Thursday Challenge “STAIRS”


Oktober 1987
Koperen bruiloft op Tenerife
 
Kijk voor de andere bijdragen op deze website

Verraad

 
Het is minder erg iemand door de dood te verliezen dan door ontrouw.
De dood vernietigt alleen de toekomst, het verraad doodt ook het verleden.

~ Johan Daisne



 
In zekere zin ben ik het eens met deze uitspraak. Ontrouw en verraad zijn vreselijke dingen, die de bodem onder je bestaan kunnen wegslaan.
Toch is de dood zo iets definitiefs, dat je nooit een tweede kans krijgt om iets goed te maken.
Stel dat je misleid bent en per ongeluk iets of iemand verraden hebt. Dan zou je dat het liefst ongedaan willen maken of op zijn minst een poging doen om er iets positiefs tegenover te stellen. 
Het hangt natuurlijk wel af van de ernst van het verraad. Een geheimpje verraden of iemand verklikken aan de vijand, dat maakt nogal wat verschil. Je partner ontrouw zijn is ook een heel andere categorie.

Wat vinden jullie van zijn stelling?

Bouwen


Wij deden het pas een keer in ons leven. Na elf jaar huren en elf jaar hypotheekrente betalen voor een bestaande woning, trokken we eind 1995 de stoute schoenen aan en tekenden een koop/aannemingsovereenkomst voor een nieuwbouw tweekapper in Tilburg. 

In januari werd gestart met de fundering. Spannende tijden braken aan. De oplevering stond gepland rond oktober 1996 en wij zetten dat voorjaar ons huis te koop. Binnen een maand was de deal gesloten en de kopers namen genoegen met een oplevering op 31 december van dat jaar. 

Door het grote aantal regendagen in de herfst werd onze opleverdatum steeds verder vooruitgeschoven. Het zou in elk geval na de feestdagen worden. Oeps. Wij raakten dakloos. Nou zijn wij niet voor één gat te vangen dus we gingen eens neuzen in het Brabantse land. Waar konden we voordelig wonen in de weken tussen verkoop en oplevering? De jongste twee zaten immers al sinds september op hun nieuwe scholen in Tilburg. Het werd uiteindelijk een vakantiehuisje op de Beekse Bergen.  

Het grote voordeel was wel, dat we nu veel regelmatiger konden gaan kijken naar de vorderingen van ons huis. Dat was maar goed ook, want zo ontdekten we net op tijd, dat er een leiding in de muur werd aangelegd op de plek waar een raampje stond ingetekend. En er lag een zwaar beschadigde waterleiding, terwijl de dekvloer bijna werd uitgegoten. Alweer oeps. 

Het kwam uiteindelijk in april 1997(!) allemaal in orde en we hebben er acht jaar met veel plezier gewoond. 

Dit is een schrijfuitdaging van Aline

Food please

Tegen dit diertje 
Kan toch niemand nee zeggen 
Wat een lieverdje

Zoete herinneringen

Wat hebben we het gezellig gehad. 
Het was genieten met emmers. De fijnste vakanties van ons leven brachten wij door bij Ed en Joep in Saint-Julia-de-Bec en in Gorp. 
De kinderen (toen kleuters en tieners) hebben er ook geweldige herinneringen aan. 

Helaas zijn deze tijden voorgoed voorbij. De kinderen zijn dertigers en gezamenlijke vakanties behoren allang tot het verleden. 

We zijn samen intens gelukkig en tevreden in ons Ravels paradijs en hoeven nergens meer naar toe. Maar soms duiken we de fotoalbums in of draaien een dvd en dan zijn de beelden weer ververst. O, wat een zalige tijden.

Aline geeft ons iedere dinsdag een zinnetje en wij mogen daar een verhaaltje van maken van minimaal 100 woorden.

Het zal wel overgaan


In mijn jeugd was het een veel gebruikte opmerking, sussend bedoeld bij pijntjes, jeuk, uitslag, verkoudheid, e.d.

“Het gaat vanzelf over voordat je een jongetje wordt.” Een equivalent voor “niet zeuren”. “Wat vanzelf is gekomen, gaat meestal ook vanzelf weer weg.”

