Opzij, opzij, opzij

In vergelijk met de kinderen van tegenwoordig hadden mijn broer en ik een luizenleventje. Behalve school en kerk waren er geen verplichtingen. We werden niet voor dag en dauw bij de opvang gedropt, voordat onze ouders naar hun werk moesten. We hoefden niet vier of vijf keer per week naar muziekles, sporttraining, kleiclubjes of ballet. Voor de middagboterham liepen we gezellig naar huis, met of zonder vriendjes die bleven mee-eten. De tijd strekte zich uit en leek ons soms zelfs te langzaam te gaan. Vooral als er leuke dingen in het verschiet lagen, kropen de dagen voorbij.

Tot mijn dertiende waren wij autoloos en fietsten op vrije dagen over rustige wegen naar strand, bos en duinen. In onze wijk waren geen verkeerslichten en bij de twee kruispunten op weg naar school stonden verkeersbrigadiertjes. Ik ben dat zelf ook een paar jaar geweest. Er was nooit agressie en de enkele auto die wij moesten tegenhouden stopte ruim op tijd.

In de vakanties konden we gaan en staan waar we wilden. Alle vriendjes waren thuis en niemand verveelde zich. Geen files richting zuiden, geen vliegtuig dat gehaald moest worden, geen sleurhut met sardientjeseffect. We gingen wel eens een paar dagen uit logeren bij neefjes en nichtjes en dat was het wel zo’n beetje.

Als thuisblijfmoeder in de jaren zeventig en tachtig probeerde ik in elk geval diezelfde rust voor ons kwartet te waarborgen. Ze zaten alleen op korfbal en hadden verder geen druk programma. Ze hadden geen overblijfplek nodig, maar werden vier keer per dag gebracht en gehaald. Meestal tegelijk met een schare buurkinderen, zodat ik soms moeder de gans leek. De televisie nam een prominentere plaats in dan tijdens onze eigen buisloze kinderjaren, maar ik hield wel de kijkuren onder controle.

Hoe moet je anno nu in vredesnaam diezelfde rust creëren?

Het thema van deze WE is “jagen”. Bij Plato vind je de spelregels en andere bijdragen. 

34 opmerkingen:

  1. Hoe je vandaag de dag die rust kunt creëren zou ik eerlijk gezegd niet weten.

    De rust van vroeger, die je beschrijft, is in ieder geval zeer herkenbaar. Dierbare herinneringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tja zo ging het bij mijn kinderjaren net zo en bij onze kinderen het zelfde.Maar hoe je die rust nu voor de kinderen creëert?
    Gelukkig zijn wij in de mogelijkheid op onze kleinkinderen te passen als dat nodig is.Dan hoeven ze niet al heel jong naar een crèche, blijven ze in de familie en verder moet je dat als ouders toch zelf regelen.Bij ons mocht bijvoorbeeld de TV niet eerder aan als 7 uur.In de vakanties op regendagen wel eens s`middags een uurtje. Voor zo ver als mogelijk is alle kinderen een eigen slaapkamertje geven voor het spelen en slapen.Spelletjes met ze doen waar ze bij moeten nadenken enz enz.En er zijn nog zoveel meer dingen hier over te zeggen maar daar komen anderen vast wel mee.Ik vind dit een mooi berichtje

