Balans

Jaar in, jaar uit maakten wij in onze foto-discowinkel in Den Haag de balans op. Na heel veel telwerk van bonnetjes en lijsten kregen we dan een beetje overzicht van de voorraden en de verschillen met de voorgaande jaren. Robbert was van jongs af aan niet anders gewend. Na 1997 was het niet meer nodig. De zaak werd opgeheven nadat de inventaris en goederen waren verkocht.
We maken nu jaarlijks de balans op van ons leven en kunnen terugblikken op een mooi jaar met heel veel genietmomentjes. Natuurlijk zou het prachtig zijn als we kopers voor ons huis hadden gevonden. Maar we geven de moed niet op.
We zijn samen gelukkig en tevreden en gaan hoopvol het nieuwe jaar in, terwijl we onze zegeningen blijven tellen.

O jeetje

Ik schrik me te pletter hier, weet je
En denk nu in enen “o jeetje”
Het jaar is voorbij
En ik was erbij
Maar voor je het weet dan vergeet je

Zwijmelen op zaterdag 111


Vier jaar geleden schreef ik over dansen met onze kinderen.
Hierbij plaatste ik linkjes naar drie favoriete nummers waaronder deze.
Ik word nog steeds vrolijk als ik het hoor.
Ik wens jullie een spetterend, liefdevol, muzikaal en gezond 2015.


Herberg "De Zoete Inval"

De komende week staan wij in de gastvrije modus. Vanmiddag krijgen we de eerste lichting kinderen met aanhang te eten, morgen onze jongste met vriendin en nazaten. We doen dan een hink-stap-sprong naar de 30ste en halen in de ochtend eerst een blogmaatje binnen om in de avond een Leidse vriend te verwelkomen. De dag daarna komen twee vrienden uit Voorburg zich bij ons voegen en maken we ons op voor het kabbelende, gezellige, knalvrije oud en nieuw waar we zo dol op zijn. Op nieuwjaarsdag vertrekt het drietal weer naar het wilde westen en ruimen wij de rommel op. Jozef en Maria kunnen er vannacht ook nog wel bij. Zijn jullie echte herbergiers in de komende dagen?

Vuur

Fascinerend
Verzengend
Passioneel
Warm
Bedreigend
Waardevol


Bij de tijd

Natuurlijk wil men bij de tijd zijn
Dan zijn al die klokken wel heel fijn
Big Ben of tiktak
Daaraan heeft hij lak
Ze vormen een heel mooie "skylijn"

Zwijmelen op zaterdag 110




Voor elk wat wils. Ik wens jullie mooie, vredige en liefdevolle kerstdagen.



Opvoeden (gastblog)

Mar en onze kids zijn zo blij dat ze niet met mij mee hoeven om boodschappen te doen. Ik heb namelijk de (voor sommigen onhebbelijke) gewoonte om opmerkingen te maken als ik vind dat iets niet correct is. Van de week was het weer eens goed raak.
Kom ik bij de afdeling chips en dergelijke, staat daar een moeder met een brullend kind: IK WIL! Er gingen wel zes zakken chips heen en weer tussen het rek, de dochter, de moeder en het winkelwagentje, en niet zo zachtzinnig ook. Ik zag het kruim al in de zakken zitten. En ja, dan komt er iets bij mij boven waarom mijn geliefden liever niet met me meegaan naar de winkels. Ik maakte een opmerking Hallo, dat had er één van mij moeten zijn! Verder niet. Moeder en dochter dropen af zonder iets te zeggen en zonder chips.

Dit soort voorvallen doet me iedere keer weer denken aan de pasfoto die ik jaren geleden moest maken van een achtjarig ventje. De moeder had me nog zó gezegd dat het een overgevoelig kind was. Drie pogingen verder, na heel veel ach toe nou, zit nou stil en lach eens, kreeg ik er genoeg van.
Ik vroeg de moeder om de pasfotoruimte te verlaten. Dat deed ze met de opmerking U bent toch wel voorzichtig met hem?
Nou, dat was ik! Wat ik hem toen in zijn oor gefluisterd heb, kan ik hier niet herhalen. Het resultaat? Moeder had nog nooit zo'n mooie en leuke foto van hem gezien. En o, wat was dat joch trots. Ja, ik weet het. Niet iedereen kan dit waarderen. Mar heeft me al vele malen gewaarschuwd dat ik op een dag de verkeerde tegenover me tref. Maar ik blijf erbij: zachte heelmeesters …...

Nazaten

In mei schreef ik over An die in het Brabantse als enige de slachtpartij van een bezoekende vos overleefde.
Kort daarna werd een toom witte Wyandotten aangeschaft en het haantje ging aan de slag. Ook An kreeg een beurt en legde bevruchte eitjes. Ze was niet erg broeds en haar nieuwe buuf zorgde voor de kuikens in wording. Er lag dus een gemengd nest van de witte vader. Zo gaan die dingen anno 2014. Mantelzorg en samengestelde gezinnen.
De bovenste foto's zijn in augustus genomen van de stiefmoeder met kuikens. De grijze en zwarte dotjes zijn van An. Op de onderste foto zie je hoe de bijna volwassen nazaten er een paar weken geleden bij liepen. Nog beter nieuws is dat de zwarte haantjes een nieuw thuis hebben gevonden bij een plaatsgenoot die vers bloed in zijn kippenhok zocht. Ze mogen zich dus gaan vermenigvuldigen. Ik ben zo trots op mijn kippenkleinkinderen.

Brief 21

Hoi Novelle,

Hier is alles prima in orde. We zijn min of meer klaar met de bladruimacties en daarmee kan ik de herfst afsluiten en me gaan richten op de feestdagen. Pakjesavond hebben we niet gevierd. Fijn dat jouw cadeautjes in goede aarde vielen. Rafaella was weer zo vertederend. Ze loopt nu en wat ziet het er dan meteen anders uit. Zo groot al. Ze bleven nu alleen vrijdagnacht logeren en zijn zaterdag naar mijn vader geweest en naar een vriendin in Den Haag. Ze rijden zo heel wat kilometers en de kleine meid slaapt meestal heerlijk in de auto.

