Uitstappen

In de loop van de jaren ben ik er een paar keer uitgestapt. Soms vrijwillig, soms gedwongen. De ene keer betrof het werk, de andere keer koos ik voor dromenland. Om het wat luchtig te houden zal ik hier geen ontslag, pijn, wanhoop of stress beschrijven. Dit thema zal al meer dan voldoende stof doen opwaaien op de blogs van andere WE-deelnemers. Plato, wat heb je opgeroepen? Gelukkig las ik al een paar komische en alternatieve manieren om het thema van de maand september te benaderen.
Ik neem dit keer een simpel voorbeeld uit mijn jeugd. We hadden geen auto in de jaren zestig en moesten ons dus regelmatig verplaatsen met het openbaar vervoer. Ik vond dat vreselijk omdat ik altijd last had van wagenziekte. Trams en bussen waren mijn grootste vijanden. Wanneer we dan van de ene kant van Den Haag naar de andere kant moesten, zat je al gauw 15 haltes in die ellendedingen.
Mijn moeder ging dan meestal oplossingsgericht van start met pepermuntjes en hoofd tussen je knieën adviezen. (horen jullie die ondertonen: “we hebben toch betaald”, “het gaat vanzelf weer over” en “niet teveel bij nadenken”.) Maar tegen de tijd dat ik grijsgroene tinten begon te vertonen, hakte mijn vader de knoop door en stapte samen met mij uit het monster. Op die momenten hield ik nog meer van hem dan anders.
Na een paar kilometer en vele diepe zuchten kwam ik een beetje op kleur en kreeg weer praatjes. Ik voelde me vaak schuldig omdat hij ook dat hele eind moest lopen. Hij wuifde dat altijd weg en zei dat hij graag met mij wandelde. Hoe lief is dat?

Hij is nog steeds mijn grote held en al wordt hij volgende week 90 jaar, ik hoop dat hij nog heel erg lang niet zal uitstappen.

Het WE-300 thema voor de maand september is “uittreding”. In deze schrijfuitdaging van Plato mag het woord zelf niet worden gebruikt.

30 opmerkingen:

  1. Wat een mooie uitwerking!
    Nieuw woord 'ellendedingen', mag van mij in de Dikke Van Dale :-)
    Overigens, zulke lieve herinneringen zijn het waard gekoesterd te worden.
    Met veel plezier gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Marja, wat een mooi verhaal. Het thema moet eigenlijk 'ovoorwaardelijke liefde' heten.
    Ik hoop dat jullie nog vele jaren samen mooie momenten mogen beleven.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Moet natuurlijk zijn: onvoorwaardelijk.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Inderdaad, wat een lieve papa. Het moet toch vreselijk zijn als je last van wagenziekte hebt. 'Uittreden' is dan wel een oplossing maar een tijdrovende. Mooie WE Marja :-).

    Tja, wat heb ik losgemaakt? Dat weet je vooraf nooit. Maar in elk geval levert het heel bijzondere verhalen op. Is dat niet mooi? Overigens spreek ik liever van een schrijfuitdaging als het om de WE gaat. Een opdracht klinkt zo ehhh 'moeterig.'

    Die verschrijving van Frederique vond ik grappig. 'OVoorwaardelijk,'Frederique corrigeerde dat door te zeggen dat het natuurlijk onvoorwaardelijk moest zijn. Maar ik vond het juist een heel toepasselijke verschrijving, juist omdat het hier om het OV ging.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja ik hoop het met je Marja. Heb gelukkig nooit last van wagenziekte maar lijkt me heel lastig. Leuke WE

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Marja,
    Wat knap van je om in een betrekkelijk kort stukje toch twee vormen van ´uitstappen´ te beschrijven. Leuke anekdote natuurlijk, maar ik hoop voor jou ook dat jouw vader er nog lang niet zal uitstappen, maar de rit nog heel lang zal uitzitten...
    Lieve groet,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooie WE, Marja.
    Ja, reisziekte is vervelend. Dat weet ik van één van mijn dochters. Ben je er eigenlijk ooit overheen gegroeid of gaat dat niet op bij reisziekte?
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Na mijn zwangerschappen ben ik er grotendeels vanaf. Ik moet alleen niet kaartlezen onder het rijden. ;o)

