Zomer in Scheveningen

De boten van mijn jeugd
deinen op de horizon,
ze trekken hun rook
aan tedere rukjes mee,
soms zitten ze minutenlang stil
als duiven op een huis van water,

dan valt het hele beeld weer open,
het ruist door de gaten in de branding,
verderop bladert de wind verstrooid in de zee
hij laat de golven door het water lopen.

de duinen liggen met gesloten ogen
half op hun zij,
de lange ruglijn van het slapend zand,
de lange enkels zonder einde.

~ Peter Berger (1936-2000)

9 opmerkingen:

  1. Heel mooi Marja......
    Fijne dag vandaag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi gedicht!
    Ik ben gisteren nog op het strand geweest en het leek ook wel zomer.
    Lekker zonder jas langs de branding lopen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ah... heimwee naar het Scheveningen van mijn jeugd met dit mooie gedicht, dank Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi zeg, brengt vast heimwee gevoelens met zich mee naar je geboortegrond...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gisteren door de duinen gefietst,zo heerlijk. Mooi die laatste strofe.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. En ik zag het allemaal vanmiddag....héérlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Met zo'n weer lopen langs de zee , in de duinen, op het strand, liggen in het warme zand, een droom.

    Groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi gedicht. Het is ook de tijd van het jaar voor dit soort gedichten he? Zeker na het mooie weer van de afgelopen week.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. prachtig dromerige zinnen ...mooi zeg

    BeantwoordenVerwijderen