We gaan deze week de buitenverlichting ophangen en de boom versieren. Ieder jaar dezelfde boom met dezelfde ballen en piek. Daar hoeven we dus geen foto meer van te maken. Haha.
Hier gelukkig geen verjaardagen meer. Wij zijn trouwens helemaal niet zo vierderig
(dit woord wordt fout gerekend door de spellingcommissie). Dat is in de loop van de jaren overboord gegooid.
In de meeste Vlaamse dorpen wordt wel feestverlichting opgehangen, maar in ons wijkje moeten de particulieren hun huizen zelf versieren. Jullie kunstwerk ziet er indrukwekkend uit. Ik ben nogal ouderwets en houd niet zo van abstracte kunst. Ons plaatselijk stuk heb ik in dit logje al eens beschreven: De Ravelse Pier.

Ach ja, die kroketten van Wim Sonneveld waren geweldig. Wij gebruiken regelmatig uitdrukkingen uit die oude conferences. Zoals “het licht stond op beige” en “ik zat met mijn jojootje op het balkon te spelen” van Henk Elsink. En de “uitschuiftafeldame” (bij 12:40) en het “vlekkie in het nekkie” van Toon. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
De gemiddelde jeugd kan ons niet altijd volgen, maar onze eigen kinderen zijn het van ons gewend.
Van Wim Kan konden we ook zo genieten. Dit was ook zo'n sterke uitspraak van hem: “Democratie is de wil van het volk. Elke ochtend lees ik verbaasd in de krant wat ik nou weer wil.”

Mijn volgende brief zal de 30ste verschijnen en dan zijn de kerstdagen al voorbij. Dus ik eindig met de wens dat jullie heerlijke, vredige en gelukkige kerstdagen mogen hebben. De dagen gaan volgende week al lengen en licht is zó belangrijk.

Midwintergroet uit Vlaanderen.

NB 
De correspondenten nemen even kerstreces
Dus geen post op 23 en 30 december

Doorschuifkou - vertrouwen

Op deze pagina kon je tot 14 december stemmen voor het weerwoord van 2014.
Waar valt uit te kiezen?
Sukkelwindje; jip-en-janneke-weerbericht; doorschuifkou; kwijnsneeuw; voorlente; winterzomer; zaagtandweer; saharazandbui; druilbui; zomersneeuw; shelfie; huis-tuin-en-keukenbui; glimweer; taaitaaibewolking; knijpzonnetje.
Op 16 december zal de uitslag bekend worden gemaakt. In de ochtendshow op de radio van Corine van Dijk zal zij samen met Grieta Spannenburg de mist op laten trekken en het licht laten schijnen op het winnende woord.

Voordat ik bovenstaande website had bezocht, dacht ik nog dat Min dit woord helemaal zelf had verzonnen. Ik ben inmiddels weer een stuk wijzer geworden. Dankjewel blogmaatje. Ik had meer vertrouwen in je moeten hebben.

Reismeermin koos het weerwoord doorschuifkou en de invalshoek vertrouwen
Op haar blog vind je de overige bijdragen.

Luchtschepen

Een dorstige man snakt naar water
En wat ziet hij dan even later
Een schip in de lucht
En vogels in vlucht
Hierna volgt waarschijnlijk de kater

Zwijmelen op zaterdag 109


Nee, dit is niet mijn eigen keuze. Er hoort een verhaal bij over een buurvrouw die in de jaren 60 in het portiek naast ons woonde. Ze zat meestal op vrijdagmiddag bij ons onder de droogkap haar nagels te lakken. Althans in mijn herinnering. Mijn moeder ving de buuf vaak op wanneer ze erg depressief was en troost nodig had. Intussen werden de haartjes keurig in de watergolf gezet.
Wij noemden haar tante, want zo ging dat in die tijd. Ze was stapelgek op dit nummer en ook op alle muziek van Jim Reeves. Ze ging het liefst naar Spanje op vakantie en was eigenlijk alleen dan gelukkig. Ze bracht stukjes zeep mee, die haar naam droegen.
Al diverse keren had ze mijn moeder verteld dat ze dood wilde en hoewel men beweert dat mensen dat niet aankondigen, heeft ze wel degelijk een hele stapel pillen geslikt en haar rust gevonden. Daar waren wij behoorlijk van onder de indruk en het is knap hoe mijn ouders ons daarin hebben begeleid. Dit nummer is voor tante Maja, die het leven te zwaar vond.



Fijn weekend allemaal.

Water

Overstromingen en droogte
hebben rampzalige gevolgen

Wandelen met mijn schoonvader (gastblog)

In het voorjaar van 1971 had Mar mij “eindelijk” weten te strikken en ik (bijna 21) wilde wel met haar (net 16) uit. Als een dochter van een zeer gerespecteerd ambtenaar uit wilde met een vijf jaar oudere zoon van een katholieke middenstander? Nou, dan ging dat niet zomaar. O nee.
Dus moest ik op appel komen en een wandelingetje maken met de heer Pranger. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik deed het bijna in mijn broek. Maar wat is dat me meegevallen zeg.
Hij wilde weten of mijn gevoelens voor zijn dochter oprecht waren. Dat waren ze toen en dat zijn ze nog steeds! Zo kreeg ik op het eind van de wandeling toestemming om met haar uit te gaan.
Neem maar van mij aan dat Mar en ik het er daarna van genomen hebben.
Dat hij zo zuinig was (en is) op zijn dochter heb ik altijd zo gewaardeerd. Nog steeds zie ik mijn glunderende schoonvader staan op onze trouwdag. Hij en mijn schoonmoeder trots als een stel pauwen. Natuurlijk waren we het niet altijd eens, maar er was sprake van wederzijds respect.
Ouwe (dat was de eretitel van mijn eigen vader) een betere schoonvader had ik me niet kunnen wensen. Pa je bent nu tweeënnegentig, maar voeg er gerust nog minimaal tien jaar (in goede gezondheid) aan toe. Ja ja, ik hoor je mopperen. Nog tien jaar? Ja pa, nog tien jaar of meer. Natuurlijk begrijp ik dat dit niet reëel is, maar ik kan en wil je niet missen.

Je schoonzoon.

