In memoriam


Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

Rutger Kopland
uit: Dit Uitzicht
Van Oorschot, Amsterdam, 1982

7 opmerkingen:

  1. Ook deze man was voor mij onbekend.Tot ik ging bloggen en veel mooie gedichten van hem gelezen heb.Ook hier weer een heel mooi gedicht!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Aardige man. Ik heb met hem gewerkt in de psychiatrie.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bijzondere man, heb ooit een gastcollege van hem gehad. Mooi gedicht hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een man met een heel gezonde levensopvatting !
    Heel veel vaders zullen zich in dit gedicht herkennen !

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heb je zijn documentaire gisteravond gezien? Fascinerende man, teruggetrokken, erudiet, gevoelig, aangetast door het ongeluk dat hem overkwam, breekbaar. Maar toch.
    Hoogtepunt vond ik zijn onvrede over de eis van Hanneke Groenteman om het gedicht 'sla' nog maar weer eens voor te lezen. 'Ik heb nog veel meer geschreven hoor,' probeerde hij nog. Maar Hanneke (streng): 'lees het nu maar.' En hij las.

    Moge ook zijn andere gedichten voortleven, opdat hij niet als de schrijver van drie mini bestsellers de geschiedenis in gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helaas niet gezien. Wij kijken weinig tv.

      Verwijderen