Twisten

Marjet en Ben starten hun danslessen in september 1968, omdat hun ouders vinden dat het bij hun opvoeding hoort. Ze zijn veertien jaar oud en schikken zich in hun lot.
Dat is ruim zeven maanden geleden. Er zijn nog maar een paar lessen te gaan voordat ze moeten afdansen voor brons. Ze stikken van de zenuwen en voelen zich erg onzeker. Er wordt driftig geoefend na schooltijd en op de vrijdagavonden krijgen ze de laatste tips en correcties van hun leraar.
De foxtrot en Engelse wals beheersen ze redelijk, maar bij de Weense wals gaat er regelmatig iets mis. Ook de Zuid-Amerikaanse stapjes kosten hun veel moeite. Ze blijven hardop tellen en krijgen het ritme niet goed onder de knie.
Al dat gestuntel komt hun vriendschap niet ten goede en ze hebben dan ook besloten om na dit seizoen te stoppen. Doodzonde om hun relatie door gekissebis te laten verzieken.

Eindelijk is het moment aangebroken dat ze hun bronzen speldje in ontvangst mogen nemen. Ze hebben het gered en halen opgelucht adem. Nu kunnen ze zich ontspannen.
Ter afsluiting legt de leraar een nieuwe plaat op de draaitafel. Hij vraagt zijn vrouw ten dans terwijl de eerste klanken door de zaal schallen. Zwaaiend en zwierend benutten ze de hele dansvloer terwijl de leerlingen verbijsterd toekijken.
Wauw! Dit is heel wat anders dan alle dansen die zij hebben moeten leren. Dit is onwijs gaaf.
Iedereen tikt mee op de maat en bijna niemand kan zijn voeten stil houden.
Wanneer hij na afloop aankondigt dat hij na de zomer compleet andere lessen gaat geven met alle moderne dansen, waarvan ze net een voorbeeld hebben gezien, klinken er enthousiaste stemmen. Ja, dat willen ze wel. Ze drommen samen om zich in te schrijven voor het volgende seizoen. Hier lusten ze wel pap van.

Meer verhalen over dit thema "twisten" vind je bij Plato.

Foodscape

Een herbivoor kan hier van dromen
Een landschap met broccolibomen
Zo kunstig gemaakt
Benieuwd hoe het smaakt
En of je per fiets hier kunt komen

Zwijmelen op zaterdag 76


Nog twee dagen en het is onze trouwdag.
Ik heb dus gekozen voor een hit uit april 1975.
Ken je hem nog?

Tweelingzusjes?

Ruim twee jaar geleden schreef ik er al een logje over. Het bleef toch door mijn hoofd spoken.

Op onze verjaardag trok manlief de stoute schoenen aan en ging een felicitatiekaartje bij haar bezorgen. Bij toeval had hij eerder die week het adres opgevangen bij de inschrijfbalie van het Turnhoutse ziekenhuis. (ze vragen namelijk of je adres, telefoonnummer en huisarts ongewijzigd zijn en ze begonnen met het noemen van een adres in Poppel)
In de tekst van het kaartje had ik onze overeenkomsten vermeld en het feit dat we in diverse ziekenhuizen soms bijna verwisseld werden.

Enkele weken later ontving ik een mailtje van mijn “zusje”. Ook zij had een aantal keren verkeerde rekeningen ontvangen of gewijzigde afspraken die voor mij waren bedoeld. Zo heb ik inderdaad voor niets bij de uroloog gestaan, terwijl de assistente bij hoog en bij laag bleef beweren dat ik een brief had ontvangen over de aangepaste datum. Tien minuten later bleek die brief niet naar mijn adres te zijn gestuurd, maar naar het hare.

We zijn blij dat we nu elkaars contactgegevens hebben. Familiebanden zijn nog niet gevonden. Haar voorouders komen uit West-Duitsland en Noord-Holland, de mijne uit Friesland. Maar het blijft heel bijzonder.