Gek genoeg was dat ook meestal het geval. We overleefden onze jeugd zonder rampen, ernstige ziektes of levensbedreigende gebeurtenissen.

De generatie van mijn ouders had de oorlog meegemaakt en veel ellende gezien. In vergelijk daarmee waren de jaren vijftig en zestig een oase van rust en vrede. We groeiden op in welvaart en relatieve luxe. Er was echte koffie en zelfs een koekje erbij. Zeuren of klagen was uit den boze. Tevredenheid was de boodschap.

Wat was jullie boodschap?

Tijdrit

Op zaterdag werd er gestreden
Een tijdrit door Ravels gereden
Het snelst was Martin
Hij had goede zin
We zijn allemaal zeer tevreden

Geburen

Gistermiddag hadden wij afgesproken met leeftijdsgenoten uit de wijk. Na vele gezellige straatbabbels en een theevisite aldaar waren wij aan de beurt. We hebben honderduit gekletst. Genietend van het heerlijke weer en de scharrelende dames in de tuin, keuvelden we van drie tot bijna half zeven. 

Ik werd ook nog verblijd met een bijzonder plantje, dat in oerwouden op bomen groeit en twee dichtbundels. Kortom, een zeer geslaagde middag.

Vandaag is cryptogrammendag en ga ik mijn hersenen weer eens flink kraken. Ik hoop dat jullie allemaal leuke dingen op het programma hebben staan en wens iedereen een zalig, zonnig weekend.

Service - zelf


Wij gaan zelden uit eten. Dat heeft diverse oorzaken.
We leven zuinig, we zijn erg kleine eters en mijn ingewanden zijn dwarse types.
Als ik dan mag kiezen, gaat mijn voorkeur uit naar een lopend buffet.
Ik kan precies bepalen hoeveel en wat ik wil en ik kan van alles proeven.
Ik houd van al die verschillende kleine hapjes op mijn bord.
Warm, koud, inheems, exotisch, vlees, vis of vegetarisch. Mmm.
De service hoef ik dus niet. Laat mij zelf maar schuiven.

Invalshoek is een schrijfuitdaging van reismeermin
Periode: 23 mei t/m 6 juni 2012
Onderwerp: Service
Invalshoek; Zelf

Samen/apart


De ultieme scheiding na 9 maanden

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Thursday Challenge "MUSIC"

1989 
Maf doen in Zuid-Frankrijk op de muziek van Kaoma

Kijk voor de andere bijdragen op deze website

Shocking klem

bron

Wat zal die arme vrouw bang zijn geweest

De regenworm


Er was een regenworm in Sneek
die altijd naar de sterren keek,
en fluisterde: Hoe schoon, hoe schoon...
Zijn moeder zei: Doe toch gewoon,
kijk naar beneden naar de grond,
dat is normaal, dat is gezond,
kijk naar beneden zoals ik...
En toen? Toen kwam de leeuwerik!

Het wormpje, dat naar boven staarde,
zag hem op tijd en kroop in de aarde,
maar moe die naar beneden keek
werd opgegeten (daar in Sneek).

Dus doe nooit wat je moeder zegt,
dan komt het allemaal terecht.

~ Annie M.G. Schmidt

Tijdrit ronde van België

Komende zaterdag zit onze wijk op slot. Laten we hopen dat niemand een ambulance of brandweer nodig heeft. 

In het Ravelse berichtenblad en via een folder van de gemeente zijn we allemaal op de hoogte gesteld. Van 11 tot 16 uur is er geen doorkomen aan in ons dorp. 

De bussen van de Lijn (Tilburg – Turnhout) worden omgeleid via Weelde-Statie. De plaatselijke supermarkten sluiten om half 11 hun deuren. Wij zullen zorgen dat we alle boodschappen binnen hebben. 

Kijkers wordt aangeraden te voet of te fiets te komen.

Is er bij jullie in de buurt wel eens zo’n ingrijpend sportfestijn?