P.S. Zie ook dit berichtje

Smaken verschillen

Kijk al die verschillende billen
Is dat nou wat vrouwen echt willen
Ik kies voor natuur
In huidskleur en puur
De pot op met moderne grillen

Rafaella

Voor de mensen zonder smoelenboekaccount:
Dit schatje logeerde hier vannacht.
Nog leuker dan pakjesavond.
Geen banketletter maar een pretletter.

Zwijmelen op zaterdag 108


Mmmm. Dit is het ware zwijmelwerk.
Wat hebben jullie vandaag in de aanbieding?
Hoe dan ook …. ik wens jullie een heerlijk weekend.


Jaloers op Rien

Wat zou ik graag zo goed kunnen tekenen ....

Ziektekosten (gastblog)

Eerder schreef ik al een gastblogje over de zorg die in Nederland onbetaalbaar is geworden. Nou, als astmalijder vanaf 1950 kan ik daar over meepraten. Afgelopen maand kreeg ik een mailtje van mijn Nederlandse apotheek of ik wilde meewerken aan een onderzoek naar mijn medicijngebruik. Als oprechte Nederbelg (het is gratis!) heb ik gehoor gegeven aan het verzoek.
Uitslag: Merk A voldoet niet helemaal.
Oké. Overlegd met huisarts en besloten om over te stappen naar merk B.
Terug bij de apotheek merk B besteld.
Vraag van de assistente: “Weet u hoe het werkt?”
“Nee, natuurlijk niet. Nooit gehad.”
“Nou, loopt u even mee dan zal ik het uitleggen.”
Wat een flop was dat! Het lezen van de gebruiksaanwijzing was duidelijker geweest.
Terug bij de balie kreeg ik de rekening gepresenteerd: B plus 6 euro voor de uitleg!

Stel u voor. U kocht bij mij een fototoestel (ik was fotoboer) en na aanschaf stond er 6 euro voor uitleg op de rekening. Wat zou uw reactie geweest zijn? Natuurlijk: “Bekijk het maar!”
Helaas werkt het in de medische wereld niet zo.
Thuisgekomen bleek B een oud product in een nieuw jasje, maar wel twee keer zo duur. Ik vraag me af hoeveel cadeaus mijn Nederlandse apotheek rijker is geworden door het onderzoek naar mijn medicijngebruik.

P.S. We blijven natuurlijk wel de vrolijkste mensen ter wereld, want astmalijders staan fluitend op en gaan gierend naar bed.

Brief 20

Lieve Novelle,

Wat ontzettend triest dat je weer zoveel zorgen hebt om je moeder. Ik hoop zo dat de verbetering doorzet. Voor ons was het een hele opluchting dat mijn vader zo opknapte toen zijn medicijnen waren aangepast. Maar ja, het blijven mensen van de dag.
De kijkers zijn er nog niet uit. De man heeft zijn bedenkingen. We hopen dat ze er samen uitkomen.

Het schrijven over de ziektekosten was van Robbert. Hij is de laatste tijd bezig om wat dingen op papier te zetten. Als hij zich ergens over opwindt of juist met plezier aan terugdenkt, geef ik soms het advies om het op te schrijven. Dan vraagt hij de volgende morgen: “Is dit iets voor je blog?” Haha. Hij heeft de smaak nu te pakken en er verschijnen meer gastblogjes van zijn hand.

Ik vind jouw plaatje erg goed bij het gedichtje passen. Wat een prachtige kleuren. Boeken zijn toch nog steeds fijne cadeautjes om te geven en te ontvangen. Die elektronische rommel hoeft niet voor mij. Het doet me altijd denken aan Wim Sonneveld. (het fragment begint bij 4:20)


Maar het is inderdaad lastig om een passend geschenk te vinden voor sommige mensen. Onze jongste zoon komt vaak met heel originele cadeaus. Een heel groot bronskleurig betonnen hart, een beeldje van een koolmeesje dat prachtig kan zingen en deze lichtgevende paddenstoeltjes die zichzelf opladen. Hij is een bijzonder mens en hij leert zijn dochter Marissa zo ontzettend veel over de natuur en probeert haar overal het mooie van te laten ontdekken in plaats van het enge.

Vrijdag zien we onze jongste kleindochter Rafaella weer. Het is drie maanden geleden dat ze hier waren. Misschien wordt dit hun laatste logeerpartij in onze jachthut, hoewel er nog een Leidse vriend zou kunnen komen voordat het jaar om is. De vrienden die hier met oud en nieuw komen, maken gebruik van de inpandige logeerkamer en hebben het gastenverblijf niet nodig.

We zijn intussen in winters weer beland en het voelt nu echt als december. Snel doorzappen naar 21 maart? Van mij mag het.

Winterse groetjes uit Vlaanderen.

Gemis II (gastblog)

In mijn vorige gastblogje heb ik geschreven over het gemis van mijn partner. In dit stukje wil ik het hebben over onze kinderen. Ze zijn het huis uit en hebben gelukkig hun eigen leven. Maar toch …. Na twintig jaar voor ze gezorgd te hebben, zijn er soms momenten dat je ze mist.
Nu we bezig zijn met de verkoop van ons huis wordt er natuurlijk gekeken wat er weg kan. We willen kleiner gaan wonen. En zo kwam ik een doos tegen met memorabilia van onze kinderen. Moederdag, Vaderdag en verjaardagen, op al deze dagen brachten ze cadeaus voor ons mee. Ach als u kids heeft weet u waarover we praten. Stropdassen van papier voor pappa, pannenlappen voor mamma, handafdrukjes in allerlei kleuren, etc. Dit alles inclusief tekeningen (en dat zijn er veel) kwam ik tegen in een van de dozen.
Op zo'n moment zit ik te mijmeren en zie ze voor me. 's Morgens alle vier op het voeteneind van ons bed. Ikzelf, nauwelijks wakker, genoot van hun enthousiasme. Vier maal een rijmpje, vier maal een cadeautje, oh wat is dat snel voorbij gegaan.
Ik weet nog dat een zwager bij de geboorte van een van de kinderen tegen me zie: “Rob, geniet ervan, ze zijn volwassen voor je het weet!” Allemachtig. Wat heeft hij gelijk gekregen.
En op zo'n moment wil je ze alle vier net zoals vroeger tegelijk in je armen nemen. Knuffelen, kietelen, plagen, wat een plezier hadden we. Helaas, zelfs een tegelijk is nu al te groot voor me. Maar oh, wat mis ik die momenten.

