Sardientjes

Dankzij de avonturen met Pino, waar Trudy zo leuk over vertelt op haar blog, denk ik terug aan onze try-out op dat gebied. Ik noemde het al heel kort in dit vakantieoverzicht, maar er is meer over te vertellen.


Om eens te testen hoe kamperen ons beviel, huurden we in de herfstvakantie van 1991 een camper; manlief, ik, dochter en drie zonen van respectievelijk 41, 36, 15, 13, 11 en 10 jaar oud. Het voordeel van een camper is, dat je gewoon een spelletje kunt doen, lezen of wat inschenken, terwijl je rijdt. Althans … op de chauffeur na! Het weer zat niet mee en er was alleen een luifeltje boven de deur, geen voortent. (hoor ik daar al iemand lachen?)

Wij hadden de twee slaapplaatsen boven de stuurcabine, de eethoek werd ’s avonds verbouwd tot dubbel bed en achterin waren stapelbedden. We moesten via een laddertje naar boven klauteren en dan als slangenmens horizontaal onder het dekbed kruipen. Knus, maar oncomfortabel. Zeker voor een man van twee meter! Het was een heel geschuifel en gestommel voordat het stil werd in ons blik sardientjes.

De eerste twee nachten vertoefden we in Dochamps (B), vervolgens bezochten we de grotten van Han zonder dochter, die haar enkel had verstuikt en klommen onze knullen op de tanks in Bastogne. Een nachtje in Neufchâteau (B) en twee nachtjes in Beaufort (L) volgden, toen manlief uit ons echtelijk etui donderde en met zijn ribbenkast op de eethoek landde: een rib gebroken, twee gekneusd. Onze arme chauffeur. Een doorwaakt nachtje in Stadtkyll (D) en twee kreunnachtjes in Afferden (NL) sloten ons camperdrama af.

Jullie begrijpen dat het bij dat ene avontuur is gebleven.

12 opmerkingen:

  1. Dat lijkt meer op een strafexpeditie.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oost/West............... riep mijn oude vader altijd als hij weer eens zo´n verhaal aanhoorde.
    Ik heb het niet van een vreemde, ik HAAT kamperen op welke manier dan ook.
    En van Hulkinnetje moesten wij dat vaak.
    Nog steeds wil zij een Camper, gloeiende, gloeiende!
    Zal ons verhaal over Ponypark Slagharen eens memoreren in een blogje.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een avontuur .... ik vond kamperen altijd geweldig leuk om te doen. In ieder jaargetijde, heerlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ha, ha, ha, echtelijk etui. Ik zie het voor me. Wij gaan eind deze maand nog wel even met de caravan op trek.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. O was dápper om het zelfs maar te probéren .....we hadden ooit een minicaravan ,zelfde problemen al mocht je daar ( gelukkig ) niet in zitten onder het rijden !
    We hebben het wél een paar jaar gedaan maar "vakantie" kun je het eigenlijk niet noemen voor de ouders al hebben de kinderen het meestal réuze naar 't zin!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. In dit geval was iedereen het erover eens dat het eenmalig was. ;o)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. oooohhh, wat een drama!!
    gelijk goed genezen.

    (ben er even tussenuit geweest, maar hoop de komende tijd weer vaker langs te komen)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik kan me voorstellen dat hier geen herhaling op kwam!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Nou inderdaad dat was geen succes maar het zijn vaak wel de verhalen die het meest nog verteld worden. Want wie hoor je nou na jaren nog praten over een vakantie die geslaagd was en alles gladjes verliep. Niemand toch ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Brrrr, mij ook niet gezien.
    En met je ribben op de eettafel terecht komen is inderdaad nogal AU!
    'Kramperen' zeiden wij vroeger thuis i.p.v kamperen maar da's vast een veel gehoorde uitspraak.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mijn ouder zweren bij hun camper. Maar goh, je zult inderdaad maar uit zo'n bedje kukelen. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ja, nee, ja.... dat is wel duidelijk. En als je ooit hoog gaat slapen...jezelf met touwen vastbinden.
    Geef mij maar een (niet al te luxe) hotelletje.

    BeantwoordenVerwijderen