest er zowaar echt van huilen

Zwijmelen op zaterdag 104


Fijn zwijmelweekend.



Je hebt niets verdiend en je bent nog niet jarig
Je hebt weinig nodig, toch geef ik je iets
En of ik er ooit iets anders voor terug krijg
Dat geeft niet, ik geef jou mijn dromen voor niets

Mijn dromen zijn voller en mooier dan vroeger
Sinds ik jou zomaar opeens ergens zag
Ik ken je een week maar ik kan je al dromen
En dat doe ik dan ook iedere dag

Dromen die komen van heel diep van binnen
Geboren uit vreugde, geluk en verdriet
Een splinter verlangen, een deel van jezelf
Dat je meestal verstopt voordat iemand het ziet

Een droom voor een kind dat nooit was geboren
Als zijn ouders zich niet een keertje hadden vergist
Dat opgroeit en leert dat je leeft om te werken
En werkt tot hij merkt dat hij nog steeds iets mist

Dromen voor iemand die niet meer kan slapen
Een droom voor een man die zijn leven verslijt
In de strijd om de eerste de beste te wezen
Die alles al heeft, behalve nog tijd

Tijd voor de hazelaar, vroeg in het voorjaar
Een lichtgroene droom van een bloeiende boom
Dromen als druppels op vuurrode appels
Een tak staat in bloei in het huis waar ik woon

Geuren en kleuren versieren de wereld
Voor iemand die niet voor de werkelijkheid vlucht
Als de zon ondergaat ligt de hemel op aarde
En dansen de muggen heel hoog in de lucht

Je hebt niets verdiend en je bent nog niet jarig
Je hebt bijna alles, toch geef ik je iets
Een dag als een bloem in de vaas op tafel
Een dag als vandaag krijg je voor niets

Brief 18

Hallo Hoogeveens schrijfmaatje,

De foto van Peter Bijkerk bovenaan je brief is heel sfeervol. Ik kwam dit mistige
plaatje tegen. Helaas is het een beetje klein en ik weet niet waar ik het origineel kan vinden. Jij hebt de afgelopen tijd een hoop op je bordje gekregen en ik kan me goed voorstellen dat je de mist nog even wilt laten hangen.

Je hebt helemaal gelijk over het harde van sommige spreekwoorden. Het zijn vaak clichés en natuurlijk dekken die lang niet altijd de lading. Vaak worden ze gebruikt om iemand de mond te snoeren of een sneer te geven bij gebrek aan een goed onderbouwd weerwoord. Subtiliteit is tegenwoordig ver te zoeken.

Wij hebben donderdagmiddag een andere makelaar laten komen. We hoopten dat hij nieuwe ideeën of suggesties had. We zullen een heel stuk moeten zakken met de prijs. Zoals hij het zei is het huis de vraagprijs wel waard, maar voor dat bedrag zullen we het niet verkocht krijgen. Deze makelaar doet wel veel meer aan adverteren dan de huidige. Even een paar dagen puzzelen en piekeren dus … Leveren we vijftigduizend euro in of laten we het zo? Het is een berg geld en maakt heel veel verschil voor onze oude dag. Het pensioen van Robbert wordt volgend jaar geen vetpot.

Gisteren gingen we naar mijn vader. Eerst wilden we zondag gaan, maar er waren diverse wegwerkzaamheden en de afslag Tilburg/Goirle was gesloten. Geen goed idee dus. Zeker met het mooie weekendweer was het overal een stuk drukker op de weg.
Vermoedelijk heeft hij kortgeleden weer een TIA gehad. Hij wordt steeds vergeetachtiger, verwarder en onzekerder. Dat werd nog veel duidelijker toen zijn zeventigjarige vriendin Femke geveld was door de griep. Normaal komt ze bijna dagelijks bij hem en helpt hem overal aan herinneren. Zij vormt zijn vaste kader. Hij heeft haar talloze malen gebeld om van alles te vragen en was telkens het antwoord weer kwijt. Heel zorgelijk.
Onze dochter gaat wekelijks bij hem langs en doet dan spelletjes met hem, waarbij hij steevast wint. Dat sterkt zijn zelfvertrouwen. Afgelopen week is ze twee keer geweest om ook de boodschappen voor hem te doen. Maar zij is twee uren reistijd kwijt en kan echt niet vaker komen. We moeten dus proberen om andere oplossingen te bedenken. Wat is afstand dan toch een probleem. Zeker voor ons. Nu zou ik eventjes heel dichtbij willen wonen.

De herfst is nu echt begonnen. De radiatoren tikken, het blad valt en het licht gaat steeds vroeger aan. Nog even zeven weekjes doorbijten en de dagen gaan weer lengen. Joepie!
Doe mij in 2015 maar weer zo'n vroege lente en late herfst. Dat houdt de donkere dagen tenminste een beetje binnen de perken.

Ik wens je een warme, gezellige week.
Lieve groet uit Vlaanderen.

Onderzoeker

Dit aapje kan het echt niet laten
Hij speurt graag in hoeken en gaten
En zij is niet bang
Dus gaat hij zijn gang
En meet daar alvast alle maten

Zwijmelen op zaterdag 103

Originele versie (1955)


Eerste Engelse versie (1957)


Van Twentse bodem (1973)


Twee zwijmelaars gingen mij al voor met dit nummer.
Kijk maar even bij Elisabeth en Fréderique voor de Everly versies.

Wat is jouw favoriet?

Fijn weekend allemaal.