Bouwen

Twee kinderen vol van vertrouwen
Zijn samen de toekomst aan 't bouwen
Misschien virtueel
Maar in zijn geheel
Zo boeiend om dit te aanschouwen

Zwijmelen op zaterdag 107


Swingend het weekend in met de DSCB en Jan Morks
Geniet ervan


Gemis I (gastblog)

Iedere avond als mijn meisje en ik naar bed gaan, kunnen we genieten van elkaar als we strelen en aaien tot een van de twee in slaap valt. Dit is niet alleen voor de avond en nacht bestemd. Iedereen met een partner herkent het volgende wel:
“Schatje wil je even op mijn rug kriebelen? Ik kan er net niet bij. Ja, iets hoger, iets meer naar links. Bijna. Ja, daar! Lekker. Dank je.”
Zo schuiven we iedere avond aan áán (Toon Hermans) ons tafeltje van 1 bij 1 om de dag door te nemen. Heerlijk! Er zijn dagelijks zoveel dingen die na veertig jaar “automatisch” zijn.
Totdat er in je omgeving iets gebeurt dat je weer terugbrengt op aarde. Niemand wil er aan denken maar toch is het zo. Op een dag moet je afscheid nemen van je liefste. En dat idee maakt me soms zo bang. Mijn meisje, partner, maatje waarmee ik kan lezen en schrijven eventueel te moeten missen. Nee, ik moet er niet aan denken.
Toch was dat moment heel dichtbij in 2007. Rampzalige uitslag. Kanker bij Mar. Opname in Antwerpen. Alleen thuisgekomen, in het huis waar we ons beiden zo rijk voelden, was het gemis van haar belangrijker dan ooit. Wat is rijkdom? Mijn meisje had 15% kans op genezing. Enfin, de rest hebben jullie op haar blog gelezen. Gelukkig zijn we nog samen en tot op heden hoeven we elkaar niet te missen!

Doorzetten

Momenteel hopen we dat de titel van deze WE vooral geldt voor de kijkers die vorige week ons huis bezochten. De makelaar heeft maandag contact gehad en gaf ons door dat moeder en kinderen in elk geval heel enthousiast zijn. Vader heeft zijn bedenkingen. Ze hebben zelf ook een huis dat verkocht moet worden. Voorlopig dus nog geen bod.
We blijven positief al is de bodem inmiddels wel in zicht. We buffelen wat af. Is het niet met talloze bladeren dan wel met het doemscenario dat we een elfde herfst zullen meemaken op deze plek.
Gelukkig zijn we volhardende mensen en laten we ons niet voor één gat vangen.
Ik herinner me de jaren tachtig waarin we op zoek waren naar een huis of een kavel in Noord-Brabant. De droom moest in de ijskast tot Robbert in de herfst van 96 een mooi bod kreeg op zijn fotozaak. Ons huis in Tilburg was in aanbouw. Alles viel op zijn plaats en na een overwintering op de Beekse Bergen begonnen we daar met een schone lei. Een heerlijk gevoel.
Nooit spijt gehad van onze trek naar het zuiden. Integendeel. We pakten immers onze spullen tien jaar geleden om nog zuidelijker te gaan wonen en zelfs naar Vlaanderen te emigreren.
We houden vol en laten de hoop niet varen. Al zou het stiekem toch wel heel fijn zijn om alvast wat zekerheid te hebben. Even om een hoekje kijken en de toekomst zien. Komt het allemaal in orde?

Met een voorzetje van Ria gaf Plato mij het woord “doorzetten” per e-mail. Hij vond het wel bij mij passen. Dank voor dit compliment, Plato. Het aantal woorden hoeft (volgens Ria) niet exact 300 te zijn.

Zusterliefde


Gastblogje van een bezorgde vader

Ik ben bezig met het uitzoeken van de zorgpremie die mijn jongste zoon in 2015 moet betalen. Lieve hemel! Onbegonnen werk. Dertienhonderd mogelijkheden. Welke zot heeft dat verzonnen? En wat een bedragen. Basis- en aanvullende (eenvoudige) verzekering kosten samen minimaal 115 euro per maand. Daar komt nog een eigen bijdrage van 375 euro bij. Dus een totaal van 1755 euro per jaar.

Als je dan, zoals mijn zoon, met een Wajonguitkering van 11520 euro en een huurverplichting van 4800 euro moet rondkomen, zult u begrijpen dat dat geen luxe is. En als u denkt dat hij dan volledig is voorzien in zijn medische kosten, dan vergist u zich. Er zijn onderzoeken die zogenaamd noodzakelijk zijn, maar die niet worden vergoed. Dit jaar kreeg hij nog een naheffing van 400 euro van CZ.

De gezondheidszorg in Nederland is doodziek. Helaas heb ik met mijn zoon vele instanties van binnen gezien. Wat we daar hebben meegemaakt is goed voor een boek. Verdwenen dossiers, iedere keer nieuwe behandelaars, etc. etc. Het is om gek van te worden.

Gelukkig hebben we ons verstand bewaard en betaalt hij zijn maandelijkse premie keurig. Het extraatje dat hij graag aan zijn dochter zou willen geven? Nee, dat is helaas niet mogelijk. De zorgpremie is belangrijker.

Neuzen

Misschien houd je niet zo van dieren
Dan nóg zal dit beeld jou plezieren
Toch schattig die twee
Zo lief en tevree
Het leuke dat moeten we vieren

Zwijmelen op zaterdag 106


Ik vind die oude foto's heel leuk bij dit nummer.
Pure nostalgie.
Geniet van het weekend.


