Eenzaam samen

Ooit vonden ze elkaar
vlinders zweefden rond
ze versmolten tot
een innig liefdespaar
doch jaren van erosie
hebben hen verwond

mooie dromen tot stoffig
spinrag geweven
door gelatenheid een
wig gedreven
baarden ze,
een leven naast elkaar

samen, en toch eenzame
dagen gevangen in het web
van het dagelijks bestaan
tracht tanende liefde
de tand des tijds
te doorstaan.

~ Hendrik Hoogland

13 opmerkingen:

  1. Hoi Marja,
    Wat een prachtig gedicht heb je weer gevonden... !!
    Ik hoop dat je goed aan het herstellen bent?
    Fijne dag vandaag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het gedicht an sich is mooi maar de inhoud ervan is wel heel erg triest en sneu voor hen die het betreft. Ik wens het niemand toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn "Hendrik" zou het naar ik hoop anders beschrijven.......áls hij kon dichten dan hé! ;-)
    Misschien een beetje zó....

    samen meer en meer
    na jaren steeds vertrouwder
    beseffen telkens weer
    we worden samen oud(er )
    precies zoals we hoopten
    al was er wel eens wat
    maar onze liefde noopten
    ons tot " blijven proberen schat"

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Super. Wanneer komt jullie dichtbundel uit?

      Verwijderen
    2. Ik citeer natuurlijk úit onze bundel die uiteraard onder een pseudoniem is uitgebracht ;-)

      Verwijderen
  4. Als je dat een paar keer hebt gelezen word je helemaal verdrietig! Wel mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wel mooi, maar de versie van Riet vind ik leuker, die kan er ook wat van!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat is een tamelijk heftig gedicht. Maar voor veel echtparen nog steeds behoorlijk realistisch (Plato kijkt even richting oude familie en zwijgt).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, Plato. Het greep me bij de strot. Wat zijn wij dan gezegend met onze relatie.

      Verwijderen
  7. Ja zo gaat het wel vaak inderdaad maar dan maar liever alleen, ook moeilijk maar beter dan dit.

    BeantwoordenVerwijderen