Schuilplaats

Wees nou eerlijk
Er zijn beroerdere plekken om te schuilen
Onze kippen hebben niets te klagen

Elke dag om 11 uur naar bed

Wanneer je vroeg moet opstaan en uitgerust aan je dag wilt beginnen, is het verstandig om op tijd te gaan slapen.
Mijn ouders waren echt mensen van de klok. Alles gebeurde op vaste dagen en uren in de week. Mamma zette de wekker doordeweeks op 10 voor half 7 (kwart over 6 leek zoveel vroeger) en om de aanbevolen acht uur schoonheidsslaap te halen, gingen ze rond half 11 naar bed.
Ook etenstijden waren vaste momenten. Pappa kwam rond half 6 thuis en voor zessen waren we klaar met eten.

Zijn jullie ook zo stipt met jullie slaapritme en maaltijden?

Onafhankelijkheid

Ik schrijf soms maar wat voor de vuist weg
Wie logica zoekt, heeft gewoon pech
Ik rommel wat aan
Laat mij maar begaan
Zolang ik het slechts op mijn blog zeg

Kiplekker

Het nieuwe supertrio doet het goed en ik ben heel blij met de dames. Donderdag hebben we een zalige boerenomelet gegeten dankzij An en Dotje.

Natuurlijk is Wy nog niet voorzien van een volledig hersteld verenpak en heeft ze minder energie dan de andere twee, maar dat heeft tijd nodig. Ze scharrelt in haar eigen tempo door de tuin.

Als gevolg van de vele buien hebben ze heel wat uurtjes zij aan zij onder de rododendron doorgebracht en dat schept een band.

Ik ben er intussen wel achter dat ze ons een konijnenhok hebben aangesmeerd in plaats van een kippenhok. Geen legkastjes en geen stok. Tja we wonen in België. Mutsen zijn we. Misschien krijg ik nog inspiratie om iets degelijkers te bouwen voor de komende herfst en winter. Voorlopig zitten ze hier wel goed.

Heeft iemand nog slimme tips voor een hok van kunststof? We willen bloedluizen in de toekomst voorkomen.

Alle/sommige


 
Alle graszaadjes zijn half april gezaaid
Sommige hadden er geen zin meer in
De fut was er helemaal uit
Wij begrepen dat niet
Pas toen we op het zakje keken
Hebben we samen zitten schateren
“Houdbaar tot 2008”

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

De meeste mensen onderschatten dat

Intrigerende schrijfveer.
Veel dingen worden onderschat: chronische ziekte of vermoeidheid, slapeloosheid, depressiviteit, invaliditeit, incontinentie, om maar wat te noemen.

Soms wordt in eerste instantie nog intens meegeleefd, maar aandacht en interesse verslappen na een tijdje. Men wordt geacht genezen dan wel uitgepraat te zijn. Ongelooflijk hoe slecht sommigen zich kunnen verplaatsen in een ander.

Als “lijder” houd je er op een gegeven moment gewoon mee op om mensen nog een eerlijk antwoord te geven op de vraag: “Hoe gaat het met je?” De beste wedervraag is: “Wil je dat echt weten?”

Hoeveel rek en volharding zit er in ons medeleven?

Thursday Challenge “MOTHER”

1955
Mijn moeder, de verloskundige en ik

Kijk voor de andere bijdragen op deze website

Spinselmotten

Rond deze tijd van het jaar beginnen de larven en rupsen van de stippel- of spinselmot aan hun onstuitbare opmars. Kers, sierkers, sleedoorn, pruim, appel, peer, meidoorn, kardinaalsmuts, wilg en populier vallen ten prooi aan hun vraatzucht en worden helemaal kaalgevreten. 

Ze beschermen zich tegen vogels door een dicht spinselnet waardoor het soms lijkt alsof de bomen helemaal zijn ingepakt in een grijs-witte sluier. Het is geen gezicht, maar gelukkig zijn de spinselmotten na half juni volwassen en vreten ze geen bladeren meer. De rupsen laten zich dan naar de grond zakken om zich daar te verpoppen tot vlinder. 