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja je kunt het druk hebben en je druk maken :-)
    Vroeger was alles ook zo eenvoudig. Onze ouders konden het ook niet betalen meerdere clubjes. Mijn broer zat op voetbal en ik op de gym. Dat was het.
    Mijn eigen kinderen heb ik ook altijd op 1 aktiviteit gedaan. Eerst je zwemdiploma halen en dan op de padvinderij of de voetbal.
    Ze mochten achter de computer, maar ik zette de kookwekker. Ieder een half uur en dan weer naar buiten. Maar ik was (ben) streng. Net als mijn moeder. Volgens mij is dat heel goed voor kinderen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik herken veel in het verhaal over jouw jeugd. Bij ons ging het eigenlijk ook op dezelfde manier.
    Met mijn eigen kinderen was het ook best rustig. Ze gingen wel naar een Montessorischool die aan het andere eind van de stad lag, maarv werden gehaald en gebracht. Inde buurt waren veel jonge gezinnen en ze konden buiten altijd met buurtgenootjes spelen. Ze hadden wel muziekles en zwemles, maar dat was het zo'n beetje.
    Als ik nu naar mijn enige kleinzoontje kijk denk ik dat zijn leven toch wel een stukje drukker zal worden. Hoewel mijn dochter kantoor aan huis heeft, werkt ze wel heel graag. Haar kindje gaat twee dagen naar een opvanggezin (heel leuk en rustig overigens. Maar twee kindjes buiten hun eigen kinderen om, door een gediplomeerd pedagog. En hij komt een dag in de week bij mij. Maar verder wordt hij best overal mee naar toe genomen, en wordt er veel met hem gedaan. Soms denk ik wel eens: kan het niet wat rustiger, maar het kindje ontwikkelt zich goed, is vriendelijk en vrolijk. En zijn ouders zijn stapelblij met hem.
    Tja.. dat is natuurlijk wel het allerbelangrijkst. En elke tijd heeft natuurlijk weer andere mores.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je kunt wel zien dat het onderwerp wel een item is voor mij:-)
    Zo snel getypt dat er fouten in staan en natuurlijk weer niet nagekeken voordat ik postte. Ggrrr...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is een keuze, die vraagt dat je heel veel dingen laat en andere dingen voorrang geeft, maar het kan wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Nou meis..... ik ben heel blij dat ik de kinderen groot heb en me over die vraag niet meer hoef te buigen... want ik zou het echt niet weten!

    Ik was een jaar of 3 (dus ergens 1965-1966) toen de 1e tv er kwam... en een jaar of 8 a 9 (1970-1972) toen de eerste auto er kwam... De tv stond nauwelijks aan, behalve als pa/broer thuis waren er en sport op was. De auto werd gebruikt voor 1x in de maand boodschappen en de zomervakantie. Dat waren andere tijden!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat kinderen tegenwoordig ook niet meer kunnen, is onbezorgd op straat spelen. Er woonde een aantal kinderrijke gezinnen bij ons in de wijk. We liepen gewoon de straat op en altijd waren er wel kinderen aan het spelen. Daar sloot je je dan bij aan. Er reden geen auto's door de straat en nergens stond er een auto geparkeerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hier precies het zelfde ,de school vlakbij en lekker buitenspelen met de andere kinderen .Ook ik was altijd thuis voor mijn kinderen .Nu is het zo'n andere tijd.Mijn schoondochter raced van hot naar her,de kinderen worden overal naar toe gesleept!! Mijn kleindochter was een paar jaar geleden al een ''veel te wijs'' en nerveus kind hier door!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. In onze jeugd (die van mij begon in 1948) hadden we weinig want we waren arm. Nederland was nog in de wederopbouw en we moesten ons tevreden stellen met wat we hadden. De behoefte aan meer was er beslist. Dat kon je wel merken toen het ons in de jaren zestig wat beter ging.
    Ik denk dat mensen er altijd alles voor zullen doen hun speeltjes te pakken te krijgen, zeker de I-foon, de I-pad en wat er verder nog komt. Slechts de crisis zal ons (enigszins) kunnen afremmen. Heel akelig maar anderzijds kan de mensheid niet zo blijven doorgaan met druk zijn en onbeperkt consumeren.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mensen lijken steeds meer te jagen. Rust zit in jezelf, door af en toe afstand te nemen (tussen alle sporten, boodschappen en werk door).

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ja, wie kent ze nog de drie R'en. Rust, Reinheid en Regelmaat. Met reinheid loopt het in deze moderne tijd wel los. Rust en regelmaat daar hapert het wel eens, denk ik. Of de verkeerde rust, van die vreselijke spelletjes op de I-pad enz. en niet meer lekker buiten spelen, dat is wat ik bij mijn kleinzoon zie. Doodzonde.
    Ik ben gestopt met commentaar leveren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn zoon speelt wel regelmatig op zijn I-pad, neem dat maar rustig van me aan. Whahahahaha... de volgende generatie wordt met een I-pad in de handen geboren.

