Drempel - huiverend

Deze invalshoek gooit me even terug in de tijd. 
Toen mijn moeder eind jaren 80 de ziekte van Kahler had, waren de drempels in het wegdek een ware kwelling voor haar. Zelfs als ze liggend werd vervoerd in een ziekenwagen en de chauffeur uiterst behoedzaam reed, leed ze helse pijnen. Die wetenschap deed ons huiveren. 
Sindsdien zijn verkeersdrempels een doorn in het oog. Bovendien hebben we nu meer begrip voor traag rijdende auto’s. Je weet immers nooit of daarin ook een kwetsbaar iemand wordt vervoerd. 

Andere invalshoeken vind je bij Min

9 opmerkingen:

  1. Je zet mij ook terug in de tijd.
    Het was in december tien jaar geleden dat mijn broer overleed aan de ziekte van Kahler.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Marja,
    Ik heb er nooit zo over gedacht en wel eens gefoeterd op iemand die enorm afremde bij een lage drempel. Schaam me nu wel een beetje, want je weet dus maar nooit waarom iemand afremt... Kijk er nu toch anders tegenaan...
    Ik wens je een heel fijne nieuwe dag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  3. akkoord met middelen om de snelheid naar beneden te halen, maar vele drempels zijn heuse ondingen die heeeeeeeeeeeel slecht aangelegd zijn. je hotsebotst erover zelfs bij heel lage snelheid!
    prettige dag nog Marja en groetjes van Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het zijn inderdaad rampzalige dingen, en wanneer mensen in de situatie verkeren zoals jouw moeder dan helemaal, wat vreselijk!

    Een goede invalshoek, al is het woordje 'goed' inhoudelijk dan verre van toepasselijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi beschreven Marja! Het kan inderdaad een hel zijn voor mensen die al genoeg pijn te verduren hebben.
    Heb ooit eens in mijn haast (was bijna een tandartsafspraak voor de kids vergeten) een flinke (nieuwe) verkeersdrempel over het hoofd gezien. Ik zat dus met mijn kop tegen het plafond en mijn kinderen ook...
    Daar moet ik altijd aan denken als ik er een tegenkom dus dan ga ik vanzelf langzamer rijden ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb die ziekte even moeten googlen, wat verschrikkelijk zeg. En verder is het met alles natuurlijk, dat je nooit weet wat de achtergrond van mensen is.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Herkenbaar. Mijn broer had zware reuma en lag op een ligkar. Daarmee ging hij ook de rolstoeltaxi in. Niet alle chauffeurs waren even zachtzinnig. Dan daverden ze door een kuil en kon je mijn broer zien lijden. Nu je dit schrijf moet ik er aan denken. Ik huiver bij die terugblik.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik heb al zo vaak meegemaakt dat aangelegde drempels weer verwijderd werden omdat ze meer last dan gemak veroorzaakten. Nog nooit heb ik er over nagedacht dat mensen er letterlijk en figuurlijk pijn van konden hebben...Iemand zien lijden die je dierbaar is, dat is het ergste denkbare voor een mens.

    BeantwoordenVerwijderen