Uitzichtloos

Kleurloos, geurloos, stil. Seizoenen bestaan niet meer. De fauna is uitgestorven. Planten en bomen gingen zielloos ten onder. Er schuifelen nog wat grijze, kromgebogen figuren door de straten. Om hen heen ligt de wereld in puin.
Ze beseffen dat ze zelf schuldig zijn aan deze ramp, aan dit onleefbare, uitzichtloze bestaan. Het moest immers steeds sneller, beter, goedkoper. Ten koste van de natuur. Ze waren gewaarschuwd, al vele jaren lang. Hadden ze maar beter geluisterd.
Het enige wat hun nog bindt is een kolossaal schuldgevoel. Er is geen enkel doel meer. Ze zijn simpelweg in beweging om een beetje warm te blijven. En waarom eigenlijk. Alle hoop is verloren.
Het verleden vergaan, het heden een tranendal en de toekomst duister.

Schrijfwedstrijd met als thema "dystopie".

17 opmerkingen:

  1. oei, dit is wel een heel pessimistische visie, een beetje akelig eigenlijk. ik moet er niet aan denken dat zoiets zou kunnen gebeuren, maar dan ben ik er natuurlijk al lang niet meer...
    Goed geschreven Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heftig... helaas zou het zomaar kunnen gebeuren.
    Films zijn er ook al zat over dat onderwerp dus men houdt zich ermee bezig en we gewaarschuwd.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heb ooit een atoombom film gezien.
    Je story lijkt daar sprekend op.
    Dat is een compliment maar ik lees liever andere verhalen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooie invulling van het thema 'dystopie'! Ook ik heb de smaak te pakken in 120 woorden ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Een tijdje terug was er een documentaire op tv die de wereld liet zien... in diverse stadia nadat de laatste mens was gestorven.... enorm indrukwekkend kan ik je zeggen.

    Jouw verhaal sluit daar wel bij aan, hoe triest het uiteindelijk ook is, de realiteit is knoeterhard want het is zo waar! Maar ja, wat moet er gebeuren voordat de mensheid tot inkeer komt? Laten we maar hopen dat dat ooit gebeurt en dat het dan nog niet te laat is.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik hoorde hier echo's van de lezing die ik gisteren heb bijgewoond.
    Elk van ons draagt verantwoordelijkheid als we het tij nog willen keren.
    En het is mogelijk. Niet door te hopen of naar anderen te wijzen maar door nu meteen zelf in actie te schieten, of liever vooral door bewust in te binden...

    Heel actueel Marja, we kunnen er niet genoeg met onze neus op gedrukt worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik hoop dat dit nooit werkelijkheid wordt ....

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hier moet ik over na denken... nee, dat doe ik niet. Mooi geschreven Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oei, grimmig hoor... Ik hoop niet dat het ooit zo ver zal komen, maar je hebt gelijk, we zijn met z´n allen verantwoordelijk...
    Ik wens je een heel mooie dag,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Allemaal veroorzaakt door mensen die het hart niet op de juiste plaats hebben ,ook dát nog !

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Triest vooruitzicht waarvan ik hoop dat het nooit zal gebeuren.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Een doom-scenaria, dat best wel eens waarheid zou kunnen worden. Gelukkig is het nog niet zover!
    'Mooi' beschreven, Marja.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Een doom-scenario? Op sommige plekken is het nog erger dan op de foto. Denk aan die plastic eilanden, aan die kerncentrales in Japan, aan dat troosteloze oostblok met zijn gore fabrieksterreinen. Het IS er allemaal al. Het is alleen: wij wonen hier nog relatief mooi. Maar we zouden ons moeten realiseren dat we op een mooi eiland leven en dat ook dat wordt bedreigd.

    Prima stukje dat doet nadenken.

    BeantwoordenVerwijderen