Niet geheel naar wens

Er stond dinsdag een bezoekje naar het wilde westen gepland, een dagje Sweet Lake City. Het was al veel te lang geleden dat ik mijn vader had gezien. 
Om mijn binnenboel te ontmoedigen, slikte ik ’s morgens een aantal lamleggertjes en die vielen niet zo goed. Ik werd behoorlijk misselijk.
Om twaalf uur belden we om uit te leggen dat we nog niet konden vertrekken. Drie kwartier later stapten we toch maar in de auto met een bakje voor noodgevallen binnen handbereik. 

Een half uur later voegden we in op de A58 en ontdekte Robbert dat ook hij zijn dag niet had. Voor alle zekerheid reed hij slechts tachtig en bleef achter een vrachtwagen hangen. Bij Rijen even van de weg af, diep ademhalen, naar het toilet en weer de weg op. “Zullen we keren of toch maar niet?” Bij Zevenbergen opnieuw een pitstop. Dit ging nog wel eventjes duren.
We belden om te melden dat het nog een uurtje later ging worden. Tja, wat is wijsheid op zo’n moment. Beiden beroerd, maar inmiddels halverwege. Dus net zover terug als verder.

Na een derde pauze ging het ietsje beter. Ik had me intussen door een halve banaan heen gekieskauwd en na vele, diepe zuchten, kwam mijn maag tot rust. Ook manlief werd iets kalmer en Rotterdam kwam in zicht. Om kwart voor drie arriveerden we bij pappa en Femke, die ons liefderijk ontvingen.

Het was gezellig en ik hield me braaf aan grote glazen water. Robbert bezocht zijn Zoetermeerse nichtje en kwam rond half zes binnen. Een uurtje later gingen wij huiswaarts. De terugreis verliep voorspoedig en voor achten waren we thuis. Poeh, poeh….

We hebben geen spijt dat we zijn doorgereden. Het was een soort persoonlijke overwinning. Toch maken wij ons steeds meer zorgen over onze mobiliteit. Begrijpelijk, toch?

14 opmerkingen:

  1. Goh wat balen zen. En dat jeje dan meer zorgen maakt snap ik volledig.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dat kan ik mij voorstellen zeg, is ook niet niets. Proberen te denken dat jullie je dag niet hadden? Positief benaderen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jeetje, dat was een heftig ritje! Akelig toch als je lijf zo protesteert he...
    Maar wel een goeie WE300 want jullie hebben je er allebei tegen 'verzet'.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is nog niet mijn WE, maar toevallig telde ik de woorden en kwam op 300. Het verzet volgt nog .....

      Verwijderen
  4. Soms zijn er van die dagen dat alles fout lijkt te gaan.Gelukkig konden jullie toch op bezoek gaan !

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Akelig. Van jou ziekte heb ik gelezen. Maar ik wist niet dat je man ook ziek was. Knap dat jullie zijn doorgereden. Rotterdam is nog een heel eind.
    Herkenbaar ook. Niet zo heftig als bij jullie maar hoe vaak ben ik al niet met jichtaanval naast Maria de auto ingestapt om van Hasselt naar Wormerveer te rijden. Als je je niet goed voelt, zit je nooit lekker, in welke positie dan ook. Enfin, als ze boven ons willen duidelijk maken dat ouderdom met gebreken komt, mogen ze er wel mee stoppen. Dat is nu wel duidelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Niet eerlijk hè Marja? Met het ouder worden moesten juist de mooiste jaren komen. Uitrusten en genieten zonder zorgen en ziekte.Helaas.....
    Groetjes, Ria

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Valt niet mee, zo te lezen.
    Weet niet wat jullie mankeren maar ge hebt zich er dapper doorheen geslagen!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. oh, wat kun je je dan akelig voelen! en wat is wijsheid, inderdaad.....

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja kan me daar wel iets bij voorstellen, heb vaak geworsteld in de auto met doorrijden of niet. En dan voelt het inderdaad als een overwinning. Maar lastig is het wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een twijfels tijdens de rit, kan me voorstellen.
    En zeker op de snelweg!
    De gezelligheid van de bezoekjes heeft jullie gelukkig goed gedaan.

    Rooika

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat vervelend om zo op reis te moeten ,ik weet bijna zeker dat ik het opgegeven had om niet óók nog tegen de terugreis aan te hoeven hikken .
    Gelukkig verliep de terugreis dus beter ,dat hadden julle wél verdiend zou ik zeggen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Het is een hele overwinning als je uiteindelijk toch doorgezet hebt en de bestemming bereikt hebt. Maar het gevecht dat je dan beiden geleverd hebt, blijft toch nazinderen he Marja. In elk geval, moedig gedaan hoor. En ik begrijp maar al te goed dat je toekomstige mobiliteit je wat zorgen baart. Menselijk hoor. Zeker bij al diegenen die iets gelijkaardig meegemaakt hebben. Lieve groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Nou ik kan alleen maar zeggen 'Chapaeu voor jullie doorzettingsvermogen!

    En ja dat je je zorgen maakt snap ik wel, maar probeer dat niet te laten overheersen want dan ben je pas echt immobiel.

    Gelukkig hebben jullie achteraf geen spijt en kijk je met mooie herinneringen terug aan de goede dingen van die dag.

    BeantwoordenVerwijderen