Brief 8

Hoi Novelle,

Heb jij ook zo'n last van oorsuizingen? Wat een ellende. Manlief tobt er ook al jaren mee en gebruikt radiogeluiden om de herrie enigszins te overstemmen. Helaas houd ik van stilte en gaat de tussendeur vaak dicht, terwijl we verder heel graag in elkaars buurt zijn. Momenteel kampt hij ook nog met een dicht linkeroor door een soort chronische ontsteking en in het rechteroor heeft hij een gehoorapparaatje.
Je mag heerlijk zagen en zeuren, hoor. Ik heb daar geen enkel probleem mee. Zolang er maar een beetje vrolijke tegenhangers in je brieven voorbij komen.
Ik heb momenteel helemaal geen bloginspiratie. Alleen de zaterdagse zwijmel en de limerick op zondag weet ik er nog uit te persen. Droevig, maar tijdelijk (zullen we hopen). Ik ben nogal plichtsgetrouw en hoewel ik weet dat ik niemand iets verplicht ben, kan ik het toch niet uitstaan dat ik niets meer weet te verzinnen.

Balen dat je buren de komende zomer gaan verbouwen. Dat gaat ongetwijfeld voor herrie en stof zorgen. Blij dat ik jou niet ben. Laten we hopen dat de druif de verhuizing overleeft. En ja, de lente blijft een seizoen vol wonderen.
Een prachtig gedicht wat je plaatste. Van binnen blijven we inderdaad jong, ook al herinneren onze kwalen en spiegelbeelden ons telkens aan onze wereldse leeftijd. Ik blijf me ook verbazen over de veranderingen in ons beeld van de buitenwereld naarmate we ouder worden. In sommige opzichten worden we milder, terwijl andere dingen ons juist veel intenser kunnen raken.

Vrijdag hebben we de jachthut maar weer eens gekuist, want oudste zoon kwam van zaterdag tot maandag met zijn gezin. De kachel was nog wel nodig voor de nacht, want het wordt daar altijd erg vochtig en dat is niet fijn om in te slapen.
Op zondag gingen ze naar een Turkse paasbijeenkomst elders in België en wij waren die dag bij mijn broer en schoonzus in 's-Gravenzande, samen met nichtje van moeders kant en haar man. Gezellig kletsen, spelletjes doen en genieten van de kookkunst van mijn broer.
Volgend weekend krijgen we dierbare vrienden te logeren.

Onze dochter vertrekt over een paar dagen naar India en gaat daar twee weken rondreizen met een gezelschap. Ik ben reuze benieuwd hoe ze dat gaat vinden. Het is zo totaal anders dan de reizen die ze met een vriend heeft gemaakt. Je moet altijd maar afwachten wat voor mensen er in je groep zitten. Ik hoop voor haar dat het niet alleen ouderen zijn.
Intussen probeer ik iedere dag wat correcties te doen op een website die zij aan het bouwen is. Zelf heeft ze veel last van RSI en knopen in haar schouderspieren. Ze krijgt onmiddellijk pijn wanneer ze op haar laptop bezig is.
Ik moet ook oppassen dat ik niet te lang achter elkaar met die correcties bezig ben en let er op dat ik op tijd mijn pauzes neem, anders voel ik tintelingen in mijn rechterarm. Het zijn heel veel herhaalde bewegingen en muiskliks.

Hoe waren jullie paasdagen? Nog eieren gezocht met de kleinkinderen? En hebben jullie plannen voor de zomer?

Lieve groet uit Ravels,
Marja.

Diepte

We leren als kind al te meten
Want meten is immers ook weten
Maar op deze plaat
Is niets meer op maat
Of ben ik mijn meetlat vergeten

Zwijmelen op zaterdag 75



Eric Howard Carmen (1949) is een Amerikaanse singer-songwriter en zanger van The Raspberries. Hij is vooral bekend van zijn hits “All by myself” uit 1976 en “Hungry eyes” uit 1988.

Vertederend

One at a time 24 x 36 oil

Olif(h)an(d)tje

Een knap staaltje van vingerverven
Ik zou dat talent dolgraag erven
Elk dier wordt handtam
Van tijger tot ram
Zou douchen dit kunstwerk bederven?

