Mimi

De kleuterjuf maakt zich zorgen om het schriele, blonde meisje in haar klas. Ze is zo bleek dat ze bijna doorschijnend is. Nooit heeft ze fruit of een tussendoortje bij zich, terwijl ze er dol op is. De juf heeft gelukkig altijd een voorraadje voor kinderen die niets hebben meegekregen. En daar valt Mimi dan uitgehongerd op aan. Zou ze wel ontbeten hebben?
Haar nageltjes zijn smoezelig en onverzorgd, haar haartjes ongekamd en vettig. De kleertjes die ze draagt zijn te groot of te klein en bijna altijd ongeschikt voor de tijd van het jaar. Het arme wicht ziet soms blauw van de kou.

Ze spreekt de moeder erop aan, maar die wordt boos en voelt zich duidelijk aangevallen. Ook dreigt ze haar dochter van school te halen als iemand zich met haar opvoeding of verzorging bemoeit.
Ten einde raad wendt de juf zich tot het bureau jeugdzorg en deelt haar zorgen met een van de medewerkers. Zij zullen het gezin in de gaten houden en contact opnemen met de huisarts.

Maanden later blijkt er van alles mis te zijn bij Mimi thuis. Diverse instanties houden zich bezig met haar gezondheid en die van haar broer. Het huishouden is zwaar vervuild. De schimmel staat op de muren en in de keuken slingeren bedorven voedselresten tussen de vuile was. De kinderen krijgen nauwelijks te eten en zeker geen warme maaltijd. Arme drommels.

Er gaan nog vele maanden overheen en diverse rechtszaken, voordat de voogdijraad ingrijpt. Daarna gaat het langzaam maar zeker iets vooruit. Er moet nog heel veel gebeuren, maar in elk geval is er nu een toeziend voogd, die streng controleert of alles goed gaat. Alle betrokken partijen worden op de hoogte gesteld, zodat ze samen de verantwoording kunnen dragen.
De zorgzame kleuterjuf houdt haar beschermelinge liefdevol in de gaten.

Kijk bij Plato voor de andere verhalen met het thema “verwaarlozen”.

21 opmerkingen:

  1. Mooi geschreven, Marja. Als juf moet je maar dealen, met al het leed dat voorbijkomt. Hoe gebroken moet zo'n meisje zijn? Het was altijd de ver van mijn bed show, totdat Jip vorig jaar ineens een vriendje had. Ik vond het maar moeilijk om ermee om te gaan...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi verhaal. En helaas voor veel kinderen de harde werkelijkheid.......

    BeantwoordenVerwijderen
  3. van zeer nabij zag ik ook 2 buurkinderen zo opgroeien... heb toen ook jeugdzorg etc gebeld.... toen zij eindelijk ingrepen was het al veel, veel, veel later... hopelijk niet te laat.
    Schrijnende situaties.... goede we!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Marja,
    Wat een schrijnend stuk is dit! En hoe dapper van de juf om het te melden. Gisteravond keek ik een programma op tv en daar leerde ik dat er op jaarbasis 32.000 kinderen bij hulpinstanties terecht komen. Niet alleen kinderen uit nederlandse gezinnen maar ook kinderen die bijvoorbeeld geboren worden in asielcentra... Echt heel schrijnend...
    Ik wens je een heel mooie dag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Goed stuk. Helaas soms maar al te waar

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ook in onze welvaartsstaat komen dit soort schrijnende gevallen nog steeds voor. Tragisch...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het zou zo maar waar gebeurd kunnen zijn. Het is heel triest!
    Goed dat er nu wel naar omgekeken wordt. Hulde voor de juf!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Helaas ...het kómt voor en je kunt dan alleen maar hópen op zo'n oplettende juf op school !

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mimi heeft geluk dat de juf er was. Maar dat het dan nog zo lang moet duren. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ja het is triest als zoiets gebeurt, maar helaas gebeurt het nog té vaak.
    groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wrang om te lezen, maar heel goed geschreven Marja!
    Ik kan me het bijna niet voorstellen dat er ouders zijn die het zo ver laten komen...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Gelukkig een oplettende Juf en jij hebt het heel mooi omschreven hoe een situatie kan zijn en ook nog veel is vandaag de dag , ondanks dat er hulp instanties zijn .

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Tjonge, was dit nu maar fictie. Maar zoiets komt natuurlijk voor. Verschrikkelijk als je zo moet opgroeien. Toch durf ik niet te oordelen. Want niemand leeft op die manier omdat ie slecht is. Er is altijd wel een (soms gruwelijk) verhaal. Goed dat er instanties zijn en dappere mensen die deze dingen durven aan te kaarten.
    Je hebt het mooie en indringend geschreven. Bij het lezen had ik beeldjes voor ogen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Het is vreselijk dat kinderen altijd het slachtoffer zijn. Als ik dan toch een illusie zou hebben, dan zou ik wensen dat kinderen eens erbuiten bleven, buiten alle narigheid. Gelukkig heb ik geen enkele illusie dus dat scheelt. Het is een mooie WE. Ik zag Mimi helemaal voor me, klein, doorschijnend en bleek. Ze verdient een mooi poppenhuis en een liefdevol gezin. Hulde voor de juf, die dit allemaal signaleert.
    Mooie WE Marja. Heel mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Het is maar goed dat er zulke juffen zijn. Wel triest en het komt echt steeds vaker voor dat kinderen geen of te weinig eten krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Goed dat zo'n juf extra aandacht besteedt aan bepaald gedrag. Dat wordt waar nu ook steeds op wordt gewezen, we moeten alerter zijn op die soort dingen. Maar geen eten hebben en het dan maar stelen gaat toch in deze tijd wel heel ver, helaas gebeurt het in het echt toch... Mooie WE Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ook hier stille armoede, schaamte van ouders. Jammer dat ze niet geholpen willen worden, zo sneu voor de kinderen.
    Bij het lezen van je verhaal moest ik een beetje aan het boek van Mees Kees denken. Mooi geschreven over een minder mooi onderwerp.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat een verdriet zit hier achter, ook onmacht voor de omstanders en familie.
    Gelukkig dat het nu wat beter gaat met dat meisje.

    Erka

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Tragisch verhaal, goed beschreven. Hier was jeugdzorg te traag, op andere momenten zijn ze te snel en verkeerd bezig, helaas...

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Pfff... Je moet het maar meemaken... Ik zou niet graag Mimi zijn, noch minder graag de moeder en nog 't minst van al de juf. Ik zou niet weten hoe ik moest reageren! Knap geschreven! Liefs, Me

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ach, helaas gebeurt dit ja. En van jeugdzorg heb ik geen hoge pet op.

    BeantwoordenVerwijderen