Memorabel

Is het niet vreemd hoe relatief memorabele momenten in de loop van je leven in een ander perspectief komen te staan. Waar je als kleuter dingen beleeft die als een schok binnenkomen, als tiener denkt dat de wereld vergaat en als twintiger zeker weet dat er niets ergers bestaat, kun je je later vaak niet eens meer voorstellen waarom het zo'n gigantische impact had.
Wat is dat? Groei of verlies? Of misschien beide. Mettertijd word je rustiger en een beetje wijzer, terwijl je een stuk naïviteit en verwondering kwijtraakt. Je krijgt een laagje eelt op je ziel. Soms is dat een zegen.
Er blijven natuurlijk altijd bepaalde dingen hangen, zolang de radertjes in je bovenkamer keurig blijven draaien. Mooie herinneringen aan je jeugd, verdriet en gemis na het overlijden van dierbaren, de emoties uit je verkeringsperiode, je huwelijksdag en het moment dat je vader of moeder wordt.
Ook belevenissen die erg schokkend, kwetsend of bedreigend zijn geweest, blijven je bij. Soms zou je er wel een paar willen deleten van je harde schijf. Vooral als je met regelmaat midden in de nacht rechtovereind in bed zit en de traumatische gebeurtenissen herbeleeft.
Maar het lijkt me minstens zo afschuwelijk om helemaal zonder herinneringen te leven. Stel dat iedere vorige dag in een gapend gat verdwijnt of dat je moet toekijken hoe het je partner overkomt. Niet meer weten wie je bent. Geen enkel realiteitsbesef hebben. Een gewist geheugen en daarmee een verloren liefde. Dat is een heel ander soort nachtmerrie.
Ik hoop van ganser harte dat we geuren, kleuren en klanken onthouden. Ik wens dat we elkaar blijven herkennen, waarderen en liefhebben. Ik duim voor een oude dag vol dierbare terugblikken met de beroemde woorden “Weet je nog wel, oudje?” Samen oud worden is niet het allerbelangrijkste. Nee. Het samen beseffen.

Het themawoord is “gedenken”. Kijk voor de andere invullingen bij Plato.

25 opmerkingen:

  1. Het niet meer weten lijkt me erg, maar als ik naar mijn vader kijk weet ik dat die dingen er voor hem niet meer toe doen. Het lijkt ons NU erg, maar later?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik begrijp wat je bedoelt, Inge. Voor de partner zou het vele malen erger zijn.

      Verwijderen
  2. Knap gedaan. Zoals het in de meeste levens gaat in 300 woorden gevat. Jouw WE spreekt mij erg aan!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi geschreven Marja.
    We willen allemaal oud worden maar dan wel gezond, vooral als het koppie maar goed blijft.
    Helaas is dat niet voor iedereen weggelegd.
    Ik denk dat het een schrikbeeld voor de meeste mensen is.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je hebt dit prachtig beschreven .Voor velen van ons een akelige gedachte dat er een tijd kan komen van niet meer weten .Ik kan alleen maar hopen dat mijn hoofd ''redelijk'' helder zal blijven .De tijd zal het leren .

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leven in het nu, in harmonie met je dierbaren en je omgeving. En dat (samen) beseffen dat heet geloof ik wel geluk.
    Prachtig stuk Marja. Grazie.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat was voor mijn vader het ergste wat er was.. Weten dat de herinneringen er niet meer waren. Want dat besef had hij wel nog.

    Mooie WE Marja.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik denk dat het waar is: goed dat er diverse soorten herinneringen zijn. Niet alleen de fijne, maar ook de droevige, de vervelende en de herinneringen waarvan je na 50 jaar nog een rode kop krijgt.
    Ik zou het ook vreselijk vinden, zo'n zwart gat zonder een enkele gedachte. Dus ik zeg: prima WE. Ik zal hem niet vergeten :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Bijzonder mooi verwoord!