In tegenstelling bijvoorbeeld tot processierupsen hebben de rupsen van de spinselmot geen brandhaartjes en zijn ze onschadelijk voor de mens. Ook voor bomen blijft de schade meestal beperkt. De meeste bomen herstellen zich na enkele weken van deze plaag en krijgen nieuw blad.

Bestrijding is dus niet nodig en – zeker bij een massale aantasting of bij grote bomen – haast onmogelijk. De enige maatregel die echt werkt, is om in het najaar de spinselnesten te verwijderen, waarin de nieuwe eitjes zich bevinden en waaruit in het voorjaar nieuwe larven komen.

Spinselmotten zijn kleine nachtvlinders met witte, met talrijke zwarte stippen bezaaide, voorvleugels en grijsbruine achtervleugels. Ze vliegen eind juni/juli uit en leggen hun eitjes dakpansgewijs in schorsspleten op de takken van de boom. Daar overwinteren de eitjes tot het volgende voorjaar.

Album - vrolijker

Meestal zijn het gezellige familiemomenten waarop oude fotoboeken uit onze kelder worden gehaald. Lachend worden herinneringen opgehaald aan vakanties, mode van toen of hoe vreselijk je haar zat.

Toch zijn er ook trieste gevoelens van gemis wanneer de kiekjes van overledenen voorbij komen. Het is nu eenmaal niet anders. Hoe langer je leeft des te meer dierbare mensen zul je moeten missen.

Het is dus niet altijd iets waar je vrolijker van wordt, maar wel ontzettend waardevol. Ik roep vaak dat ik bij brand eerst alle levende have zal redden en vervolgens onze albums.

Hoe belangrijk zijn foto’s voor jullie?

Invalshoek is een idee van Reismeermin

IJsheiligen


Bloeimaand
Na IJsheiligen
Alles naar buiten
De vorst definitief voorbij
Mei

Ultiem moederdagcadeau


Zo'n arts willen we toch allemaal?

De jeugdzonde

Schrijfveren zijn bedoeld ter inspiratie. Die van vandaag roept bij mij geen directe associaties op, behalve de gebruikelijke link naar handjes die vooral boven de dekens dienen te blijven. Gelukkig is mij dat van huis uit niet op het hart gedrukt.

Hoort belletje trekken bij jeugdzondes of is dat puur kattenkwaad? Een appel jatten of een snoepje uit de trommel? Spijbelen of briefjes vervalsen?
Nagelbijten? Hoofdpijn verzinnen om onder een vervelend karweitje uit te komen?

Het wordt ook wel eens een jeugdzonde genoemd wanneer een latere beroemdheid in het verleden iets lelijks of onaanzienlijks heeft gepresteerd.

Wat was jullie jeugdzonde?

Specht

Hoe mooi deze specht ook mag wezen 
Ik heb er wat over gelezen 
En heel serieus 
Het is echt een reus 
Wanneer je hem ziet naast de mezen

WyAnDotjes

Update week 19:

Nieuwe An bracht de eerste nachten in een laurierstruik door, omdat ze nog niet doorhad hoe ze het loopplankje naar de slaapzolder moest gebruiken.

Wy had het daarentegen wel meteen begrepen, zodat Dotje in ieder geval gezelschap had. 

Tussen haar struiknachten legde An zowaar een eerste eitje in de buxusborder naast de veranda.

Zaterdag (5/5) verkenden ze elkaar wat beter en er ontstond een zekere hiërarchie. Gelukkig zonder veel gepik over en weer. Ik was helemaal blij toen ik ze ’s avonds allemaal in het hok zag zitten.   

De legscore is inmiddels: 
 
Wy: 0 (het arme, kale ding is nog aan het revalideren)
An: 5 (perfect aangepast meisje)
Dotje: 19!

We zijn onwijs trots op de kinders.

Een duidelijk standpunt

Ja, dat hadden manlief en ik toen we in 1975 trouwden. 
We wisten dat we graag zo snel mogelijk kinderen wilden. We waren het ook eens over de manier van (op)voeden.
Borstvoeding, liefde, aandacht, respect, regels en consequent beleid. 

