Stamelen

In de zomer van 1971 was ik straalverliefd op manlief. Ik was zestien, hij eenentwintig en we lustten er wel pap van. Veel emoties, turbulente tijden, het leek wel of ik in een roetsjbaan zat. Dat moest ik kwijt in gedichten, in dromen en in mijn dagboek. Een dagboek is privé en niemand mag zomaar in het dagboek van een ander lezen. Mijn dagboek heette Shirley.

Enfin, ik zat op school en mijn moeder ontdekte het schrift toen ze aan het schoonmaken was. Ze verklaarde later dat ze dacht dat het van iemand uit mijn klas was. Al lezend had ze kunnen concluderen dat het mijn dagboek was en dan had ze kunnen stoppen met lezen. Dat deed ze niet. Ze raakte gealarmeerd door mijn ontboezemingen en maakte zich zorgen over het stadium waarin onze verkering zich bevond. Het “handje vasthouden” waren wij allang gepasseerd.

Tijdens het volgende weekend dat ze samen in Friesland doorbrachten, hadden mijn ouders serieus overleg. Hoe moesten ze mij uitleggen wat ze wisten en vooral de manier waarop ze het te weten waren gekomen. Eerlijk duurt het langst, dus ze kozen de weg van de waarheid. Na hun thuiskomst werd ik uitgenodigd voor een ernstig gesprek met mijn ouders. Ik had nog geen idee wat me boven het hoofd hing, maar dit beloofde niet veel goeds.

Hoewel ik in principe goudeerlijk ben, schoot ik bij hun vragen in eerste instantie in de ontkenningsmodus. Het was allemaal verzonnen, die verhalen gingen niet over mij, het waren fantasieën, enzovoorts. Ik hakkelde en stotterde mezelf totaal klem. Bovendien was ik kwaad, heel kwaad. Ze had nooit mijn dagboek mogen lezen. En ik schaamde me dood. Waar was dat luik in de grond waarin ik kon verdwijnen?

Hoe dan ook, de rest beschreef ik al eerder hier en hier.

Wil je ook meedoen aan deze schrijfuitdaging? Kijk bij Plato voor de spelregels.

25 opmerkingen:

  1. jaha..ouders , de mijne hebben mijn dagboek ook gelezen, alleen gingen zij er anders mee om.
    Daarom heb ik nooit , echt nooit naar iets gekeken van mijn dochters, en ben ik dat ook niet van plan, ik vond het vroeger zo erg!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een dagboek heb ik nooit gehad, misschien wel omdat privacy "thuis" niet bestond!
    Ouders zijn natuurlijk ook gewoon "mensen" en ze zúllen het niet slecht bedoeld hebben maar.... het klopt niét!
    Onze dochter dacht hét perfecte plekje voor haar dagboek gevonden te hebben maar natuurlijk kon dat niet geheim blijven toen haar kamer een goede beurt kreeg.
    Ik heb haar nooit gewaarschuwd dát ik wist waar het lag (voor nieuwsgierige ogen lag het er veilig ) en ik had geen nieuwsgierige ogen en ben er nóóit aan geweest,ik zou me dóódschamen!
    Toch kan ik me voorstellen dat je wél zou kijken als je ziet dat je kind met ernstige problemen worstelt, dán is het misschien een manier om opening te vinden om het kind te bereiken. Maar dan wel écht bij uitzondering en héél discreet via een omweg.Stel je kind worstelt met homofiele gevoelens ,dan kun je "een ouderpaar uit de grond stampen" die iets dergelijks meemaakt en aan het denken gezet zijn .....enz enz.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat afschuwelijk voor je, kan me voorstellen dat je door de grond wilde zakken.
    Wel een hele mooie WE!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan me voorstellen dat je kwaad was... toen. Maar na zoveel jaren zul je je ook het dilemma van je ouders wel kunnen indenken. Ze hadden de waarheid wat kunnen bedekken, maar hun eerlijkheid vind ik ook wel ontroerend want ZO serieus namen ze je dus.
    Prachtige, indringende WE.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ondanks de vervelende kant van die herinneringen heb je er wel een dijk van een we van gemaakt.

    En ja 'privacy' was bij ons thuis ook geen bekend item, dat hebben wij met onze kinderen anders gedaan. Privé is privé daar blijf je gewoon van af zo simpel is het!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat erg als je ouders je dagboek lezen .Ik heb er nooit een gehad ,niet het gevoel dat ik daarin privacy zou hebben .Wel jammer want het zou me leuk lijken om alles uit die jaren eens terug te lezen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Openhartige WE
    Ik wil het ook wel lezen, je dagboek bedoel ik?

    Mijn ouders hebben mijn dagboek nooit gelezen.
    Ik was, zoals ik nu nog steeds ben, een open boek naar hen toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Vroeger was privacy een begrip waar ouders veelal ruim mee omgingen, geloof ik. Bij ons was het hetzelfde. Ook mijn moeder las mijn dagboek en ontstak in woede toen ze mijn ontboezemingen las over de vele ruzies die we hadden.
    Over vriendjes heb ik dus niet veel geschreven later. Ik wist dat het hoe dan ook niet lang geheim zou blijven.
    Maar ik kan me nog wel een genant ogenblik voor de geest halen toen een jonge Hubbie en ik dachten dat mijn ouders véél later zouden thuiskomen dan ze deden:-)
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh, wat zul je je opgelaten hebben gevoeld. :-S

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O vreselijk ja kan me daar iets bij voorstellen .Ik had op een gegeven moment het idee dat mijn broer mijn dagboek las en ben toen in het Frans gaan schrijven, hij kende geen woord Frans, alleen nu moet ik soms zelf even kijken wat er nou staat haha, zo vaak komt bij mij de Franse taal niet meer voor.

