Het zonnetje verdween



Als kerngezonde, energieke vrouw en moeder stond ze altijd voor iedereen klaar. Haar eigen zieke moeder werd opgevangen en begeleid. Oma heeft zelfs jaren bij ons ingewoond. Dankzij haar liep het hele gezin er altijd zeer verzorgd bij. Ze kon sparen als de beste en regelde alle financiën bij ons thuis.

Ze vloog volgens haar eigen weekprogramma poetsend en zemend door het huis en het zag er dan echt uit om door een ringetje te halen. Ook koken was een van haar hobby’s. Nieuwe recepten waren voor haar een echte uitdaging. Die werden eerst op ons getest en bij succes herhaald voor grotere gezelschappen. Ze was dol op visite en bedacht allerlei lekkere hapjes om ze mee te verrassen.


Behalve het huishouden deed ze nog diverse andere dingen in de loop der jaren.

Buren en kennissen werden gewatergolfd, ze was consulente en verkocht allerlei schoonheidsmiddeltjes en make-up aan haar groeiende klantenkring. Later werd ze een zeer gewaardeerd verkoopster in een luxe damesmodezaak. De hond werd dagelijks urenlang uitgelaten, omdat hij dat als jachthond nu eenmaal nodig had. Ze paste op haar kleinkinderen en had ze regelmatig te logeren.

Menigeen was dol op haar en benijdde haar om haar humor, charme, energie en consequente houding. Ze was een voorbeeld voor velen.

Ook in haar ziekte bleef ze dat. Vol vertrouwen, geloof en moed onderging ze alle ingrijpende behandelingen. Ondanks de vreselijke pijnen was ze in staat om haar bezoek op te beuren en mensen vertrokken vrolijker dan ze waren gekomen.

Uiteindelijk was ze nog maar een schim van zichzelf, al bleef ze vechten tot het einde. Dat kwam veel te vroeg. Een maand na haar eenenzestigste verjaardag overleed ze thuis in haar eigen bed met haar kinderen en man aan haar zij. Daarna hebben wij haar liefdevol verzorgd. Dag mamma (1929-1990).


Deze WE-300 heeft “schaduw” als thema. Het woord zelf mag niet worden gebruikt. Kijk voor de andere invullingen bij Plato.

Bea

 
Ze gaan haar verjaardag weer vieren
Dat zal vele mensen plezieren
De zon is erbij
Een ieder is blij
Dat wordt dus weer lachen en gieren

Band - uitleggen

Onze band uitleggen aan een ander? 
Meer dan eenenveertig jaar samen. 
Vandaag zevenendertig jaar getrouwd. 
In ziekte en gezondheid. 
In goede en slechte tijden. 
Beste maatjes. 
Ware liefde. 
Meer woorden zijn niet nodig. 

Meer invalshoeken vind je hier

Plezierig/vervelend


Tja, je moet ervan houden ….

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Drijfsijs II

Toch een drijfsijs gevonden op internet:

Kip Kakelaar had kuikens: een, twee, drie, vier, vijf, zes,
Die kregen iedere morgen een uurtje kakelles.
Dan klom de kippenmoeder parmantig op een steen
En 't kleine grut stond luisterend al om de moeder heen.

Maar één van het zestal kuikens, dat was een raar geval,
´t Scheen vreselijk dom te wezen, want het leerde niemendal.
´t Had mogelijk geen oren ofwel een spraakgebrek,
Want ´t riep in plaats van toktoktok alleen maar kwekkwekkwek.

Toen dat een poos geduurd had, werd moeder kip heel kwaad
En vroeg op zekere morgen aan vader haan om raad.
Die zou eens komen luisteren naar het onderwijs der zes
En toen hij was gezeten, begon de kakelles.

Kwekkwek, riep weer die domoor; toen sprak de haan gezwind;
Dat beest leert nimmer kakelen, dat is geen kippenkind !
Vrouw Kakelaar verschrikte en sprak met groot verdriet:
Wat moet ik nu beginnen ? Ik weet....ik weet het niet....

Kom vrouw, wees niet zo droevig, zei toen weer vader haan,
We zullen het beest verdrinken, dan is het meteen gedaan !
Voort ging het naar de vijver. Mars beest ! riep Kakelaar,
En smeet het jong in het water: Vooruit, verdrink nu maar.

Maar het kuiken kwaakte vrolijk en dreef op de effen plas
Zo dartel rond alsof het op een partijtje was.
't Zwom naar de zwanenkuikens en stoeide er lustig mee
En aan de oever stonden zijn ouders, alle twee.

Dat kan ik niet begrijpen, zei moeder Kakelaar,
Ik zeg je: het is een wonder, een wonderkip, voorwaar !
Maar vader haan riep kraaiend: Nee vrouw, dat heb je mis.
Ik zeg je dat die kwaker een eendenkuiken is !