      Verwijderen
  13. Een jachtloze WE
    Die had ik nog niet gelezen.

    Als meewerkende boerenzoon stond bij mij de werkdruk er al jong op.
    Wanneer ik 4 jaar oud ben, rijd ik een tractor in de sloot! ! !

    Ferrara haalt met haar drie R´en de cognitieve therapie aan.
    Als alle mensen die eens gingen toepassen, dan waren er heel veel minder ziekten.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een leuk stukje Marja, en zo vol herkenning. Tja, tegenwoordig heeft men inderdaad alleen nog maar haast en overvolle agenda's. Hoe jong je ook bent. Jammer, want je mist daardoor de tijd om van de kleine dingen te genieten vind ik...
    Ik wens je een heerlijke avond,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  15. een heel herkenbaar blog.
    als ik mijn kinderen nu zie, word ik al moe van wat ze allemaal 'moeten' (het vaakst van zichzelf)

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ja hoor heel herkenbaar. Ik zie ons nog lekker op de fiets met tante en oom en neef en micht. Ranja in de Duyvis slasausfles (dat was toen al heel luxe, want sla kon ook aangemaakt worden met een scheutje azijn, een klein beetje mosterd, en een gesnipperd uitje)een appel en een snoepje voor op de picknick deken. Heerlijk simpel maar wel gezellig.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik ben blij dat ik fijn rustig mijn gangetje kon gaan vroeger, zonder overal te worden heen gesleept. Ik was het liefste thuis, met mijn boeken en mijn poppen.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. De tijden zijn veranderd. En tja, als ik rust wil zet ik ze gewoon voor de tv. ;-)
    Nee zonder gekheid, ik denk dat je er als ouder ook in meegroeit, in deze heel andere tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Kinderen van nu zijn helemaal opgegroeid in het ritme van deze jaren. Zij hebben waarschijnlijk geen behoefte meer aan de rust die wij zo fijn vonden. Dat bvlijkt ook al uit hun muziekkeus.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wij woonden ook tegenover de school en ik ging dus ook tussen de middag naar huis. Ik ging op "club" maar dat was naast de school, dus aan de overkant. In de vakantie logeren bij tante en oom in Ede, heerlijk! Ik werkte vroeger ook niet en toen mijn kinderen naar school gingen zocht ik iets in die tijd. Ze gingen op dansen, judo en het wielrennen was belangrijk. En zwemles natuurlijk. Dus wel drukker als in mijn kindertijd. Iedere tijd is anders en ja, tegenwoordig hebben ze het allemaal druk... ieder zijn meug denk ik dan maar...

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Heel herkenbaar, als ik je WE lees komen de jeugdherinneringen weer boven. Eindeloos lange vakanties, altijd buiten spelen, op woensdagmiddag met alle buurtkinderen naar de zwart-wit tv kijken. Eerlijk gezegd zou ik nu in deze tijd geen kind willen zijn.
    Mooie WE!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Het waren andere tijden, zonder sms berichtjes, dringende e-mails of social sites.

    Wij leerden spelenderwijs creatief om te springen met tijd, wij "hadden" tijd om te eten, spelen, huiswerk maken, lezen en slapen en de vakantie aan de kust of Ardennen was leuk heel leuk zelfs want wij mochten dan langer buiten spelen...en wij waren gelukkig en tevreden met die tijd!!