Al waren we nog erg jong, onze normen waren niet modern. Een ouderwets patroon van werkende vader en thuisblijvende moeder stond ons allebei voor ogen. Ons viertal moest “u” zeggen en met twee woorden spreken als beleefde, welopgevoede kinderen.

En we bleven bij ons standpunt, bijna als laatsten van onze generatie opvoeders en ondanks het nodige tegengas. 

Wat is jullie standpunt?

Afstappen/opstappen

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Feed me

Thursday Challenge “STYLE”

1927 Trouwdag opa en oma van der Wulp 

Meer foto’s vind je op deze website

Appeltje, eitje?

SLIK

Kwetsbaar

Het woord is vrouwelijk en heeft als synoniemen o.a. zwak, lichtgeraakt, teer, broos, gevoelig en sensitief.
Ik vind het een mooi woord, omdat het veelzeggend is. 

Een kwets is een pruimenras. Misschien komt het woord hier oorspronkelijk vandaan. Pruimen zijn immers heel kwetsbare vruchten.

Mens, dier en plant; in feite is de hele natuur ontzettend kwetsbaar. Vooral jonge dieren en kinderen vragen instinctief onze bescherming en zorg. Dat is slim geregeld door moeder natuur.

Het is ook de titel van een prachtige roman van Tatiana de Rosnay over moederliefde, leugens en de kwetsbaarheid van het leven.
 

Op een middag in Parijs wordt Justines dertienjarige zoon Malcolm geschept door een auto en raakt in coma. De bestuurster van de auto rijdt door, alleen een buschauffeur heeft een glimp opgevangen van het kenteken.
Justine is vertaalster en getrouwd met de Engelse architect Andrew en behalve Malcolm hebben ze nog een dochter, de negenjarige Georgia. Na het ongeluk raken Andrew en Justine van elkaar verwijderd: hij vertrouwt op het politieonderzoek en probeert het normale leven door te laten gaan, zij raakt totaal ontregeld en gaat zelf op onderzoek uit. Via een tip van een politieman komt Justine op het spoor van Eva, moeder van een autistische zoon en eigenaresse van een schoonheidssalon in Biarritz. Justine zoekt haar op en ontdekt de pijnlijke waarheid achter Malcolms ongeluk.
 

Een ontroerend en spannend verhaal waarin De Rosnay met warmte en humor de tekortkomingen schetst van menselijke relaties in een wereld die draait om hoop en verlangens.

Write on Wednesday is een schrijfuitdaging van Aline

Slak

bron

Wat is de natuur toch schitterend

Welkom


“Dat is lang geleden, dat jullie hier waren. 
Misschien wel voor de eeuwwisseling. 
Wat heerlijk dat jullie zoveel moeite hebben gedaan om naar Afrika te komen. 
Kom maar mee naar buiten, dan laat ik jullie het nieuwe tuinhuisje zien. 
 Is het niet zalig om over een eigen douche en toilet te kunnen beschikken? 
Ik ben zo ontzettend blij met jullie bezoek. 
Is er een speciale aanleiding voor? 
Wat sta je nu te wijzen, lieve schat? 
Je bent een beetje aangekomen, hè? 
Het staat je prima. 
Of
Bedoel je
Echt waar
Word ik oma? 
O, lieverds wat maken jullie me gelukkig.” 

Aline geeft ons iedere dinsdag een zinnetje.
Wij maken daar een verhaaltje van.

Onder het zand

De schrijfveer van vandaag brengt me onmiddellijk terug naar de jaren 50 en 60.

We woonden in Loosduinen en op mooie zomerdagen fietste mijn moeder met mijn broertje en mij naar het strand. In haar fietstas zaten zakjes met boterhammen, een paar appels en een fles aangelengde limonadesiroop. Na aankomst werd de fles ingegraven om hem enigszins koel te houden. Dat lukt niet echt, maar mocht de pret niet drukken. 

