Herinneringen

Alle herinneringen liggen opgeslagen in vakjes in ons hoofd. Dementerende mensen kunnen die vakjes niet meer openen. 
Wij roepen soms dat we “Alzheimer Light” hebben, wanneer ons geheugen ons even in de steek laat of als we iemands naam zijn vergeten. Dat is niets in vergelijk met echte dementie, waarbij je karakter ook nog eens kan veranderen. Wanneer je partner jou niet meer kan bereiken of wartaal lijkt uit te slaan. Je wordt een vreemde, zelfs voor jezelf. Zo kun je samenleven en toch vereenzamen. Het lijkt me vreselijk om mee te maken, voor jezelf maar ook voor je omgeving. 

Meer mijmeringen op maandag vind je bij Gabi

18 opmerkingen:

  1. Nou inderdaad. Ik ken het dan niet uit eigen ervaring met mijzelf of mijn hubbie maar ben wel jaren als vrijwilliger betrokken geweest bij een echtpaar waarvan 1 dementeerde. Heb er toen ook cursussen voor gevolgd... het is erg heftig naast het feit dat het ook erg triest is!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. zeer beangstigend lijkt het me zelfs Marja
    Ik zie liever geen ziekte.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een vreselijke gedachte dat dit zou kunnen gebeuren!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou... zeg dat wel!

    Bedankt voor je informatieve bijdrage Marja.
    Die afbeelding spreekt boekdelen...

    Laten we hopen dat ons dit bespaart mag blijven; alleen zal niemand het voor het kiezen hebben vrees ik.

    Ik wens je een fijne week,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Reacties
    1. Dat weet jij als geen ander. Een sluipmoordenaar in vele opzichten.

      Verwijderen
  6. O ja , het is een afschuwelijk ziekte voor patiént maar soms zelfs nog méér voor de omgeving.
    De patiënt zélf heeft het in de beginfase het moeilijks ,de familie in de latere fase. Mijn schoonmoeder was in de latere fase vaak gelukkig omdat ze uitsluitend in het "nu" leefde .Hoe leuker we dat "nu" voor haar konden maken hou fijner zij het had .
    Het velende is dat er zoveel vormen zijn ,daardoor moet je de Alzheimer patiënt héél goed kennen om te weten waar de problemen zitten en hoe je er het best mee om kunt gaan !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn schoonmoeder was inderdaad het gelukkigst in een latere fase. In het begin besefte ze hoe ze zich had "misdragen".

      Verwijderen
  7. Mijn schoonmoeder heeft zes jaar gedementeerd. Het begin daarvan was voor haar het ergst. Vanaf een bepaald moment wist ze niet meer dat ze dement was, en toen was voor haar het verdriet weg. Dat kwam toen pas voor de kinderen eigenlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ja, daarom ben ik blij met mijn herinneringen! Ik heb jaren met demente mensen gewerkt, en vond het zo schrijnend te moeten zien dat ouders hun kinderen niet meer herkende!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Klopt helemaal.

    We moesten in onze jeugd veel te veel leren.
    Alle hokjes werden volgepropt.
    En nu krijgen wij pillen om nog ouder te worden.

    Klinkt misschien hard maar ik ben er voorstander van om boven de 70 jaar geen medicatie meer te verstrekken.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Bij colmnX kun je qouten ik zou dat bij jou willen doen op de volgende zinnen. Ze zijn ijzersterk.
    "Je wordt een vreemde, zelfs voor jezelf. Zo kun je samenleven en toch vereenzamen."
    Ik heb het zowel in werk als in priveomstandigheden gezien.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Precies en daarom zou iedereen donateur moeten worden van de Alzheimer Stichting die veel onderzoek doet op dat gebied.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mijn moeder ging op haar eigen verjaardag naar haar moeder toe, en die wist niet eens meer wie mijn moeder was, laat staan dat ze verjaarde. Mijn moeder zegt dat ze dit moment zwaarder vond dan het uiteindelijke overlijden van mijn oma. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Zie dat proces van heel nabij bij mijn schoonmoeder.
    Gelukkig is ze nu in de fase dat ze zich niet meer bewust is van haar dementie.
    Achteraf denk je: tja, medicatie (= remmer) is verlenging van het hele drama geweest, hebben we daar goed aan gedaan.


    Erka

    BeantwoordenVerwijderen