Zwijmelen op zaterdag 74


Een swingend nummer uit die heerlijke film “The Jungle Book”.

Ff trillen

Wie van thrillers houdt kan zijn hart ophalen bij Sharon Bolton. Vorige week leende ik vijf boeken bij de bieb en ik heb ze binnen een paar dagen allemaal uitgelezen. Nou ja, niet allemaal. Ik kreeg met mijn hongerige greep wel vijf exemplaren te pakken, maar bij thuiskomst bleek er een titel dubbel te zijn. Beetje dom.

Waarschuwing: zij schrijft geen spul voor tere kinderzieltjes!

Thursday Challenge "Travel"

Kiekje uit 1975
Onze huwelijksreis naar Tenerife

Dat was even schrikken

Hadden we toch al zomerse illusies, knalde de temperatuur dinsdag ineens 10 graden naar beneden. 
Normaal of niet; zap mij maar terug naar de vorige vijf, zes weken. 
Maar ja, we hebben niets te willen. 
Helaas, helaas, de weergoden zijn de baas. 
Dan maar een paar kiekjes van afgelopen maandag:

Brief 7

Hallo Novelle,

Net als jij heb ik de neiging om meteen te antwoorden op mailtjes en brieven. Grappig. Je bent filosofisch bezig tijdens het autoritje naar je ouders. Ik heb ook wel eens zulke momenten waarin ik me los voel van de werkelijkheid en erboven lijk te zweven. Dan kan ik ook schrikken van geluiden of plotselinge veranderingen. Wat triest om je ouders zo achteruit te zien gaan. Wat voel je je dan vaak machteloos. Ik wens jullie veel sterkte.

Mijn vader is nu 91 en woont sinds december 2012 in een seniorenflat. Dat is een hele verbetering in vergelijk met de eengezinswoning waar hij vanaf 1972 woonde. Nu hoeft hij geen trappen meer op en af en zijn huishouden is overzichtelijk. Hij is slecht ter been en gebruikt buitenshuis een rollator. In huis kan hij zich redelijk verplaatsen. Na diverse tia's moet hij bloedverdunners gebruiken en is hij zo nu en dan “stukjes” kwijt. Ook merken we dat zijn kortetermijngeheugen achteruit holt. Hij is een mens van de dag, want een volgende tia kan fataal zijn. Gelukkig is er nu een alarm in zijn flat en draagt hij een bandje. Zijn vriendin is 68 en komt vrijwel dagelijks bij hem langs. Dat geeft mijn broer en mij veel rust. Ook onze dochter bezoekt hem wekelijks en is stapelgek op haar oop.
Ik moet er niet aan denken om hem te verliezen, maar ik ben ook realistisch genoeg om er rekening mee te houden. We hopen allemaal dat het dan in zijn slaap gebeurt, zodat hij geen pijn en spanningen meer hoeft mee te maken.

Wat leuk dat de jongste gaat backpacken met haar vriend. Onze dochter van bijna 38 heeft ook heel wat verre reizen gemaakt. Zij is een echte globetrotter. Ik ben nooit zo'n avonturierster geweest. In feite ben ik een oersaaie huismus. Hahaha.
Hoewel ik rond mijn zestiende wel woeste plannen had om te emigreren naar Australië of Nieuw-Zeeland. Maar dat hield op zodra ik verkering kreeg met Robbert en mij duidelijk werd dat hij aan zijn zaak in Den Haag gebonden was. Mijn ouders haalden toen opgelucht adem.
Natuurlijk maken wij ons zorgen om onze kinderen. Dat gaat eigenlijk nooit over. Toch kan ik bij zulke verre reizen naar onbekende oorden wel dingen loslaten in het vertrouwen dat ze niet in zeven sloten tegelijk zullen lopen. Heerlijk om zo te bruisen van energie en zelfs tijdens een verhuizing al te dromen van Maleisië.
Onze jongens zijn geen backpackers. Oudste (36) is getrouwd en vader van Rafaella. Hij heeft zijn eigen schoonmaakbedrijf en is daarnaast actief pionier in de velddienst, samen met zijn vrouw. Middelste (34) werkt bij de politie in Dordrecht en heeft een vriendin die in Zaanstad woont. Onze jongste (32), vader van Marissa, is autistisch en woont sinds een paar maanden in een begeleid woonproject.