~ Annie M.G. Schmidt

Aangeraakt worden


De een is er dol op, de ander kan er beslist niet tegen
Velen snakken ernaar en zullen het nooit ervaren
De Dalits zijn onaanraakbaar (kasteloos)
Evenals de melaatsen
Niemand krabbelt even op hun rug
Of masseert hun voeten

Je kunt schrikken wanneer iemand je onverwacht aanraakt
In het donker, terwijl je dacht alleen te zijn of zit te dagdromen
Er zijn plekjes waar je beslist niet aangeraakt wilt worden
Omdat het pijn doet of kietelt
Je hebt toestemming nodig van de ander
Ook kan het ongelooflijk troostrijk zijn

Thursday Challenge "EARTH"


Ons plekje op aarde

Meer foto’s vind je op deze website

Moe

Er zijn heel veel schattige foto’s te vinden van kinderen of dieren die op de vreemdste plaatsen in slaap zijn gevallen. Het blijft altijd een vertederend gezicht. Ook volwassenen kunnen zomaar ineens indutten voor de tv of knikkebollen boven een boek. Dat is geen echte vermoeidheid, maar vaak een dipje in je bioritmiek, bijvoorbeeld net na het eten.

Je kunt dingen ook wel eens moe of beu zijn. Het gedrein van een kind of het gezeur van een buur. Ook tijdens de opvoeding van je dierbare viervoeter komen dit soort momenten veelvuldig voor. Om nog maar te zwijgen over overheidsinstanties of de wachttijden voordat je telefonisch wordt doorverbonden met de juiste persoon.

Jetlag is ook een soort van moe zijn, hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik nooit verder dan één tijdzone van huis ben geweest. Dus ik kan er niet echt over meepraten. Het zal wel te vergelijken zijn met het verzetten van de tijd in maart en oktober. Dat valt nog alleszins mee.

Heerlijk moe en loom voel je je vaak na gedane arbeid in de buitenlucht, een warm bad of een heerlijke knuffelpartij. En wat dacht je van uitputting in combinatie met euforie na de geboorte van je kind? Dan kun je toch met recht spreken van een slijtageslag. Maar wel eentje met een prachtige beloning. Dat is dubbel moe, moeder dus.

Nou moe! Zo heb ik toch al weer 250 woorden bijeen gesprokkeld. En ik ben er niet eens moe van geworden. Het ging gewoon vanzelf.

Kijk bij haar voor andere invullingen

Meerijden

Rijd jij of rijd ik? 
Die tekst zit bij menigeen in de auto geplakt. De bedoeling is dat de passagier zich niet bemoeit met de rijstijl van de chauffeur en zich keurig onthoudt van ongewenst commentaar. 
Manlief heeft zijn broertje wel eens uit de auto gezet. Hij was de voortdurende kritiek meer dan zat en had hem al diverse keren gewaarschuwd. Uiteindelijk was de maat vol. Hij zette de auto langs de kant en gelastte hem uit te stappen. Broertje was verbijsterd en beet de volgende keren liever zijn tong af dan nog één woord tegen te sputteren. 
Zeer effectief. 

Opdracht van Aline

Afscheid


Vele kanslozen stierven hier in eenzaamheid 

Dit is de laatste opdracht van Joke m.b.t. zes woorden met beeld.

Drijfsijs

Amsterdammers kennen twee soorten vogels: sijsjes en drijfsijsjes.
(wie zei dit ook alweer?)

Wij hadden een echte drijfsijs. 
An schrok van een plotselinge hagelbui, 
vergat even dat ze was gekortwiekt en wilde over de vijver naar het hok vliegen. 
Dat werd natuurlijk een natte landing. 
Gelukkig was manlief in de buurt en viste haar snel uit het water. 
Ze zag er het eerste uur heel komisch uit met haar druipende verenpak. 
(helaas geen foto)

Wel van de dag ervoor: 

Wy
An
Dotje

Klikkerdeklik voor een groepsfoto

Dotjes

De tuin wordt bevolkt door drie dotten 
Ze lopen daar fijn te ravotten 
En manlief en ik 
Zijn zeer in ons schik 
Het is hier gewoon van de zotte …

Tafel - ruimte

Wij zijn een opgeruimd stel. Op onze tafels ligt weinig zooi. Er staat een bos bloemen of een plantje in het midden, er ligt een (puzzel)boek en een stapel onderzettertjes. Dat geldt zowel voor onze salontafel als voor de eettafel. 