      Verwijderen
  10. Ik heb het omgekeerde meegemaakt, ik weet echt niet meer waarom ik er in keek, maar toen ik een keer in de kast van mijn ouders keek vond ik een seksblaadje (ik was toen 14 of zo) en ik dacht: Wat een viezeriken. Maar mijn moeder had het bij mijn oudere broer gevonden. Tja, blijkbaar keek men veel bij elkaar in kasten, maar ik heb er geen trauma aan overgehouden.
    Ook zei mijn broer (hij woonde op zolder) ik heb een auto gekocht (hij had nog geen rijbewijs) maar zij mogen het niet weten. Later zei mijn moeder: we weten (van de buurvrouw) dat je broer een auto heeft maar hij mag niet weten dat wij dat weten, kun je hem niet op de één of andere manier zorgen dat hij dit aan ons toegeeft?
    Dat was wel een lastige. Ik heb toen wel mijn broer getipt en het verder aan hen overgelaten en ik heb er verder niets over gehoord. Wat niet weet wat niet deert.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het was voor jouw natuurlijk erg pijnlijk en kwetsend geweest maar ik waardeer de eerlijkheid en bezorgdheid van je ouders toen ook.

    En een hele mooie biografische WE Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  12. tja als je zoiets gebeurt begrijp ik dat je even met een mond vol tanden staat (glimlach) mooie we-300

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Mijn moeder heeft ook een keer mijn dagboek gelezen, en ik word weer pissig als ik eraan denk. Er stond niet eens wat bijzonders in. Mijn eerste vriendje kreeg ik pas toen ik 19 was. Maar toch...Grrrr!
    Toch heb ik wel bewondering voor de manier waarop je ouders het hebben aangepakt. Ze vonden jouw "gezondheid" en toekomst belangrijker, dan hun bekentenis. De liefde voor jou zit/zat dus diep!
    Groetjes, Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  14. voor mij geen dagboek, vertrouwde mijn broertje niet helemaal en als hij wist 'op wie ik was' kon hij me verschrikkelijk voor schut zetten.
    ik zou ook boos zijn en me flink opgelaten voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Dus jij bent eigenlijk de voorganger van 50 tinten grijs?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, eerder 16 tinten bleu met wat schaamrood op de kaken.

      Verwijderen
  16. Oh jee, dat kan natuurlijk helemaal niet... Snap heel goed dat je boos was.
    Wat voor straf kreeg je Marja, of bleef het bij een reprimande?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. In die gelinkte logjes schreef ik daar iets meer over. Ik kreeg een preek en moest aan de pil. Manlief werd voor een stevig gesprek uitgenodigd door mijn vader en zij deden dat al wandelend.

      Verwijderen
  17. Mooie WE300, ik kan me voorstellen hoe jij je gevoeld hebt. Ik vond een door mij geschreven gedicht terug toen ik het huis van mijn vader en moeder moest leeghalen i.v.m hun verhuizing. al die jaren heeft mijn moeder dat dus bewaart zonder dat ik het wist. Ik heb er nog een blogje over geschreven. Nu vertederde het me, maar als ik dat had geweten toen ik een puber was dan zou ik laaiend boos geweest zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Logisch dat je kwaad was, al denk ik dat je nu beseft, ze bedoelden het goed ;) Leuk WE

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hoe goed je ouders het ook bedoelden, ik begrijp die woede waarvan je het vermogen coherent te spreken kwijt raakt maar al te goed! Mooie WE Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. In mijn puberteit had ik een afsluitbaar kastje, en dat was de enige plaats in ons grote gezin waar ik iets persoonlijks kon opbergen. Later ontdekte ik, dat je dat slot eenvoudig kon openen zonder beschadiging, ik weet niet of er ooit iemand in gesnuffeld heeft. Ik ben wel vreselijk boos geweest toen ik later een tijdje bij een opa en oma gewoond heb, en oma een brief aan mij had opengemaakt...

    BeantwoordenVerwijderen
  21. O jee, dat was me het moment wel. ;-(
    Maar het is geweldig om te lezen hoe je ouders met jullie omgingen. Toch. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Mijn dochter heeft een dagboek, met slot uiteraard. Ze zegt tegen mij dat ik er wel in mag lezen, maar verder niemand. Ik heb haar verteld dat ik nooit, maar dan ook nooit in haar dagboek zal gaan lezen, als ze mij iets te vertellen heeft wat niemand mag weten, dan schrijft ze maar een briefje. Het dagboek is van haar... en van niemand anders.
    Waar moet ze anders haar verhalen kwijt als ze het aan niemand anders durft te vertellen.

    Natuurlijk ben je boos, verontwaardigd dat je ouders je diepste geheimen hebben gelezen. En dan maakt het niet eens uit welke geheimen het zijn. Helaas waren het nu wat genante dingen... maar dan nog. Hoe aardig en lief je ouders er ook hebben gereageerd (of juist niet).

    BeantwoordenVerwijderen

Reageren via je Google-account wordt aanbevolen.