Kijkers 2

Gisteren om vier uur hadden we ineens volle bak. Behalve de makelaar vielen vader, moeder, twee dochters en een zoon ons huis binnen. Wij bleven keurig in de woonkamer zitten, want Bas wilde ze liever alleen rondleiden. Dat voelde heel vreemd, vooral voor Robbert. Hij houdt juist zo van rondleidingen en vertelt dan overal uitgebreide verhalen bij. Maar wij werden slechts voorgesteld en hadden bankarrest. Hierdoor kon Bas gewoon zijn werk doen zonder interrupties of oeverloos gezwam van de trotse paradijsbewoners. Haha. Een lesje in bescheidenheid.
Het gezin woont in Weelde dat onderdeel uitmaakt van de gemeente Ravels. Ze kennen de omgeving dus goed. De jongste twee kinderen zitten op de basisschool en de oudste gaat naar het middelbaar in Turnhout. De moeder is zelfstandig ondernemer en doet iets met fietsen. Meer weten wij niet. Voor haar beroep waren juist onze kelderruimtes zeer aantrekkelijk. Vervolgens werd de vlizotrap uitgetrokken en het zestal bekeek onze zolder. Daar is niets te zien behalve de binnenkant van het dak. Er moet geïsoleerd worden en een paar ramen zouden ook wel leuk zijn. De dochters zagen het helemaal zitten. Wij zijn in tien jaar misschien twee keer boven geweest. We hebben die ruimte immers niet nodig.
Na een uurtje vertrokken ze huiswaarts en kwam Bas nog even bij ons zitten. Hij had er een goed gevoel over en was benieuwd hoe snel ze zouden reageren. Het formulier waarop ze een bod kunnen doen heeft hij meegegeven.
Jemig, wat spannend.

Overgang - dankbaarheid

Ik ben dankbaar omdat ik de genen van mijn moeder heb geërfd.
Zij was beide keren kerngezond zwanger en ging vrijwel geruisloos de overgang door.
Wel had ze soms een opvlieger, maar die heeft ze niet op mij overgedragen.
Joepie!

In goed gezelschap

Deze foto komt uit een diashow over kinderen en dieren

Brief 19

Hallo Novelle,

Dieren kunnen enorm troostrijk zijn. Ze voelen vaak haarfijn aan hoe het baasje of vrouwtje zich voelt. Wij hebben meer dan de helft van ons leven honden en katten gehad en telkens is het weer zo moeilijk om afscheid te nemen. Zeker bij de laatste kat Joris die nooit meer is thuisgekomen.

We zijn sinds vorige week van makelaar veranderd, maar de oude heeft zijn bord nog niet uit onze voortuin laten verwijderen. Ik hoop dat het deze week gaat gebeuren. Gelukkig maken ze gebruik van dezelfde plaatsingsfirma. Dat moet toch simpel op te lossen zijn zonder dat ze een nieuw raamwerk hoeven te bouwen.
Ik zou er geen enkel probleem mee hebben als er kopers zijn die er snel in willen. We slaan de hele zooi op en gaan gewoon tijdelijk iets huren, desnoods op een bungalowpark. Zo hebben we begin 1997 vier maanden op de Beekse Bergen gewoond. Heel bijzonder want het was in die heel strenge winter. Het zou juist heel bevrijdend voelen. Geen verplichtingen meer en alle rust om een nieuw stekje te zoeken.

Wij vonden de Nationale Herdenking ook heel indrukwekkend.
Wat naar dat je moeder ook nog moet verhuizen. Gaat ze naar een plek in een bekende wijk of stad? Ik hoop het van harte. We moeten afwachten hoe alles zich gaat ontwikkelen bij mijn vader. Hoeveel zorg heeft hij nodig en hoeveel kan hij nog zelfstandig beslissen en regelen. Zijn vriendin kan dat veel beter inschatten dan wij. Deze week krijgt hij de uitslag van het bloedonderzoek. Ik houd mijn hart vast.

Vorige week hebben we fijn nog een paar zonnige dagen gehad en tientallen zakken met blad afgevoerd. Oeps wat hebben we een hoop spieren die zich daarna laten voelen. Firma krak & mikkig. Nu wachten we tot de rechter beuk zijn blad wil loslaten. We mogen het tot half december gratis afleveren op het containerpark. Kom op beuk, doe je best!

Leuk dat je zo nu en dan ook meedoet met zwijmelen op zaterdag. Ik vind het een van de gezelligste blogdagen samen met de zing-zo en onze correspondentie. Heel maf dat we zaterdagochtend ineens zonder stroom zaten. Robbert is nog met een zaklamp door het huis gelopen om te checken of we geen inbrekers over de vloer hadden. Dat was om 6 uur en ik heb er niets van gemerkt. Pas anderhalf uur later vertelde hij het en ik ging meteen kijken of mijn blog wel bereikbaar was. Dat was gelukkig het geval. Alleen viel rond 8 uur de stroom opnieuw uit. Dat duurde maar een kwartiertje. Daarna was het euvel verholpen.

Ik wens je een fijne week en kijk uit naar je twintigste brief uit Hoogeveen.
Groetjes uit Ravels.

Aandachtig publiek

Vioolspel kan mensen bekoren
Zodra ze de klank ervan horen
Veranderen zij
In bloemen op rij
En zijn in gedachten verloren

Zwijmelen op zaterdag 105


Voor Robin: een nummer uit de herfst van 1979.
Zwijmelen doen we intussen al 2 jaar.
Fijn weekend allemaal.


Novemberkrampen

Het was een graad of drie en de luchtvochtigheid was 90%. Al dagen liep ik hoogzwanger te wezen en ik kon niet wachten tot ik onze derde spruit in mijn armen had. Eindelijk kreeg ik groen licht van de verloskundige. Ze zag dat ik er zo ontzettend aan toe was. Het was 13 november, bijna twee weken na de uitgerekende datum. Ze keek in haar agenda en zei: ”Ik zou graag bij de bevalling zijn. We doen het donderdag, want zaterdag ga ik een weekje op vakantie. Neem een paar lepels wonderolie op een nuchtere maag. Werk de smaak weg met sinaasappelsap en droge crackers. En wacht op de dingen die komen gaan.”
Aldus geschiedde. Mijn darmen gingen na anderhalf uur woest tekeer. De wc werd zeer frequent bezocht. En rond het middaguur was dat gedeelte van mijn lijf helemaal schoon en leeg.
Even later voelde ik toch weer lichte krampen. Hé, wat was dat? Toch een tikkeltje anders. En een beetje déjà vu. Jawel, mijn baarmoeder had de spastische bewegingen overgenomen van het darmstelsel en was wakker geschud. Het was begonnen.
Ik mocht thuis bevallen. Mijn zwager zou proberen om er weer bij te zijn voor een fotoreportage, maar het was koopavond. Alles raakte in een stroomversnelling en Robin kon niet wachten tot Oom Jan zijn winkel had afgesloten. Hij kwam met een knal naar buiten en belandde bijna aan het voeteneinde van ons bed. Gelukkig had ik nog even gehoorzaam gepuft tot de navelstreng losgemaakt was van zijn halsje. Op mijn 24ste was ik trotse moeder van drie. Deze kanjer woog ruim acht pond. Zaterdag wordt hij vijfendertig.