Georganiseerd als wij zijn, ligt er hooguit een uurtje wat rommel of post en wordt dat vervolgens opgeborgen op een “logische” plaats.
Logisch in de zin van …. dan weet je later nog waar het ligt ….. (geen garantie bij vijftigplussers)

Wanneer er visite komt, gebeurt er van alles. De een gebruikt de stoel als kapstok, legt zijn sleutelbos en gsm neer en doneert iets groens of alcoholisch, de ander brengt liefdevol opgespaarde en uitgeknipte cryptogrammen mee, een goed boek of een tasje met tijdschriften. Hoe dan ook, binnen een mum van tijd ligt de hele tafel vol. En dan moet er op een gegeven moment worden gegeten. Dus, hopla, de hele handel wordt verplaatst en er verschijnen placemats, borden, bestek, servetten en glazen.

Het is gezellig en de leukste gesprekken vinden plaats aan die ongeorganiseerde tafel. Mijn opruim-gen staat stand-by. En dan wordt er verzameld, geplast, gekust en uitgezwaaid. Doei! Voordat ik ga slapen zijn de tafels weer helemaal opgeruimd, met de bedoeling dat mijn hoofd dat voorbeeld volgt.

Andere invalshoeken kun je vinden bij reismeermin 

Hop

Veel struiken bloeien vroeg en staan dan de rest van het jaar een beetje te niksen in de tuin. Een voorbeeld is de forsythia: een explosie van geel in april en daarna elf maanden saai. Dat is niet erg, want je kunt zo’n saaie struik versieren door er een klimplant overheen te laten groeien. Ideaal voor dat doel is humulus lupulus, hop, een klimmende vaste plant die elke winter volledig onder de grond verdwijnt en pas goed aan de groei gaat als de vroege heesters allang zijn uitgebloeid.

De hopbellen - de vrouwelijke bloemen van de hop - geven de saaie heesters waar u de hop overheen hebt laten groeien in het najaar nog een tweede periode van bloei. Bij hop zitten mannelijke en vrouwelijke bloemen aan verschillende planten en het is dus zaak om uw plant bij een betrouwbare kweker te kopen die zijn hopplanten stekt in plaats van zaait. Alleen op die manier kan hij garanderen vrouwelijke planten te leveren.

Modern/ouderwets


1976
Felle kleuren waren in.
Toen modern, nu ouderwets.
Hoewel …eigenlijk is het retro en dus weer hot.

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Roots


Ik vind dit een bijzonder verhaal.
Zou jij in zo’n geval blijven zoeken naar je “roots”?

Thursday Challenge “SPRING”

Hier vind je meer SPRING pictures.

Het tweede eitje

V.l.n.r. An, Dotje, Wy
Vanmorgen ververste ik de houtvlokken op de zolder van het hok. Dotje stond er luid kakelend naast. Het was overduidelijk dat ze naar binnen wilde, maar ik was nog bezig. En ja hoor, ik had mijn hielen nog niet gelicht of ze sprong door het deurtje de zolder op en begon de houtvlokken opzij te schuiven.
Ik bleef tegen haar praten en ze kletste gezellig terug terwijl ze mijn nette vlokkenlaag ruïneerde. Na een kwartiertje keerde de rust weer en verdwenen de dames voor hun siësta in de naaldenlaag onder de struiken. Even later ontdekte ik een eitje op zolder. Dankjewel, Dotje.

An was maandag een beetje ziekjes en bleef in het hok liggen. Volgens mij had ze last van haar darmen of kon ze haar ei niet kwijt. Gisteren ging het al wat beter en scharrelde ze voorzichtig door de tuin. Vandaag lijkt ze weer in orde. Leuke bijkomstigheid was wel dat Wy en Dotje heerlijk hun gang konden gaan zonder bemoeienis van An. De pikorde is doorbroken. Althans voorlopig.

Ze zijn dol op de brem en snoepen de onderste knopjes er allemaal af. Ze springen zelfs met hun beide pootjes van de grond om bij een hoger takje te kunnen. Het is een koddig gezicht. Ach, dan maar een paar bloemetjes minder. Ze kunnen heel wat kopjes breken bij mij. Ze zijn zo lief.

En passant

Hier kan ik echt niets mee.
Deze eerste zin van Aline zou tot een verhaal moeten leiden, maar het lukt me niet om hier iets van te bakken. In dat opzicht is de zin zonder meer geslaagd in zijn betekenis.

En passant meld ik dan maar even dat ik van plan ben om een aantal schrijfuitdagingen te schrappen. Ik blog nu 18 maanden op mijn beide stekjes, hetgeen resulteerde in meer dan 900 berichtjes. Een gemiddelde van 50 per maand. Een groot deel van deze logjes zijn het gevolg van een opdracht.

