Onbewust

Onbevangen kind 
Ontlokt onbewust liefde 
En vertedering

Thursday Challenge "Red"

Een van de vele kindertekeningen van Donald Zolan

Standbeeld

Weten jullie waar dit standbeeld staat? 
Of is dit de artistieke vrijheid van Anton Pieck geweest?

Brief 2

Beste Novelle,

Lastig en herkenbaar om zo'n sensor te hebben voor spanningen. Je zou het zo nu en dan eens willen uitzetten. Goed dat je zelf je rustpunten zoekt.

Gossie, dat ik nu meteen al een zere teen raak is natuurlijk niet de bedoeling. Gelukkig heb je die teen zelf al in behandeling genomen. Ik herken veel van die tropenjaren waarin je chauffeur, manager, kok, trooster, was- en strijkdame, (v)echtgenote, hulpmoeder, boodschapper en opruimdoos bent, maar ik heb een betaalde baan nooit gemist. In onze huwelijksdeal was de verhouding tussen arbeid en kapitaal voor mijn gevoel gelijkwaardig verdeeld.
Pas in 1997 was het de financiële noodzaak die mij de banenmarkt op stuurde. Omdat manlief toen opnieuw voor zichzelf begon en de inkomsten onzeker waren, verdeelden we onze taken geheel anders dan in de eerste 22 jaar van ons huwelijk.
In 2006 kwam er een einde aan mijn “bliksemcarrière” en het jaar daarop sloeg de baarmoederhalskanker toe. Ik heb daar op mijn blog al regelmatig over geschreven, dus dat zal ik hier niet opnieuw doen. Behalve beschadigde darmen en blaas door de maximale bestraling, heb ik neuropathie opgelopen door medicijnvergiftiging. Pillen hiertegen mochten helaas niet baten.
Toch mogen we beiden niet klagen, denk ik. Niet iedereen heeft het geluk om kanker (voorlopig) te mogen overleven.

Leuk dat je samen met mij in het diepe bent gesprongen. Ik maak me voorlopig nergens druk om. We zien wel waar de woorden ons brengen en wie het interessant genoeg zal vinden om ons te volgen.
We hebben diverse overeenkomsten: we schelen slechts een jaar, hebben beiden een man, kinderen en kleinkinderen, komen uit een gelovig nest, zijn ernstig ziek geweest en delen de liefde voor taal en natuur.
Verschillen zullen er zeker ook zijn en misschien zijn die nog wel het boeiendst.
We kunnen onze lezers vragen om de verschillen te zoeken. :-)

Het jaar is hier behoorlijk druk begonnen met de verhuizing van onze jongste zoon. Manlief is daar bijna 14 dagen op rij bij betrokken geweest. Iedere dag op en neer naar Tilburg om te helpen, te regelen en te sjouwen. Ik ben niet alle keren meegegaan, want mijn specialiteit is organiseren en inruimen. Dat stond niet iedere dag op het programma. Nu is hij eindelijk gesetteld en richten wij onze blik weer op eigen huis en tuin. Hoog tijd voor bladruimacties. We lopen maanden achter.

Vanmiddag staat een bekken MRI op mijn programma. Duim je voor me?

Lieve groet uit Ravels.

Smart

Laat dit vast een waarschuwing wezen 
Voor ieder die dol is op lezen 
Het opent zijn hart 
Maar zie ook die smart 
Daar zou ik toch best wel voor vrezen

Zwijmelen op zaterdag 63


Kansas is opgericht in 1970. De klassieke bezetting werd gevormd door Kerry Livgren (gitaar), Steve Walsh (zang, toetsen), Dave Hope (bas), Phil Ehart (drums), Robby Steinhardt (viool, zang) en Richard Williams (gitaar). In deze bezetting bleef de band tot 1980 bij elkaar. Dit is een nummer uit 1977.

Kom maar op met jullie zwijmels.

