Takkenwerk

Tom gaat vandaag gespannen naar de kleuterklas. Het is een heel belangrijke dag. De dag voor de grote vakantie.
Hij heeft geen idee hoe groot die vakantie precies is, maar er worden maatregelen getroffen die het ergste doen vrezen. Er komen sopmoeders om het speelgoed te kuisen, de klas wordt geschilderd en de dieren worden verdeeld.
Dat laatste vindt hij het allerspannendst. Welk dier krijgt hij mee naar huis? Het liefst wil hij de tamme rat, maar dat vindt mama niet zo’n goed idee. Als tweede kiest hij de cavia, omdat die zo leuk kan fluiten. De hamsters vindt hij een beetje saai, want die slapen de hele dag.

Om half vier komt zijn moeder hem halen en ziet meteen zijn beteuterde snoetje. Geen rat, cavia of hamster in beeld. En Tom staat op het punt om in tranen uit te barsten. Zijn vakantie is bij voorbaat al een teleurstelling.
De wandelende takken laat hij het liefst op school achter. Wie wil zulke rare dingen mee naar huis nemen, niemand toch zeker? Maar de juf is onverbiddelijk. Tom heeft nu eenmaal het plaatje van de takken getrokken, dus die worden aan hem toevertrouwd. Dat is de afspraak. Flink zijn en doorbijten.
Hij haalt zijn neus op en tilt de plastic bak van de vensterbank. Oké, hij zal zich aan de afspraak houden. Elke tak is nu zijn persoonlijke verantwoording.

In september stapt een trots jongetje het speelplein op. Naast hem lopen papa en mama. Alle drie dragen ze een plastic bak.
De juf hoort verbijsterd de verhalen aan over slaapkamermuren vol takjes en tientallen babytakjes tussen ligusterblaadjes. De populatie heeft zich die zomer driftig vermenigvuldigd en de ontsnappingen hebben Tom bijna uit zijn slaap gehouden.
“Juf, mogen ze volgend jaar weer bij mij logeren? Ik vind ze stoer en ondeugend.”

Wil je ook meedoen met deze schrijfuitdaging? Kijk even op het blog van Plato.

30 opmerkingen:

  1. Oh Marja, wat een originele invulling! En natuurlijk weer hartstikke leuk beschreven, zie zo dat beteuterde en later dat blije toetje van dat ventje voor me!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Reacties
    1. Goed van jou. Bedankt. Eerst heette hij Teuntje en bij het wijzigen heb ik er eentje over het hoofd gezien. ;o)

      Verwijderen
  3. Whahahaha, wat leuk. Takjes, takjes, overal takjes. Ik vind het een prachtverhaal.

    Marja, slaat bij jou het Vlaams ook al toe? Amaai, je hebt het over kuisen. Ik betrap me zelf af en toe ook op zo'n woord.

    Bedankt voor deze schitterende WE.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat komt door onze familiehulp. We pikken automatisch wat woordjes op. Kuisen vind ik een prachtig woord. Het klinkt zo braaf. "Den aftrekker" heeft ons heel wat gniffels bezorgd. Ons Debbyke vroeg hier naar, omdat de oude was versleten.
      Die takken hebben we overigens zelf ook gehad. Oudste zoon was toen een jaar of 9 en had de deksel niet goed gesloten. We hebben alle zolderwanden moeten napluizen. Dat was echt takkenwerk!

      Verwijderen
  4. Prachtig! Een weer een nieuw woord: sopmoeder :-)
    Mooi en origineel, compliment!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk verhaal en ja, ook ik had vroeger wandelende takken en mijn moeder vond ze wel eens in de gekookte melk voor de koffie............

