Landschap van een man

Van achter het slakje van zijn oor
dalen mijn handen geestdriftig af
langs de gladde glijbaan van zijn rug,
houden halt op de twee warme broden
en weten niet meer wat te doen:
er een stukje afbreken of afbijten?
Het ruikt hier naar mannenvlees, denk ik,
op weg naar Klein Duimpje,
maar ik ontmoet de Reus.
Hij zet me op zijn ovalen schouder,
tevreden omdat hij de menseneetster vond.

Ik leg mijn oor op zijn borst
om de richting te bepalen: ik hoor
het hoefgetrappel van zijn hart;
triomfantelijke kreten weerklinken
bij de levenschenkende bron.

In de vallei van zijn hals
leggen mijn handen zich te rusten.
Maar mijn lippen slenteren verder
naar de krater van zijn lippen,
wachtend op de uitbarsting van de vulkaan.
Langs de kam van zijn elegante neus
kom ik bij de voet van zijn voorhoofd.

Daar is de ziel beginnen te kijken.
Daar, achter zijn voorhoofd vertakken zich
zijn gedachten en dragen bloemen.
Daar, achter zijn voorhoofd, rijpen
de zoetste vruchten van mijn zomer.

~ Maja Panajotova 

11 opmerkingen:

  1. Prachtig gedicht met stoute trekjes......

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha, ik dacht echt, wat gaat hier gebeuren ;-).
    Apart maar wel leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi gedicht beetje erotisch haast

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Geen tijd om een reactie te schrijven ... ik moet nódig mijn lief eens wat beter bekijken ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Marja,
    Wat een prachtig gedicht zeg. Wat knap als iemand zo mooi kan schrijven....
    Ik wens je een heel fijne avond,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dit leest als echte liefde, maar ook een tikkeltje ondeugend :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi gedicht. Ik ken de dichteres niet. Maar die heeft heel wat afgesnuffeld voor ze begon te schrijven.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi gedicht hoor, kende het ook niet.

    BeantwoordenVerwijderen