Het is de laatste tijd erg stil in blogland. Sommige bloggers klagen over gebrek aan inspiratie. Daar heb ik ook wel eens last van. Bovendien is het prachtige lenteweer debet aan de rust op het www. Mensen willen de natuur in om van het voorjaar te genieten. Heel begrijpelijk. Ik heb al heel wat bollen, bloesem en lammetjes voorbij zien komen. Prachtige plaatjes.

Dit alles zit ik al op donderdagochtend te typen en misschien is het a.s. dinsdag wel heel ander weer. Laten we vooral genieten van het moment.

Ik wens je een fijne week en kijk uit naar je volgende brief.

Lentegroet uit Vlaanderen.

Ochtendkoffie

Early morning coffee 24 x 30 oil

Schijn

In deze soms woelige baren
Daar schuilen heel vreemde gevaren
Niets is wat het lijkt
Zelfs als je goed kijkt
Zijn dingen nog niet te verklaren

Zwijmelen op zaterdag 73


Toch maar weer eens een nummer van een van mijn favoriete zangers.

L.A.'s fine, the sun shines most the time
And the feeling is 'laid back'
Palm trees grow, and rents are low
But you know keep thinkin' about
Making my way back

Well I'm New York City born and raised
But nowadays, I'm lost between two shores
L.A.'s fine, but it ain't home
New York's home, but it ain't mine no more

I am, I said
To no one there
And no one heard at all
Not even the chair
I am, I cried
I am, said I
And I am lost, and I can't even say why
Leavin' me lonely still

Did you ever read about a frog who dreamed of bein' a king
And then became one
Well except for the names and a few other changes
If you talk about me, the story's the same one

But I got an emptiness deep inside
And I've tried, but it won't let me go
And I'm not a man who likes to swear
But I never cared for the sound of being alone

I am, I said
To no one there
And no one heard at all
Not even the chair
I am, I cried
I am, said I
And I am lost, and I can't even say why

I am, I said
I am, I cried,
I am

Moeilijk woord (gastblog)

Ik kom uit een gezin van zeven kinderen. Overdag was daar weinig van te merken. Iedereen ging naar school en na die tijd studeren, naar de club of, voor de jongeren, gewoon buiten spelen. Mijn vader was middenstander in Voorburg en kwam dus nooit voor kwart over 6 thuis met als gevolg dat wij altijd laat aan tafel gingen. Eerlijk is eerlijk, mijn moeder kon goed koken. Of het toen voor negen (tien als oma er was) of veertien man was, het maakte haar niet uit.

Ik zal het nooit vergeten, het was op een zondag. Tijdens weer een heerlijke maaltijd vroeg mijn moeder aan mijn vader of hij nog wat eten wilde. Daarop antwoordde hij: “Nee dank je, ik heb mijn compassiteit bereikt”. Oké, iedereen begreep het. Pa had genoeg gegeten. Oma beaamde dat het heel gewoon was om zo te bedanken. Toch wilde een van ons van hem weten waar dat woord vandaan kwam. “Oh gewoon, jullie opa gebruikte het al als oma lekker gekookt had”.
Nadien was het standaard in ons gezin als we genoeg hadden gegeten “Nee dank u, ik heb mijn compassiteit bereikt”. Dit gaat zelfs zo ver dat wij die uitdrukking tot op de dag van vandaag gebruiken in restaurants en hotels. Iedere ober of kelner begrijpt wat we bedoelen.

Maar ja, we leven in het computertijdperk. Dus toen Marja en ik het er weer eens over hadden ben ik het gaan opzoeken. En wat blijkt: het hele woord bestaat niet! Wel verbasteringen van het basiswoord compassie, maar die gaan nergens over.
Leuk om in je leven te ontdekken dat de wereld om je heen, ook al hebben ze geen benul van wat je zegt, toch doet alsof ze je begrijpen.