De boterhammen kwamen tussen de middag te voorschijn en zaten al snel onder het zand. Het waait nu eenmaal altijd aan de kust. We aten ze braaf op ook al knarste het tussen je tanden. Zand schuurt de maag en kan geen kwaad tenslotte. Nooit vergeet ik dat gevoel van die zandhapjes met kaas of (gesmolten) vruchtenhagelslag.

Thuis aangekomen werden we voor de deur alvast uitgekleed op onze onderbroek na. Zo bleef dat zand tenminste buiten het schoongepoetste huis. Daarna gingen we in de teil om ons definitief te reinigen en ontzilten. Nagloeiend, met frisgewassen haartjes wachtten we dan op pappa’s thuiskomst. Heerlijke herinneringen.

Vrijheid

Een limerick over de mei tijd
Genietend vol vreugde en blijheid
De doden herdacht
Vaarwel Duitse macht
Wij leven in vrede en vrijheid

Het keerpunt

Ruud dronk teveel, rookte een pakje shag per dag en had nog nooit een sportschool van binnen gezien. Met zijn dertig jaar sjouwde hij evenzoveel kilo’s overtollig vet met zich mee, als gevolg van zijn verslaving aan junkfood. En nu was hij uitgerekend verliefd geworden op een gezondheidsfreak. 
Monique trainde voor de marathon, dronk en rookte niet en was vegetariër. Hoe had hij het kunnen verzinnen? Deze relatie had geen enkele kans van slagen. De enige gemeenschappelijke factor was hun liefde voor dieren. Ze werkten beiden als vrijwilliger in het asiel en konden het samen prima vinden. Hun vriendschap was in zijn geval veranderd in liefde, maar hij durfde niet eens te hopen dat het wederzijds was.

Hij maakte een afspraak met zijn zus en was van plan haar alles eerlijk op te biechten en om raad te vragen. Die avond voelde hij zich misselijk en had pijnlijke steken in zijn borst. Zou dat van de zenuwen zijn? Het leek of er een knellende band om zijn ribben zat, die alsmaar strakker werd aangetrokken. Toen de deurbel ging, wankelde hij naar de gang en kon nog net zijn zus binnenlaten voordat alles zwart werd.

Langzaam drongen er weer geluiden tot hem door en hij opende voorzichtig zijn ogen. Er klonken allerlei piepjes en zoemtonen om hem heen en zijn moeder en zus zaten met bleke gezichten aan zijn bed.
Waar was hij en wat was er gebeurd? Dat werd al snel duidelijk toen de dokter verscheen. Ze hadden hem gereanimeerd na een zeer zwaar hartinfarct en vervolgens diverse bypasses geplaatst. Hij dankte zijn leven aan zijn zus en haar krachtdadige optreden. Zijn situatie was nu stabiel, maar hij zou voorlopig heel rustig aan moeten doen en langzaam maar zeker gaan revalideren. Bovendien mocht hij beslist niet meer roken en drinken en zou de diëtiste straks bij hem langskomen om zijn andere leefregels vast te stellen.

Zes weken later mocht hij de revalidatiekliniek verlaten met een waslijst aan voorschriften op zak. Hij had het gevoel alsof hem een tweede kans werd geboden en was vast van plan om deze met beide handen aan te pakken.
Zijn eerste doel was het asiel, want hij had Monique en de dieren nog het allermeest gemist. Ze had hem wel kaartjes gestuurd en was twee keer op bezoek geweest, maar door de vreemde omgeving voelden ze zich allebei niet op hun gemak. Tussen de honden en katten waren ze helemaal in hun element.
Ze was natuurlijk vreselijk geschrokken toen ze hoorde dat hij op het nippertje aan de dood was ontsnapt en maakte zich nog steeds grote zorgen om hem. Hij zag er nog niet zo goed uit, vond ze. Maar dat kwam gedeeltelijk doordat zijn kleren om zijn lijf slobberden. Hij was behoorlijk afgevallen.