    BeantwoordenVerwijderen
  23. Dat lijkt me héél lastig inderdaad, maar dat kan nóóit een reden zijn het niet te probéren! Onze kleinzoon Sebastian komt héél graag bij ons in Nederland op bezoek,omdat...... het bij ons zo heerlijk rustig is.
    Ooit zal de golfbeweging wel weer omslaan naar eer rust ,alleen omdat iedere nieuwe lichting ouders het "anders wil doen" dan hún ouders ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Wat heerlijk om dit te lezen. Je denkt er precies zo over als mijn paps. Hij gelooft ook oprecht in die terugkerende golfbeweging. Qua normen, economie, filosofie, enz. Een mens met hoop, een mens naar mijn hart.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ín m'n hart ben ik een vrij somber mens maar juist daardóór vallen er toch heel vaak dingen mee en lijk ik redelijk optimistisch ;-)

      Verwijderen
  25. Jouw beschrijving komt me bekend voor inderdaad zoals het toen ging. Hectische tijden ook voor kinderen en dan heb ik het nog niet over de dubbele gezinnen zodat kinderen ook vaak van hot naar her worden gebracht. Weet niet of het allemaal zo leuk is nu. Mooie WE

    BeantwoordenVerwijderen
  26. In het dorp waar ik nu woon gaat het bijna zoals vroeger. Gelukkig!
    Kinderen kunnen hier zonder gevaar buitenspelen.
    Ze zijn minder 'wijs' dan kinderen uit de grote stad is mijn ervaring,
    maar die 'wijsneuzigheid' moet je als kind nu niet hebben.
    Mijn kleinkinderen klagen dat hun moeder zo streng is en dan
    gniffel ik (heb ik mijn dochter toch mooi grootgebracht).
    Uiteindelijk kun je als ouder ook rust inbrengen.
    Kinderen leren dat 'nee' ook 'nee' is. Ze hebben dat nodig.

    Mooie WE!

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Allereerst mooie WE !
    Ik heb geen kinderen, wat ik wel zie bij mijn zussen dat ze de kinderen ook brengen en halen en tussen de middag wordt thuis rustig een gegeten, ze doen aan 1 sport alle 3 mijn neefjes en ook tijdens dat beide zussen hun zaak hadden liep het hetzelfde, eerste plaats de kinderen, dus het kan wel in de tegenwoordige tijd :-D

    Dan kijk ik om mij heen en stel vast dat er heel veel opa's en oma's oppassen niet 1 x in de week nee 3 tot zelfs elke dag tot beide ouders de kost kunnen verdienen om dan vervolgens de kinderen welterusten te zeggen en de volgende dag zelfde rituele met tussen door (opgelegde) hobby's / sporten.

    Tijden veranderen en soms kan het uit nood niet anders, toch denk ik soms waarom neem je kinderen om ze van de uurtjes die je maar samen hebt ze meer uit handen te geven dan in handen te houden .

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Wat een heerlijk jachtloos leven Marja. Lekker vlot geschreven, dat wel. :-)
    Ik hoor het ook om me heen. Dat kinderen van alles moeten, maar ook willen.
    Tussen de middag naar huis kon ik niet. Als slechthorende zat ik aan de andere kant van Amsterdam op school.

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Mooie nostalgische WE. Ik herken alles wat jij beschrijft en wat de reageerders hierboven aanvullen. Niets toe te voegen, behalve; leuk plaatje!

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Leuke plaatje! En ja... Mijn zus en ik zaten op hockey en dat was het. En als ik nu lees en hoor, dan denk, wanneer mogen de kinderen gewoon kinderen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Aparte invulling van de WE. Volgens mijn moeder wilde ik al een fietsje voordat ik kon lopen, maar daar was geen geld voor. Ik schijn jarenlang gezeurd te hebben voor een eigen exemplaar. Ze kregen me alleen stil als ik op woensdagmiddag een fietsje bij de "rijwielhersteller" mocht huren voor een kwartje. Vergane tijden, vergane glorie. De jeugd van nu die heeft te veel. Mijn dochter ook ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Inderdaad, het dagelijks leven met kinderen is niets anders dan jagen. Jagen om ze op tijd op school te krijgen, jagen om ze her en der te brengen. Jongens toch, het wordt tijd dat ze het nest gaan verlaten. :-)

    BeantwoordenVerwijderen