Opa en pa, bedankt voor dit heerlijk bijzondere woord!

Zomer in Scheveningen

De boten van mijn jeugd
deinen op de horizon,
ze trekken hun rook
aan tedere rukjes mee,
soms zitten ze minutenlang stil
als duiven op een huis van water,

dan valt het hele beeld weer open,
het ruist door de gaten in de branding,
verderop bladert de wind verstrooid in de zee
hij laat de golven door het water lopen.

de duinen liggen met gesloten ogen
half op hun zij,
de lange ruglijn van het slapend zand,
de lange enkels zonder einde.

~ Peter Berger (1936-2000)

Hoed u voor namaak

Ik kan dit boek niet beter beschrijven dan André Oyen in de onderstaande recensie heeft gedaan:

Citaat: "Weet je wat ik een mooi en onweerstaanbaar zinnetje vind? 'Hoed u voor namaak' Als kind vond ik het als een versregel klinken, al dacht ik dat het iets met een hoofddeksel te maken had. Vroeger las je het vaak op etiketten van potten aardbeienconfituur of flessen melk. In feite is het een boeddhistische spreuk: authenticiteit staat daar hoog in het vaandel. Wat puur is en echt is overtreft alles wat gemaskerd wordt en dus namaak is."

Diane Broeckhoven, schreef al heel wat mooie boeken waarvan diverse internationale erkenning kregen. De auteur is een woordkunstenaar pur sang en dat maakt dat ik haar boeken alleen al heel graag lees omwille van het prachtig taalgebruik en de manier waarop ze de dagdagelijkse dingen beschrijft. "Schrijven is een soort ademen geworden. Taal is uitgegroeid tot een grote liefde. Ik ben een magneet voor verhalen. Ik zoek ze niet op, ze vallen me toe.", wil ze wel eens kwijt in een interview en dat wordt ook weer heel duidelijk in haar jongste werk Hoed u voor namaak.
Het is een boek dat ze samen met auteur en journalist Jean-Paul Mulders schreef. Tegenwoordig is deze laatste vooral bekend van zijn wekelijkse column op de laatste pagina van Weekend Knack, maar hij haalde ook roem met andere wapenfeiten zoals Een zeer treurige prins (biografie van cultdichter en drugdode Jotie T'Hooft, 1997) en Aftersun (roman, 2002). Ik lees zijn Weekend Knack columns héél graag en een bundeling van een greep uit zijn mijmeringen onder de titel Hartvuur vond ik een waar smulfestijn. Persoonlijk hou ik van een stevig verhaal met dingen uit het leven om me heen, maar ook van poëzie. Wanneer iemand die twee tot een heerlijke mix weet om te toveren ben ik verloren en laat ik zijn of haar lectuur niet meer los. En die betovering weten beide auteurs à volonté op te roepen.

Er heerst een grote geestverwantschap tussen de twee auteurs, maar er zijn ook heel wat verschillen tussen hen. Zij is 65, hij 43. Zij benadert conflicten met diplomatie en charme, hij durft als eens onbewaakte chagrijnigheid te tonen en zich als een wereldverbeteraar opwerpen. Hij is gefascineerd door kalasjnikovs, mechanische uurwerken en George Orwell, zij vertelt over haar tijd bij goeroe Bhagwan, haar kinderen en kleinkinderen en gewone beslommeringen. Jean-Paul weet niet zo goed hoe met de naderende ouderdom om te gaan, Diane heeft daar geen probleem mee, maar dat maakte ze ons al duidelijk in Vergrijzing en stelt hem dus op haar milde manier gerust.

Hoed u voor namaak is een spetterend brievenboek waarin twee geestverwanten vol humor maar ook met de nodige ernst elkaars intellectuele en gevoelswereld verkennen. Woorden als strelingen, kwinkslagen en verwondering volgen elkaar in harmonie op. Een boek om een stukje uit te pikken wanneer je in een enerverende file staat of met de daver op het lijf bij de tandarts wacht.