Ontroerend gedicht


Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag ?
Wat later: kindje ik word veel te oud.
Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
zo ver al van de aarde weggedreven,
zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
zonder bestek en her en der.
Zij zoekt - het is een s.o.s. -
haar herkomst en haar zijn als kind
en niemand niemand, die haar vindt
zoals zij was. Haar franse les
herhaalt zij: van haar 8e jaar:
'bijou, chou, croup, trou, clou, pou, òu,
die eerste juffrouw, weet je wel
die valse ouwe mademoiselle
hoe heet ze nou. Ik ben zo moe.'

Had ik je maar als kind gekend,
die nu mijn moeder bent.

~ M. Vasalis

Goed nieuws

Soms is er gelukkig ook wel eens goed nieuws.  

Speelgoedwinkel

Wat was jouw lievelingsspeelgoed toen je zo oud was als dat kleine meisje?

Het zit er bijna op

De afgelopen weken zijn we druk bezig geweest met alle rompslomp die bij een verhuizing komt kijken. Morgen wordt de sleutel van de oude flat ingeleverd en kunnen onze til- en bukspieren een beetje bijkomen.

Jongste zoon is blij met zijn nieuwe stek en wij hebben zijn overtollige rommel eens lekker kunnen inventariseren en opschonen (met de nadruk op schoon). Hij gaf herhaaldelijk aan dat wij alles mochten uitzoeken en regelen. Hij zou wel helpen sjouwen als wij dat vroegen. Zo zat hij vorige week gewoon een spel te spelen op zijn laptop, terwijl wij kastjes plaatsten en inrichtten. Ik zou dat niet kunnen, maar hij was juist blij dat hij geen keuzes hoefde te maken.

Er was trouwens wel sprake van een valse start. Toen wij hem tien dagen geleden officieel verhuisden, was de warmwatervoorziening in zijn flat net uitgevallen en moest hij enkele dagen gebruik maken van de douche in de gemeenschappelijke woning. Ook deed internet niet wat hem was beloofd. Reken maar dat menigeen daar behoorlijk gefrustreerd van zou raken, maar hij heeft zich er dapper doorheen geslagen. Petje af, Benjamin.

Zo zoet

Het ventje dat pruimen zag hangen 
Had vast ook zo'n blik van verlangen 
Dit meisje zo zoet 
Poseert wel heel goed 
Maar is het spontane gevangen?

Zwijmelen op zaterdag 62


Nathaniel Adams Coles (Montgomery, 17 maart 1919 - Santa Monica, 15 februari 1965) was een Amerikaanse jazzzanger, pianist en songwriter. Cole wordt algemeen beschouwd als een van de beste mannelijke vocale jazz- en balladvertolkers van de jaren vijftig en zestig.

Zou het echt helpen als je doet alsof je vrolijk bent?

Koppoel

1962 
Manlief met zijn broertje op de Koppoel, een van de Kagerplassen 
De boot was van boer Jaap Straathof 
Hij werd gebruikt om jongvee van hot naar her te varen 
Mijn schoonouders hadden in die tijd een woonboot op de Kaag liggen 
Veel zomerse pret voor de kinderen

Thursday Challenge "Distant"

Gezien vanuit de Haagse flat waar wij in 1972 woonden. 
De foto is gemaakt met een Kodak Instamatic camera en toont het uitzicht richting Leiden. 

Mimi

De kleuterjuf maakt zich zorgen om het schriele, blonde meisje in haar klas. Ze is zo bleek dat ze bijna doorschijnend is. Nooit heeft ze fruit of een tussendoortje bij zich, terwijl ze er dol op is. De juf heeft gelukkig altijd een voorraadje voor kinderen die niets hebben meegekregen. En daar valt Mimi dan uitgehongerd op aan. Zou ze wel ontbeten hebben?
Haar nageltjes zijn smoezelig en onverzorgd, haar haartjes ongekamd en vettig. De kleertjes die ze draagt zijn te groot of te klein en bijna altijd ongeschikt voor de tijd van het jaar. Het arme wicht ziet soms blauw van de kou.