Stokpaardjes?

Er was eens een paartje in Dussen
Dat saampjes heel lief zat te kussen
Een krul in hun staart
Balans goed bewaard
De derde die kwam er niet tussen

Hij zat op zijn stokje te pruilen
En zou toch zo graag willen ruilen
Een beetje stokpaard
Is liefde toch waard
Hij moest er zowaar echt van huilen

Zwijmelen op zaterdag 104


Fijn zwijmelweekend.



Je hebt niets verdiend en je bent nog niet jarig
Je hebt weinig nodig, toch geef ik je iets
En of ik er ooit iets anders voor terug krijg
Dat geeft niet, ik geef jou mijn dromen voor niets

Mijn dromen zijn voller en mooier dan vroeger
Sinds ik jou zomaar opeens ergens zag
Ik ken je een week maar ik kan je al dromen
En dat doe ik dan ook iedere dag

Dromen die komen van heel diep van binnen
Geboren uit vreugde, geluk en verdriet
Een splinter verlangen, een deel van jezelf
Dat je meestal verstopt voordat iemand het ziet

Een droom voor een kind dat nooit was geboren
Als zijn ouders zich niet een keertje hadden vergist
Dat opgroeit en leert dat je leeft om te werken
En werkt tot hij merkt dat hij nog steeds iets mist

Dromen voor iemand die niet meer kan slapen
Een droom voor een man die zijn leven verslijt
In de strijd om de eerste de beste te wezen
Die alles al heeft, behalve nog tijd

Tijd voor de hazelaar, vroeg in het voorjaar
Een lichtgroene droom van een bloeiende boom
Dromen als druppels op vuurrode appels
Een tak staat in bloei in het huis waar ik woon

Geuren en kleuren versieren de wereld
Voor iemand die niet voor de werkelijkheid vlucht
Als de zon ondergaat ligt de hemel op aarde
En dansen de muggen heel hoog in de lucht

Je hebt niets verdiend en je bent nog niet jarig
Je hebt bijna alles, toch geef ik je iets
Een dag als een bloem in de vaas op tafel
Een dag als vandaag krijg je voor niets

Brief 18

Hallo Hoogeveens schrijfmaatje,

De foto van Peter Bijkerk bovenaan je brief is heel sfeervol. Ik kwam dit mistige
plaatje tegen. Helaas is het een beetje klein en ik weet niet waar ik het origineel kan vinden. Jij hebt de afgelopen tijd een hoop op je bordje gekregen en ik kan me goed voorstellen dat je de mist nog even wilt laten hangen.

Je hebt helemaal gelijk over het harde van sommige spreekwoorden. Het zijn vaak clichés en natuurlijk dekken die lang niet altijd de lading. Vaak worden ze gebruikt om iemand de mond te snoeren of een sneer te geven bij gebrek aan een goed onderbouwd weerwoord. Subtiliteit is tegenwoordig ver te zoeken.

Wij hebben donderdagmiddag een andere makelaar laten komen. We hoopten dat hij nieuwe ideeën of suggesties had. We zullen een heel stuk moeten zakken met de prijs. Zoals hij het zei is het huis de vraagprijs wel waard, maar voor dat bedrag zullen we het niet verkocht krijgen. Deze makelaar doet wel veel meer aan adverteren dan de huidige. Even een paar dagen puzzelen en piekeren dus … Leveren we vijftigduizend euro in of laten we het zo? Het is een berg geld en maakt heel veel verschil voor onze oude dag. Het pensioen van Robbert wordt volgend jaar geen vetpot.

Gisteren gingen we naar mijn vader. Eerst wilden we zondag gaan, maar er waren diverse wegwerkzaamheden en de afslag Tilburg/Goirle was gesloten. Geen goed idee dus. Zeker met het mooie weekendweer was het overal een stuk drukker op de weg.
Vermoedelijk heeft hij kortgeleden weer een TIA gehad. Hij wordt steeds vergeetachtiger, verwarder en onzekerder. Dat werd nog veel duidelijker toen zijn zeventigjarige vriendin Femke geveld was door de griep. Normaal komt ze bijna dagelijks bij hem en helpt hem overal aan herinneren. Zij vormt zijn vaste kader. Hij heeft haar talloze malen gebeld om van alles te vragen en was telkens het antwoord weer kwijt. Heel zorgelijk.
Onze dochter gaat wekelijks bij hem langs en doet dan spelletjes met hem, waarbij hij steevast wint. Dat sterkt zijn zelfvertrouwen. Afgelopen week is ze twee keer geweest om ook de boodschappen voor hem te doen. Maar zij is twee uren reistijd kwijt en kan echt niet vaker komen. We moeten dus proberen om andere oplossingen te bedenken. Wat is afstand dan toch een probleem. Zeker voor ons. Nu zou ik eventjes heel dichtbij willen wonen.

De herfst is nu echt begonnen. De radiatoren tikken, het blad valt en het licht gaat steeds vroeger aan. Nog even zeven weekjes doorbijten en de dagen gaan weer lengen. Joepie!
Doe mij in 2015 maar weer zo'n vroege lente en late herfst. Dat houdt de donkere dagen tenminste een beetje binnen de perken.

Ik wens je een warme, gezellige week.
Lieve groet uit Vlaanderen.

Onderzoeker

Dit aapje kan het echt niet laten
Hij speurt graag in hoeken en gaten
En zij is niet bang
Dus gaat hij zijn gang
En meet daar alvast alle maten

Zwijmelen op zaterdag 103

Originele versie (1955)


Eerste Engelse versie (1957)


Van Twentse bodem (1973)


Twee zwijmelaars gingen mij al voor met dit nummer.
Kijk maar even bij Elisabeth en Fréderique voor de Everly versies.

