Het kind en ik

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

~ Martinus Nijhoff

4 opmerkingen:

  1. Een mooi gedicht ,en weer een onbekende schrijver voor mij .Besef nu pas hoe weinig dichters ik ken!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dit is een mooi en diep gedicht, ik herinner t me vaag van school... mooi hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een heel mooi gedicht Marja. Martinus Nijhoff's naam ken ik wel maar zijn werk eigenlijk niet...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. dit gedicht kende ik nog niet van M. Nijhoff.....gedichten zijn eigenlijk kleine schrijfwondertjes.

    BeantwoordenVerwijderen