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Bij de meiden op school zijn geen dieren, wegens allergie ofzo. Maar ik herinner mij dat mijn oudste dochter (toen 4) een plantje mee mocht nemen naar huis om te verzorgen. Haar klasgenootjes kwamen buiten met de mooiste planten... en daar kwam mijn dochter, gezichtje verstopt achter een lange "tak" dat maar heen en weer zwiepte. De pot hield ze met twee handen en armen stevig vast en bovenin bungelde nog één blaadje. Ze heeft er heel goed voor gezorgd...:)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. haha:)) wij hadden vroeger ook wandelende takken in de klas en sommige kinderen hadden ze ook thuis, ik was daar altijd heel gefascineerd door!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hahahaa...mooi en geestig.
    Ik vind je gebruik van enkele vlaamse woorden in je verhaal erg origineel en dus leuk Marja.
    dat geeft toch ook wel een beetje aan dat je lekket met je "Wahlheimat" aan het vergroeien bent geslagen. Yep... ik heb wel oude banden met Duitsland en Limburg vooral.
    trouwens, wij hadden ook altijd beestjes in de klas; bij ons ging dat net zo.
    Ik wilde altijd wel de muizen mee maar dat mocht niet van mijn moeder.
    Zo zie je maar, nu ben ik aan het compenseren ;-)
    En mijn moeder? Die help nu graag met verzorgen van de knaagertjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik heb genoten,voelde mee zo zielig een wandelende tak en geen knaagdiertjes. En dan opeens alles takjes die van die ene stoere tak,gweldig Marja

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Geweldig en ontroerend tegelijk. Ik zag het snuitje van dat ventje al helemaal voor me.

    En ja die Belgische taal, heeft wel iets, als klinkt het voor een Groningse raar als ze belgische woorden toepast dus dat doe ik maar niet ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Haha, precies dat gebeurde bij het broertje van mijn vriendinnetje destijds. Wandelende takjes all over the place, waaaah! Leuk verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Leuk verhaal. Graag gelezen, hoewel ik die wandelende takken maar enge beestjes vind.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Leuke invulling van het onderwerp Verzorgen. Ik zie de takken al wandelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Geweldig verhaal .Volgens mij krijgt hij volgend jaar toch beter een Cavia om op te passen .Alhoewel ???

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Hoi Marja,
    Wat een heerlijk verhaal weer, ik zie het helemaal voor mijn neus gebeuren...
    Ik wens je een heel fijne avond,
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Keigoed verhaal, Marja. Je brengt het menneke tot leven!!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Heel tof :-) verhaal...en die Belgische woordjes laat ze maar komen...

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ik zou kunnen zeggen dat je nu toch een takkenlogje hebt gemaakt .... ,letterlijk gezien misschien wel waar maar daar heb je toch een té schattig verhaaltje voor geschreven !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het klinkt het mooist op z'n Utrechts. ;o)

      Verwijderen
  19. Wat origineel gevonden en inderdaad toen we nog een dierenwinkel hadden kwamen ook regelmatig mensen met veel takken die we helaas ook niet konden aannemen. Leuk verhaal zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Ow... die wandelende tak is niet aan mij besteed... ik liet mijn moeder altijd de blaadjes verversen. Ik vond het leuk om naar te kijken met glas tussen ons in, maar eigenlijk was ik doodsbang voor dat beest.
    Mooi verhaal, Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Geweldige WE
    Zo leuk, dat onverwachte wat een jongen van zijn leeftijd ontdekt.
    Echt heel leuk geschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. wat een kostelijk verhaal!
    wij hadden ook van die takkenbeesten.
    tot mijn broertje de glazenpot liet vallen waar ze in zaten.
    we durfden het niet aan moeders te vertellen en die rotbeesten waren na een paar uur niet meer te vinden.
    ik was doodsbang dat ze in mijn bed zaten.
    na een dag hebben we ze weer gevonden en in een nieuwe pot gestopt.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. geweldige WE-300!!Als we in Belgenland ronddobberen verbaas ik mij ook wel eens over de taal.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. :) het leukste takkenwerk ooit.
    leuk verhaal, prachtige wezens.

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Ach, hoe kinderleed omgebogen kan worden naar trots. Leuk verhaal

    BeantwoordenVerwijderen