Ze spreekt de moeder erop aan, maar die wordt boos en voelt zich duidelijk aangevallen. Ook dreigt ze haar dochter van school te halen als iemand zich met haar opvoeding of verzorging bemoeit.
Ten einde raad wendt de juf zich tot het bureau jeugdzorg en deelt haar zorgen met een van de medewerkers. Zij zullen het gezin in de gaten houden en contact opnemen met de huisarts.

Maanden later blijkt er van alles mis te zijn bij Mimi thuis. Diverse instanties houden zich bezig met haar gezondheid en die van haar broer. Het huishouden is zwaar vervuild. De schimmel staat op de muren en in de keuken slingeren bedorven voedselresten tussen de vuile was. De kinderen krijgen nauwelijks te eten en zeker geen warme maaltijd. Arme drommels.

Er gaan nog vele maanden overheen en diverse rechtszaken, voordat de voogdijraad ingrijpt. Daarna gaat het langzaam maar zeker iets vooruit. Er moet nog heel veel gebeuren, maar in elk geval is er nu een toeziend voogd, die streng controleert of alles goed gaat. Alle betrokken partijen worden op de hoogte gesteld, zodat ze samen de verantwoording kunnen dragen.
De zorgzame kleuterjuf houdt haar beschermelinge liefdevol in de gaten.

Kijk bij Plato voor de andere verhalen met het thema “verwaarlozen”.

Brief 1

Hallo Novelle,

Alsnog de allerbeste wensen voor 2014 en voor jouw eigen nieuwe decennium dat twee dagen geleden begon.

Onze vrienden brachten traditiegetrouw de bollen en flappen mee uit Voorburg, evenals een overheerlijke visschotel. Hier is dus niets gebakken. Aangezien in Ravels bijna geen vuurwerk wordt afgestoken, hebben wij gevieren oud en nieuw in zalige rust doorgebracht. Dat was vroeger inderdaad heel anders. Met opgroeiende pubers doorstonden we heel wat angsten. Onze dochter bleef het liefst binnen, maar de drie knullen wisten er wel raad mee.

Ik was heel blij met de temperaturen van de afgelopen weken. Het leek wel lente en van mij had dat zo mogen blijven. De merels waren al druk bezig met hun voorbereidingen, maar de kou is nu helaas ingetreden.

Je vraagt wat ons zo bevalt in Ravels. Nou, eigenlijk alles. De rustige omgeving, de vriendelijke mensen, hun beleefdheid en hartelijkheid. Ons uitzicht op de landerijen en bossen is geweldig en we zouden het wel willen inlijsten voor later. Wanneer ons huis verkocht is, zouden we graag iets huren in de directe omgeving. Dat zegt genoeg.

Ik ben ook een echte huismus. Dol op rust en regelmaat. Ik verslind gemiddeld vijftien boeken per maand. De BIB is gratis en ik ben vaste klant.
Fietsen mag ik eigenlijk niet meer. De uroloog vindt het niet verantwoord, gezien de erbarmelijke conditie van mijn blaas. Het wandelen gaat stukken beter sinds ik ben voorzien van twee nieuwe stents, al zal het geen grote hobby worden. De beschadigde zenuwen in mijn voeten maken het wandelen nog niet echt tot een feestelijk gebeuren.
Wat leuk dat jij op vrijdag een baantje bij die mevrouw hebt. Is het geen vrijwilligerswerk?

Ik vind je eerste brief zeer geslaagd en je hoeft zeker niet ontevreden te zijn. Er reageerde iemand op jouw blog en die vroeg zich af waarom je een openbare briefwisseling wilde starten. Kun je onze lezers misschien nog eens uitleggen wat je verwachtingen zijn? Denk je dat we minder openhartig zullen zijn dan bij een privécorrespondentie?

Ik wens je een fijne week en kijk uit naar je volgende brief.
Lieve groet uit Ravels.

Nog een winterplaatje

Staat de man met de slaapmuts (linksboven) op het punt om zijn dampende nachtspiegel te legen? Oeps.

Jammie

Dit ventje is lekker aan 't smullen 
Met vruchten zijn buikje aan 't vullen 
Wie weet er zijn naam 
Die mag onderaan 
Ons allen zijn soortnaam onthullen

Zwijmelen op zaterdag 61


Met oud en nieuw kreeg ik weer een heel aantal tips voor mijn zwijmellogjes. Dit is er een van.