Hij trok de stoute schoenen aan en vroeg haar mee uit eten. Gelukkig accepteerde ze zijn uitnodiging meteen en hij kreeg een beetje hoop.
Italiaans zou het worden, daar was ze dol op. Het viel haar op dat hij alleen maar bronwater dronk en niet een keer naar buiten ging om te roken. Ach nee, dat mocht hij natuurlijk niet meer. Wat zou dat moeilijk zijn voor hem. Ze vroeg ernaar en hij legde uit dat hij het de afgelopen tijd behoorlijk zwaar had gehad. Nu ging het al stukken beter en hij was enorm gemotiveerd. Zijn vader was op jonge leeftijd overleden aan een hartaanval en hij had nu toch wel een serieuze waarschuwing gehad. Bovendien voelde hij zich goed, zijn energie begon terug te komen en zijn zintuigen functioneerden als nooit tevoren. Hij genoot van zijn verantwoorde maaltijden en realiseerde zich maar al te goed hoe hij zijn lichaam verwaarloosd had.

Voorzichtig informeerde ze naar zijn beperkingen. Mocht hij weer gaan werken in het asiel en was sporten toegestaan of moest hij zich voorgoed ontzien? Hij kon haar geruststellen. Mits hij zijn dieetregels volgde en alles rustig opbouwde, zou niets hem weerhouden van een normaal en sportief leven.
Ze spraken af om samen te gaan winkelen voor een nieuwe garderobe nu alles hem te groot was geworden. Ook gingen ze tweemaal per week een stukje fietsen. Zijn moeder en zus maakten kennis met haar en ze voelde zich meteen welkom bij deze hartelijke mensen. Niets leek een gezamenlijke toekomst in de weg te staan.
En zo geschiedde. Inmiddels zijn ze al dertig samen, hebben twee getrouwde kinderen en vijf kleinkinderen.

Dit had een verhaal van 1500 woorden moeten worden, maar het is me niet gelukt. Het had dus geen zin om het voor 30 april in te zenden. Vandaar dat ik deze 732 woorden hier publiceer. Meer info vind je hier

Analoog/digitaal


Thema voor Vrijdag 4 mei 2012 = Analoog-Digitaal 
Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody

Wy is Wy?

Update 29 april:

Terwijl An de baas speelt, legt Dotje onverstoorbaar eitjes met een gemiddelde van vier per week. Wy is echter helemaal niet in orde. Ze slaapt bijna de hele dag, eet en drinkt nauwelijks en gaat steeds moeilijker lopen. We maken ons ernstig zorgen.

In het weekend ontdekken we piepkleine beestjes in het hok. Bloedluizen! Paniek! Oudste zoon en schoondochter logeren hier en met spoed wordt het hok gereinigd. De wanden en kieren schildert Richard dicht. Manlief haalt maandagochtend een spray en ik sproei me vervolgens te pletter.

Wy loopt inmiddels echt mank en wanneer we haar eindelijk weten te vangen zien we dat ze een teennagel mist aan de ene poot en bij de andere poot staat een nagel achterstevoren. An gaat steeds lelijker doen tegen onze patiënte. Ze springt zelfs bovenop haar. Wat nu? Ik raak helemaal gefrustreerd en we weten geen van beiden wat we moeten doen. De kippenpret krijgt een flinke dreun en ik rol van de ene emotie in de andere. Woede, medelijden, twijfel en machteloosheid wisselen elkaar af.

Maandagavond escaleert het wanneer An telkens Dotje en arme Wy het loopplankje afsodemietert. Mijn geduld is op. Ik pluk haar tussen de kleintjes uit en gooi haar buiten het hok. Het hok gaat dicht en ik ben er even helemaal klaar mee. Ze zoekt het maar uit vannacht! Ik ga het loeder terugbrengen en omruilen voor een vriendelijker exemplaar, zodat er in elk geval één probleem is opgelost. Nu duimen dat Wy dit overleeft.

Update 2 mei:

Intussen hebben we contact opgenomen met de verkoper van de dames. Ook daar zijn er een paar aan het kwakkelen. Ziekte van Marek? Nee toch? We spreken af dat we onze bitch komen ruilen en de patiënte mag bij hem in de ziekenboeg.

