Verbinding

Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld om binnen enkele seconden informatie uit te wisselen met wie je maar wilt. Een ongekende luxe. Maar we raken al van de leg als onze internetverbinding uitvalt of wanneer we op het vakantieadres geen bereik blijken te hebben. Wie kan er in onze maatschappij nog zonder mobieltje of toegang tot het wereldwijde web?

Wat een verschil met vroeger, toen alle berichten nog per koerier werden overgebracht. Je zult maar weken of maanden moeten wachten op nieuws van je geliefde. Daar kunnen wij ons niet veel meer bij voorstellen. Gelukkig maar. Gezegend zijn de uitvinders van post, telegraaf, telefoon, computer en draadloze verbindingen. Ze hebben onze contactmogelijkheden bijna grenzeloos gemaakt.

In de jaren zestig kwam er echter nog heel wat inspanning aan te pas om een telefoongesprek met het buitenland tot stand te brengen. Ik weet het nog goed. Mijn ouders gingen voor het eerst een paar weken naar Italië met zwager en schoonzus. Mijn broer en ik werden bij familie ondergebracht. Ze hadden beloofd om na de eerste week te bellen, zodat we hun stemmen even konden horen. Ik begon te bibberen van de zenuwen toen mijn tante aankondigde dat er telefoon was voor mij.

Eerst hoorde ik wat mensen Duits praten, vervolgens Italiaans en eindelijk ving ik tussen de ruisende golven de stem van mijn moeder op. Ik vond het doodeng, het leek helemaal niet echt. Ze klonk heel anders. Toch zei ze dingen die alleen moeders tegen je zeggen. Ze vertelde dat ze mij en mijn broertje miste en vroeg of mijn heimwee me niet te veel plaagde. Na afloop besefte ik dat ik nog zoveel meer had willen zeggen en mijn heimwee was eigenlijk nog erger dan ervoor.

Had ik nog maar even zo een lijntje naar boven.

Meer schakelverhalen vind je op het blog van Plato

17 opmerkingen:

  1. Ach Marja, wat is dit mooi, recht uit je hart en voor mij zo herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat zou zo'n lijntje mooi zijn. Draadloos of met lijntje, helaas is het niet mogelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Grappig dit kennen we van vroeger, 1974 met z'n tweetjes naar Spanje en eerste kind bij oma en opa, mijn ouders. Die belden niet hoe het met hem ging, maar schreven ons een brief ;-)! Ja ja Marja dat waren nog eens tijden voor de PTT.
    Grtz Mara

    BeantwoordenVerwijderen
  4. We gingen vroeger ook op vakantie en dan sprak mijn moeder altijd met opa en oma af wanneer ze ging bellen, dan bleven ze bij de telefoon zitten ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Marja,
    Doet me denken aan de maanden, zo'n 20 jaar geleden, dat mijn broer in Cambodja zat. Hij is beroepsmilitair en was op een missie daar. Mijn schoonzus moest weken wachten op een berichtje... Gelukkig is dat nu anders met internet. Als hij nu weer weg moet kunnen ze bijna dagelijks contact hebben...
    Ik wens je een heel fijne dag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooie WE300! Nee, niemand kan zich meer voorstellen lang te moeten wachten op post of contact.
    Het is wel heel leuk om weer eens papieren brieven te krijgen. Ik heb nu wel al 2 brieven gekregen van een Belgische kennis die in Zweden een huis heeft en daar nu blijft. Ze wonen daar op een berg en gaan maar één keer in de 10 dagen naar de winkels en de biep om te mailen.
    Een fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik sluit me bij de andere 'reageerders en regeerderinnen' aan: warm, geschreven en zeer herkenbaar.
    Nu ben ik vermoedelijk het enige fossiel zonder mobiel maar toch zou ik internet inderdaad niet graag missen.
    Soms heb ik het idee dat ik een onzichtbaar lijntje met boven heb. Mijn moeder stierf op 11-11-1994 en wel precies om 23.11 uur. Ik vond dat zo bij haar passen want ze was de goedheid zelve en ze zal boven vast contact hebben met Sint Maarten. Maar vanaf die tijd tot nu toe overkomt het me toch zeker wekelijks dat ik spontaan op de klok kijk en dat het dan 11.11 of 23.11 is. Sommigen zullen lachen, maar het is echt waar en voor mij een teken dat mijn moeder af en toe even van zich laat horen.

    Dank je wel voor deze mooie WE.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn mobiel zwerft door mijn tas en wordt nooit gebruikt. Het is puur voor noodgevallen. En om zo'n teken van je moeder lach ik natuurlijk niet. Die tijdstippen zijn echt frappant.

      Verwijderen
  8. Ergens was het reuze relaxed dat je niet zo snel zo veel info tot je kreeg.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is waar, maar je kunt er nu voor kiezen om iets aan of uit te zetten.

      Verwijderen
  9. Tja... ik moet eerlijk zeggen dat ik steeds vaker mijn gsm thuis laat. Zo rustig... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als moeder van een in de USA wonend kind kan ik jouw verhaal natuurlijk van harte onderschrijven. Zelfs in de ruim 15 jaar dat hij daar echt woont zijn er al grote verschillen.
    Maar zo'n lijntje met "boven" zou natuurlijk al geweldig zijn met de slechte verbindingen van 30 jaar geleden ,ik zou het je gunnen na dit mooie verhaal..... nou ja, anders óók hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik ben eerlijk gezegd wel blij met onze verworvenheden op het gebied van communicatie. En natuurlijk vind ik ook dat er wel vaak te veel uitgewisseld wordt, maar Skypen met je kind in het buitenland, bellen met een verwant in een heel ver buitenland, op je PC zien dat je nicht aan de andere kant van Nederland een leuke verjaardag had, of gewoon van je Hubbie horen dat hij helaas een uurtje later thuis komt....ik vind het allemaal geweldig!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mooi Marja!
    Ik sluit me helemaal aan bij Janny. Het is zo mooi en speciaal om op Oudejaarsavond contact te hebben met een zoon in Sydney, op de verjaardag van mijn man kreeg hij een WhatsApp van een zoon uit Zuid-Amerika. Twee zonen studeren nu in een ver buitenland, ik heb zo ongeveer dagelijks contact met hen, en ik hoop dat we tegen het eind van het jaar, als we hier eindelijk (super)snel internet hebben, ook met hen kunnen skypen. Alleen dat lijntje met 'boven', dat lukt helaas niet ....

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat heb je dat prachtig beschreven, Marja! De tijd is zo herkenbaar en de laatste zin van je stuk maakt veel indruk op mij en niet op mij alleen... !
    Dankjewel en heel veel liefs van Ann

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een prachtig verhaal zeg, ja vroeger werd er helemaal niet gebeld, we hadden geen telefoon, in noodgevallen bij de buren die er wel een hadden. Waar blijft de tijd.

    BeantwoordenVerwijderen