    Erka

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Bijzondere WE, Marja. Zo waar. Als ons geheugen is gewist, missen we zo veel.
    Mijn oom en tante hadden hun oudste zoon verloren. Dat kon tante niet onthouden en telkenmale vroeg zij oom wanneer M. weer kwam en telkenmale moest oom zeggen dat M. overleden was. En telkenmale onderging tante het verdriet van het verlies van haar zoon. Zo triest.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als je geheugen is verdwenen en je je niets meer kunt herinneren van wat ooit was, kun jet het ook niet missen, want je weet het niet. Voor naaste familieleden is het erger dan voor de persoon in kwestie. Alleen het traject naar totaal geheugenverlies is rampzalig.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Jeetje Marja, wat heb je dit mooi beschreven. Het lijkt me inderdaad vreselijk om geen geheugen meer te hebben. Maar als het zover is, vinden we het misschien inderdaad niet zo erg, dan hebben we er helemaal geen weet van... Juist het proces van vergeetachtig worden, van doorhebben dat je even niet meer weet waar je woont, dat lijkt me zo ontzettend... Dat je donders goed weet dat je aan het vergeten bent... en dingen niet meer kunt en mensen niet meer herkent... Vreselijk lijkt me dat... Ik hoop dat het mij of mijn dierbaren niet overkomt..
    Ik wens je een heel fijne avond,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mooi geschreven. Mijn schoonmoeder heeft korte tijd gehad dat ze besefte dat ze aan het dementeren was, daarna niet meer en was ze gewoon tevreden.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een bijzondere en mooie WE, Marja. Ik ben er stil van. Samen gezond oud worden, wie wil dat niet. En niet alleen met een goed geheugen, maar ook met de dezelfde persoon als waarmee je bent getrouwd. Het omhulsel hetzelfde, maar de binnenkant compleet vervreemd. Van een rustig, zorgzaam iemand naar iemand met een kort lontje, kwetsend en nog veel meer. Dan vraag je je af of je nog wel samen oud wilt worden. Je WE raakt mij enorm, ik heb een traantje gelaten.....

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Al vanaf heel jong doe ik veel werk als vrijwilliger..... al die jaren kwam en kom ik nog steeds in aanraking met demente mensen. Die ontmoetingen (ook de cursussen die ik er voor volgde) hebben gemaakt dat ik, terwijl ik de wens uitspreek/denk iets van mijn harde schijf te mogen deleten dat heel secuur kan doen zodat de goede herinneringen bewaard blijven.

    Mooie WE Marja, ik kan het met geen woord oneens zijn

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Als ik dan maar een lief dement oudje word kan ik er mee leven. Marja ik hoop dat jou wensen voor de oude dag "samen "mag uitkomen.
    Prachtige WE

    groetjjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat een mooie en wijze WE.
    O, er is genoeg dat ik wil deleten. Maar ook genoeg dat ik voor altijd vast wil houden!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Je hebt het prachtig verwoord en je slotconclusie is heel wijs.
    Van dementie heb ik héél veel gezien en meegemaakt bij Henk z'n moeder en daarvan geleerd dat juist de omgeving vaak héél veel kan doen om "de patiënt" zich , zo vaak mogelijk gelukkig te laten voelen .
    Ik realiseer me heel goed dat dementie vele vormen heeft en dat er dus ook vormen zijn waarin de partner agressief wordt en dat lijkt me verschrikkelijk, mijn schoonmoeder was een schatje in die periode en ik kon reuze van haar genieten als zij genoot maar

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Dementie is niet alleen vergeten. Het uit zich in vele vormen. In mijn kennissenkring is er iemand die totaal ander gedrag vertoont. Voor de omgeving, met name partner en kinderen erg moeilijk. Want de zieke zelf heeft geen besef dat er wat aan de hand is. Woede-uitbarstingen, een kort lontje, dreigen, achterdocht, er zijn veel symptomen. En als de zieke zelf niet naar de dokter gaat houdt alles op.
    Je probeert het lang in je eentje te doen, maar later licht je toch bepaalde mensen in. Je blijft twijfelen, terwijl je in je hart weet dat het mis is. Overleven, dat is het. Tot je niet meer kunt en dan moet je een beslissing nemen. Hoe triest ook.

    J.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Zo, dat staat! Inderdaad, het is zo triest om bekenden te zien verdwijnen in de mist van het verdwenen geheugen...

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Inderdaad iets waar ik ook wel eens aan denk, lijkt me heel erg om herinneringen kwijt te raken..... Of zoals je zegt samen blijven beseffen dat je oud wordt. Gun het jullie van harte. Anneke (gewoonanneke)

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Wat een prachtige WE. Vooral die laatste zin bezorgde me kippenvel! Daar draait het om! Wanneer je geen besef meer hebt van wat je meemaakt, is er geen ervaring, is het leven leeg.....

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Het is een prachtige WE en de slotzin is meesterlijk. Prachtig. Zo is het inderdaad.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Dat is toch ons grootste wens, samen gezond oud worden, de kinderen en kleinkinderen gezond zien opgroeien en elkaar herinneren.
    Dat heb je mooi beschreven!

    BeantwoordenVerwijderen