Jenny was only nine years old
Kid sister of someone I know
And she was pretty
Oooh yes she was

She was a gorgeous little girl
Happiest thing in the whole wide world
And she was pretty
Oooh yes she was

And then I left the place to become a man
And I never thought I’d see her again
And I even failed remembering her name

But the other night at the Studio `54
She came suddenly walking through the front door
And she settled down in my mind again

I can live for another thousand years when I see the eyes of Jenny
Feels like I’m sailing to another place, another time
There ain`t no more worries, no more fears when I see the eyes of Jenny
It’s like they take me to where she knows I’ll find a little piece of mind

She told me she’s almost twenty-five
Been through some struggle and some strive
And she is pretty
Oooh like she was

It’s not the colour not the size
Guess it’s the promise in those eyes
That makes her pretty
Oooh like she was

And then I left the place and became a man
I don’t know if I’ll ever see her again
But I’ll always be remembering her name

`Cause the other night at the Studio `54
She came suddenly walking through the front door
And she settled down in my mind again

I can live for another thousand years when I see the eyes of Jenny
Feels like I’m sailing to another place, another time
There ain`t no more worries, no more fears when I see the eyes of Jenny
It’s like they take me to where she knows I’ll find a little piece of mind

(See the eyes of Jenny)
Feels like I’m sailing to another place, another time
There ain`t no more worries, no more fears when I see the eyes of Jenny
It’s like they take me to where she knows I’ll find a little piece of mind

Verkassen

Vandaag gaan we onze jongste zoon verkassen. Hij gaat in een supermodern appartement wonen onder de hoede van Amarant.
In het gebouw aan de Ringbaan–Oost in Tilburg heeft deze organisatie een aantal woningen in beheer, waarvan er – op dezelfde galerij – eentje permanent is ingericht voor begeleiders die er 24/7 zijn.
Is er paniek, stress of ander ongemak? Je kunt daar altijd een luisterend oor en helpende hand vinden. Het is ook een plek om samen te koken, koffie te drinken of een spelletje te doen. Ideaal. We hopen dat onze Benjamin er een fijne tijd tegemoet gaat met zijn kat Misjou en op woensdag en zaterdag zijn dochter Marissa. Wij zijn er in elk geval heel blij mee.

Een goed gesprek

Sinds een paar jaar hebben wij geen vaste telefoonlijn meer. Uit bezuinigingsoogpunt kozen wij voor een Nederlands en een Vlaams mobiel nummer. Dat scheelde enorm in de kosten.

Wanneer manlief boodschappen doet neemt hij de 06 mee en blijft de 04 thuis. Het gebeurt regelmatig dat hij vanuit de supermarkt even overleg pleegt met het thuisfront (moi). Vrijdag belde hij ook even met een vraagje over hutspot. Tot zijn grote verbazing ging er iets rinkelen in het borstzakje van zijn overhemd. Hij bleek dus beide mobieltjes bij zich te hebben.

Geen paniek. Ik heb in een kruimelig hoekje van mijn handtas nog een vooroorlogs mobieltje liggen en het voedseloverleg kon dus gewoon plaatsvinden. Ik kon het niet laten om even te vragen of hij wel een goed gesprek met zichzelf had gehad. En ja, dat was heel bevredigend, zei hij.

Verschillen

Ik vraag me af wie er vrolijker is?

Plus of min

Het jaar is nu toch echt begonnen 
We hebben ons allen bezonnen 
De plus en de min 
Of er tussenin 
Een blij mens heeft altijd gewonnen

Zwijmelen op zaterdag 60


Een frisse start van het nieuwe jaar met een piepjonge Udo.
Ik hoop dat jullie gezellig blijven meezwijmelen.

Proost

Snel even een versje verzinnen 
Om fris aan dit jaar te beginnen 
Ik proost op een start 
Naar iedereens hart 
Tot blogs lieve vrienden en “dinnen”