Wat is jouw favoriet?

Fijn weekend allemaal.


Femme fatale

Die waaghalzen zijn wel met zeven
Toch spelen ze hier met hun leven
Haar mooie figuur
Lokt het avontuur
Die jongens gaan nog wat beleven

Zwijmelen op zaterdag 102


Norma is een tragedia lirica, een opera in twee bedrijven van Vincenzo Bellini op een libretto van Felice Romani naar Norma, ossia L'infanticidio door Alexandre Soumet. De eerste uitvoering vond plaats in La Scala op 26 december 1831. Deze opera wordt algemeen beschouwd als een klassiek voorbeeld van de Belcanto-traditie, en Casta diva is uitgegroeid tot een van de bekendste aria's.
Ik ben niet zo gek op opera, maar deze aria vind ik heel ontroerend.
Fijn weekend, zwijmelaars.


Vier generaties Pranger

Op 5 oktober verzamelden zich vier generaties in het huis van ons petekind.
Mijn vader zit trots te stralen tussen kleinzoon Donovan en zoon Dirk.
Op zijn schoot ligt Damian ontspannen te knorren.
Wat een heerlijk stel.

Brief 17

Hallo Novelle,

Allereerst wil ik je condoleren met het verlies van je vader. Ik wens jullie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Je wist in feite al dat hij niet meer zou genezen, maar het gemis zal er niet minder om zijn. De mooie herinneringen zul je ongetwijfeld blijven koesteren.

Het is volkomen logisch dat jij de baas bent over je eigen blog. Natuurlijk heb je het recht om bepaalde reacties niet te publiceren. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom anderen daar moeilijk over doen. Niet stoppen met bloggen hoor. Wij houden het in elk geval netjes en respectvol.
Ik ben ook meer een schrijver dan een prater. Waar Robbert de telefoon verkiest, vind ik brieven een veel fijner communicatiemiddel, al dan niet digitaal. Ik kan het nog eens rustig teruglezen en ben daardoor minder ondoordacht in mijn acties en reacties. Het zal wel iets met controle te maken hebben.

Ja, dat fladderende blad moet inderdaad allemaal worden afgevoerd. Momenteel hangt driekwart nog aan de bomen. Onze beuken laten dat de eerste helft van de herfst nog niet los. Robbert probeert in elk geval om de afvoer bladvrij te houden in de hoop dat bij een hoosbui de boel kan wegstromen en niet weer de kelder bevuilt. Ons huis is prachtig en heeft rust en ruimte. Toch is er maar een beperkte markt voor. Veel mensen vinden het hier te stil. En het vraagt veel onderhoud. Voor tweeverdieners is dat best lastig, tenzij ze zoveel verdienen dat ze een tuinman, een klusser en een huishoudelijke hulp kunnen inhuren. Ach, komt tijd, komt raad. We houden moed hoor.
Robbert heeft zich als vrijwilliger opgegeven bij de Minder Mobielen Centrale van het OCMW en rijdt nu regelmatig met bejaarde of gehandicapte mensen naar het ziekenhuis of naar de winkels. Hij vindt het fijn om zich nuttig te maken en hoort zo ook nog heel wat verhalen. Soms boeiend, soms tragisch.

Vrijdag skypete oudste zoon en meldde dat ze nu ook een eigen internetverbinding in huis hebben. We kunnen Rafaella nu regelmatig zien en met haar babbelen. Tot nu toe waren ze afhankelijk van de mogelijkheden die ze op het werk hadden. Leuk! Al ben ik niet zo'n skyper. Ik vind die camera nogal belemmerend en mijn stem te schel. Maar voor die kleine uk zal ik hopelijk geen nachtmerrie zijn.

Ik ontdekte onlangs deze interessante website toen ik aan het zoeken was naar de oorsprong van een uitdrukking. Ik vind dit soort weetjes altijd erg leuk. Ben jij ook zo'n speurneus?

Lieve groet uit herfstig Ravels.

Gouden schot

Dit is echt het shot van je dromen
Ik weet niet wie hem heeft genomen
Of op welke plek
Dus schiet mij maar lek
Je mag met een suggestie komen

Zwijmelen op zaterdag 101


Robbert kan enorm genieten van de concerten van André Rieu en ik geniet dan weer van manlief.
Fijn weekend allemaal.


Kaarten - verzot

Wij waren vroeger een echt spelletjesgezin en gelukkig was Robbert dat thuis ook gewend, waardoor we buiten vaste klaverjasavonden met familie of vrienden ook vaak samen een potje rummikub of yahtzee speelden. Met de kinderen werd ook monopoly, risk en stratego gespeeld en mijn oma was dol op domino en kwartetten. Dammen, sjoelen en bowlen was ook populair en de jongste twee knullen hebben zelfs jaren op een schaakclubje gezeten. We hebben onze spelletjesgenen dus keurig doorgegeven.







Min verzint telkens een invalshoek en wij mogen die geheel naar eigen idee invullen

Kwaliteit

In het Engels bestaat een term voor zeer bijzondere tijd die je bijvoorbeeld met je
kinderen doorbrengt. In het turbulente leven als tweeverdiener ruim je daarvoor een plaatsje in. Het is een kwestie van passen en meten, want je carrière is je goud waard en je wilt bovendien geen society evenement missen. Buiten je 40-urige werkweek heb je ook nog het nodige te netwerken.
Je schijnt geweldig veel energie te krijgen van dat uurtje spelen met je kroost. Heel eventjes voel je je zelf weer kind. Althans dat heb je laatst ergens gelezen. Het is alleen erg vervelend als ze net op dat moment niet op hun beminnelijkst zijn. Je hebt immers zoveel moeite gedaan om het in te plannen. Wat een ondankbaar krengen. Ze hebben geen idee wat je allemaal aan je hoofd hebt. Kunnen ze daar niet een klein beetje rekening mee houden?
Intussen mis je hun eerste stapjes en woordjes, hun vorderingen in het zwembad en hun eerste verliefdheid. Ze vertellen over hun vreugde, verdriet en woede, maar jij bent niet hun aanspreekpunt. Dat is de juf van de naschoolse opvang, de oppasdame of de thuisblijfbuurvrouw.