Een half uur lang denderen we door de tuin in een hilarische poging om An te vangen. Dotje volgt haar overal, dus dubbele stress. Nahijgend vertrekken we rond half vijf met Wy in een doosje en An in een kattenkooi.

Enfin, de goede man heeft niet veel soeps op voorraad. Hij toont trots zijn legkast waar net kuikentjes uit het ei kruipen. Dat wel. We mogen ook een iets ouder kuiken meenemen, maar dat moet nog onder de lamp. Nee, dat niet.

Uiteindelijk geeft hij spontaan 10 euro terug en kiezen we een zielige kastanjebruin, halfkaal kippetje om haar van de pikorde te redden. De stumper zit met vier hanen en drie kippen in een schuurtje en ik besluit dat het tijd is voor een goede daad.
Wy II mag dus revalideren in ons paradijs. Voor An II gaan we binnenkort verder shoppen.

Update 3 mei:

Yes. An II loopt rond. Ze is ook blauw en ziet er gezond uit. We hebben dus weer een trio. Nu afwachten hoe de dames op elkaar reageren. De vriendelijke dorpsgenoot Leo heeft prachtige kippen en kuikens lopen. Ik kom daar zeker nog eens terug.

Nooit geweten dat kippen houden zoveel emoties kan oproepen.

Gestoord


Ben je dan gestoord of niet?

Thursday Challenge "TOOLS"


Oktober 2005
De schouwveger op het dak van ons huis

Meer foto’s vind je op deze website

Sport

Mijn eerste reactie was negatief. Aan deze write on Wednesday ga ik niet mee doen. Ik heb echt helemaal niets met sport. Op school kreeg ik meestal een zesje voor de moeite. Nou, dat zegt genoeg.

Maar vooruit, ik ben dol op denksport. Dus geef mij een quiz, cryptogram of logische puzzel, leg me een raadsel voor en de raderen gaan draaien. De grijze massa is mijn sportieve lichaamsdeel. Helaas geeft dit besturingscentrum niets door aan de andere ledematen. Dat blijft een slappe hap.

Met de horizontale lat van een ladder ben ik niet de allerbeste maatjes. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik niets met ladders en trappen heb. In mijn vorige levens ben ik vermoedelijk van een trap gedonderd en weggeblazen door een orkaan. Die twee dingen zijn mijn ergste vijanden.

Ik ben echter wel sportief in de betekenis van “fair”. Ik kan goed tegen mijn verlies en ben goudeerlijk. Bovendien vind ik het een sport om mijn geduld te bewaren, waar velen allang zouden hebben afgehaakt. Ik ben een “die hard”.

Sommige sporten vind ik wel leuk om naar te kijken. Een enkel keertje kunstrijden, een snufje voetbal en turnen. Met schaatsen en fietsen heb ik dan weer niks. Onze kinderen hebben wel op allerlei sportclubs gezeten: korfbal, turnen, judo, paardrijden en handbal. Daar keek ik met plezier hele wedstrijden uit. Dat is nogal logisch wanneer het je eigen kroost betreft.

Gelukkig is manlief ook geen sportfanaat. Geen doener en geen kijker, behalve Feyenoord natuurlijk.  
 
Kijk bij haar voor de andere bijdragen 

Spelling

Snappen doe ik het allang niet meer.
Na de laatste taalvernieuwing ben ik gestopt, hoewel ik voordien een spellingfreak was en geen groot dictee heb overgeslagen.
Ik doe nog wel iedere weekdag mee met “beter spellen” om mijn kennis enigszins op peil te houden.
Maar die tussen “n” en de onlogica van het vervoegen van nieuwe woorden als “deleten” jeuken soms gigantisch aan mijn taalklier.

Hoe zouden jullie het volgende schrijven?

mag ik ervan uitgaan / mag ik er vanuit gaan
diefje-met-verlos / diefje met verlos
de staat neemt zijn verantwoordelijkheid / de staat neemt haar verantwoordelijkheid
geüpdatet / ge-updatet

Aline geeft ons iedere dinsdag een beginzin. Wij mogen daar een verhaaltje van maken van minimaal 100 woorden.