      Verwijderen
  8. Wat een mooie herinnering aan vroeger. En wat een lieve pa. Deze WE met veel plezier gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. O ja die vréselijk stinkende stadsbussen van vroeger ,ik voel héél erg met je mee want ook ik had er last van .Gelukkig gingen wij vrijwel overal lopend heen zodat ik niet wegens wagenziekte uit hoefde stappen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hand in hand


    vaak groeit er
    van in het begin
    tussen dochter en vader een hechte band

    de dood echter trekt zich daar niets van aan
    en dwingt ook vaders om met hem mee te gaan

    in gedachten blijven sommigen
    de bochtige levensweg
    altijd met hun vader bewandelen, hand in hand



    Graag gelezen, Marja.
    Lenjef

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Als kind heb ik nooit in een bus gezeten. Een tijdje ben ik jaloers geweest op mensenkinderen voor wie 'bussen' de normaalste zaak van de wereld was. Nu ik jouw verhaal heb gelezen ben ik ineens blij met mijn afwezige kinder-bustijd ervaring. Ellendedingen... Het woord zegt voldoende.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Prachtig mooie WE Marja.
    groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ah, das liev van jouw papa. Denk dat hij ook blij was dat je zodoende niet over zijn zondagse schoenen moest overgeven? ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. mooi om te lezen hoe zo`n toffe pa jij hebt Marja!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Een hele mooie WE300 Marja! Leuk verteld ook! Ik heb ook van die speciale herinneringen aan mijn vader uit de tijd dat ik nog kind was. Helaas is hij al jong overleden, hij was 48 jaar. Zomaar... plotseling.
    Je hebt heel veel geluk dat je je vader nog hebt, koester de momenten samen! Ben een heel klein ietsiepietsie jaloers... Gelukkig had ik een schat van een schoonvader, dat heeft veel goedgemaakt voor mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. prachtig verhaal Marja! ik moet nu ook denken aan die speciale band die wij (ook mijn broer en 2 zussen) hadden met onze vader. ik hoop je vader nog wat goede, gezonde jaren bij jullie kan blijven! lieve groetjes, hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat een lief en mooi verhaal van jouw held!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Mooi verhaal in WE-vorm!
    Vaders hebben altijd een zwak voor dochters, toch?
    En de jouwe deed dat PERFECT !

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Heerlijk, zo'n vader! Hand in hand als twee kameraden. Het is je weer gelukt een originele draai aan de WE te geven.
    Ik ben een tijdje niet bij je langs geweest, maar dat was niet persoonlijk. Je "nieuwe" achtergrond is prachtig!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Een herinnering en een papa om voor altijd te koesteren Marja. :-)
    Behalve dan die wagenziekte, die mag je zo snel mogelijk vergeten. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Heel beeldend verwoord. Sterk om in dit geval eerst een verantwoording af te leggen en dan pas dan aan het feitelijke verhaal begint waarin je de lezer de nu nog gezamenlijke herinnering aan die gebeurtenis vertelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ik hoop het helemaal met je mee, wat je beschreef zegt genoeg over jouw gevoel voor je vader. Vooral omdat ik weet hoe het voelt, die wagenziekte. Ik had dat vroeger ook, achterin de auto. Als we op vakantie gingen en úren in de auto zaten was dat geen pretje. Daarom begrijp ik dit zo goed, fijn dat iemand het dan inziet (en het zal niet alleen zijn vanwege de wagenziekte maar het omschrijft het gewoon goed) :D

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Iets om dankbaar voor te zijn en te koesteren, houden zo meis, ik hoop het met je mee!

    BeantwoordenVerwijderen
  24. ooooh wat een lieve papa heb jij. Wat mooi dit soort herinneringen als je papa nog alle problemen voor je op kan lossen. knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Wat een mooi liefdevol verhaal. Mijn vader zou precies hetzelfde hebben gedaan. Dat is ook zo'n lieverd.

    BeantwoordenVerwijderen