Natuurlijk is dit aangedikt en cynisch verwoord. Maar het is voor mij een onbegrijpelijk fenomeen en ik vraag me af waarom mensen in zo'n situatie überhaupt een kinderwens hebben. Ben ik nou zo blond of ouderwets dat ik het niet kan volgen? Als er niet hoeft te worden bezuinigd op tijd, zijn er geen geplande uurtjes nodig om je kinderen aandacht te schenken. Je kunt dan immers onbezorgd en ongelimiteerd van ze genieten. En zijn ze eens in een slechte bui, dan staan er toch meer dan genoeg mooie momenten tegenover.
Ik hoop niet dat ik nu op iemands zere tenen heb gestaan. Het moest me gewoon even van het hart.

Het thema van Plato's WE is kwaliteit en het woord mag in de tekst van exact 300 woorden niet worden gebruikt.

Eerlijk delen


Maja de bij

Een fabel over bijenleven
In 1912 al geschreven
Was puur politiek
In feite heel ziek
Maar later heeft het pret gegeven

De kids volgden de avonturen
Van Maja en haar beestenburen
Het was op tv
En ik keek vaak mee
En Maja kreeg veel te verduren

Zwijmelen op zaterdag 100


Zoekend naar “honderd” belandde ik bij dit ingetogen nummer.
Mooie beelden, mooie woorden.
Kalmerende muziek van Huub Oosterhuis en Stijn van der Loo.
Weer eens wat anders.
Ik wens jullie een heerlijk weekend.



Honderd bloemen mogen bloeien.
Grond en lucht genoeg voor alle
zaden knollen anjelieren.
Stenen moeten stenen blijven.
Mensen vliegen hoog als goden.
Maar de zuring en de klaver
mogen bloeien honderdvoud.

Korenbloemen, flarden blauwe
hemel, vlijmende papaver,
morgensterren aan de dijken
flemend om gezien te worden
woekerend in de populieren
als een nest de maretak,
de bloem der zoenen bitterzoet.

Op zijn stekelige stengel
bloeit en treurt de kale jonker
en geen vlinder zal hem vinden.
Tronken zullen twijgen dragen,
varens op bevroren ruiten
zullen wuiven, bloeien mogen
honderd rozen van papier.

Broos op stelen ongebroken,
wild en blindelings verstrengeld,
in spelonken, op de vaalten,
tussen schotsen ijs en boeken,
op de graven, mogen bloeien,
alle ongelijk eenzelvig,
honderd bloemen zonder naam.

In een woud van droomgewassen,
stenen wortels, stalen webben,
tochtig labyrint van woorden,
woont een mens, op brekebenen,
lelie van het veld, met ogen
tranend bijna blind van zoeken
naar een plek die water geeft.

Brief 16

Hoi Novelle,

De waarheid in het midden en mosterdsoep. Klinkt allebei heel goed. Grappig dat we zo verschillend zijn in ons schrijven. Jij kunt zo leuk je enthousiasme laten doorklinken over bijvoorbeeld Abdolah of de natuur. En waar jij popelt van verlangen, ben ik meestal griezelig geduldig. Nieuwsgierigheid ken ik ook nauwelijks en verrassingen vind ik niet fijn. Maar als iemand aan mijn geliefden komt, word ik een furie en kan ik compleet van de leg raken. Dus stoïcijns kun je me niet noemen.

Echt balen dat je zoveel zorgen hebt om je vader. Over het beleid in de zorg zullen we het inderdaad maar niet hebben. Wat een ellende.
Ik heb je poll ingevuld, maar eigenlijk stond het exacte antwoord er niet bij. Wij douchen om de dag i.v.m. energiekosten en gevoelige huid. De andere dag doen we een kattenwasje. Manlief doucht lang en ik ben snelle Jelle. Het zal zéker verschil maken wat voor werk je doet en of het warm weer is.
België stuurt F-16's. Ik vind het allemaal doodeng en probeer er niet te veel van mee te krijgen. Daar ga ik alleen maar van piekeren en ik kan er tóch niets aan veranderen. (mijn bijnaam is struisvogel)

Oktober alweer. Wat vliegt de tijd. We krijgen binnenkort weer honderden liters blad te verwerken, terwijl we vorig jaar dachten dat het de laatste herfst in dit huis was. Tja, het kan verkeren ….
Kopers zijn nog niet in beeld. Misschien moeten we iets aan de prijs doen of van makelaar veranderen. Wie het weet, mag het zeggen.

Komende zaterdag is het de honderdste keer dat ik mijn rubriek “Zwijmelen op zaterdag” organiseer. Ik geniet er nog steeds van en vind het bijzonder dat er zulke trouwe deelnemers zijn. Wat kunnen smaken toch enorm verschillen. De een zwijmelt bij rockmuziek en de ander bij een smartlap. Het blijft boeiend en afwisselend. Zo ook het blogwereldje. Sommige schrijfsters zijn echt natuurtalenten en bij anderen twijfel ik of ik ze nog langer blijf volgen. Voegt het iets toe of doe ik het uit gewoonte of trouw? Er zijn bloggers met wie je echt een band opbouwt. Als er iets naars gebeurt in hun leven, raakt het je persoonlijk en zou je ze willen troosten. Woorden zijn dan vaak ontoereikend. Soms zijn mailtjes zelfs linke soep als het op communiceren aankomt. Hoofdletters, uitroeptekens, het zijn andere manieren om te schreeuwen. We maken het nu zelf mee met iemand in onze vriendenkring die ontspoord is. Triest, beschamend en kwetsend. Ik vind het ook eng dat mensen zo veranderen dat je ze niet meer herkent en zelfs bang wordt van hun gedrag.
Ik gooi er even wat vrolijks tussendoor om dat nare gevoel kwijt te raken.

Ik wens je een fijne week en wacht geduldig op jouw zeventiende epistel.
Lieve groet,
Marja

Stakkers

Was moeder te lui om te bouwen
Heeft vader geen nestje gevouwen
Ach gut wat een leed
Ellende compleet
Je kunt ouwelui niet vertrouwen