Photo monday
Dinszin
Didi
Write on wednesday
Woenswil
Tegenstellingen
Thursday challenge
Vijf van vrijdag
Zing-zo
WE-300
Zes woorden met beeld
Invalshoek

Gisteren inventariseerde ik de boel en kwam tot de conclusie dat het een beetje teveel werd. Twee hiervan zijn inmiddels gestopt en ik ga de komende maanden wat selectiever om met de rest.
Lang leve de lente!

Mijn familie


Als Ram in Ravels ben ik zeer verheugd om hier vandaag een familiecollage aan te treffen. 
Zijn het geen heerlijke bolletjes wol? 
Samen met mijn zelfportret is het een gezellig stel.


Voeg daar mijn maagdelijke ascendant bij en de onschuld straalt van ons af.
Onze jongere familieleden vertederen de mensheid in het voorjaar. 
Dartelende lammetjes brengen een glimlach op menige snoet. 
We leveren wol, melk en nazaten. 

Sommige exemplaren zijn verloren, arm of hebben vijf poten. 
Andere soorten springen graag over hekjes om mensen te helpen inslapen. 
En ze zijn heel volgzaam. 
Als er eentje over de dam is, volgen er meer. 
Schaapachtig lachen is dan weer iets minder, dat geef ik onmiddellijk toe. 

Het zwarte schaap is een heel ander dier. 
Dat bestaat alleen in de optiek van intolerante mensen. 
Zodra die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, barst de kritiek los. 

Ik heb een zwak voor zwarte schapen. 

 Aline plaatst iedere maandag een fotocollage en wij schrijven in opdracht een toepasselijk verhaaltje van minimaal 150 woorden

Happy hennen

video
video
Na enkele dagen van wennen
En rommelig door elkaar rennen
Zijn Wy, An en Dot
Nu echt thuis op kot
Hier lopen drie zeer happy hennen

Bosanemoon

Geef een kind potlood en papier, vraag het om een bloem te tekenen en het zal een bosanemoon tekenen: een steel met daarop een krans van bloemblaadjes rondom een cirkel die het hart van de bloem verbeeldt. Misschien is het deze kinderlijke eenvoud die maakt dat de bosanemoon voor velen een symbool is van aandoenlijke onschuld. 

Sommige bloemen hebben voor- en tegenstanders; zo ken ik meerdere tuiniers die een hekel hebben aan astilbes, terwijl anderen vinden dat alle monnikskappen er groezelig uitzien en nodig gewassen moeten worden. Maar de bosanemoon heeft geen vijanden en wordt door iedereen gelijkelijk bemind.

Anemone Nemorosa, de pretentieloze wilde bosanemoon, is een van onze mest effectieve schaduwplanten. In de tweede helft van april, soms vroeger, is de bodem van veel bossen wit van de bosanemonen. 

Ook in de tuin is Anemone Nemorosa een dankbare plant die weinig eisen stelt en tevreden is met een humusrijk plekje in de schaduw, in de halfschaduw of  - in vochthoudende grond – zelfs in ongemaaid gras in de volle zon, wat een hele prestatie is voor een schaduwplant.

Hemel/aarde


Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Vormen

Smaken verschillen. Je zou denken dat dit algemeen bekend is. Toch lijkt de reclamewereld verwoede pogingen te doen om ons allemaal in dezelfde richting te dwingen.
Er zijn periodes geweest dat voluptueuze vrouwen enorm populair waren, tijden waarin er meewarig werd gekeken naar graatmagere bleekneusjes en na Twiggy was die laatste soort ineens weer helemaal in de mode.

Persoonlijk zie ik liever gevulde lijven dan wandelende skeletten. Maar je hebt het niet altijd voor het zeggen. Terwijl een derde van de wereldbevolking aan het lijnen is, zijn er volksstammen die proberen aan te komen. Los van het gezondheidsaspect blijkt de mode een grote invloed te hebben.

Behalve de kwestie van gewicht speelt veroudering een belangrijke rol. Het is afschuwelijk wat mensen allemaal laten verbouwen en verminken uit angst voor ouderdom. Waarom is uiterlijk zo belangrijk? Wat is er mis met een gerimpelde, grijze zestigplusser? Hoeveel kinderen zien hun oma nog gewoon grijs worden in plaats van kastanjebruin of honingblond?

Mensen in ontwikkelingslanden zijn al tevreden met schoon drinkwater en een handje maïs of rijst. Zij talen niet naar Botox of maatje 36. Ze zijn al blij als hun kroost de leeftijd van vijf jaar haalt. Wat een schril contrast met de “Westerse wereld”.

Ik zou het allemaal zo anders willen. In een ideale wereld is iedereen gelijk. Niemand is mooier, rijker of machtiger dan de ander. Er is voedsel in overvloed en niemand is ziek. Ik weet dat het niet kan, maar dromen mag toch?

Stel je nou voor dat we er allemaal hetzelfde uitzien. Qua kleur, lengte, gewicht, schoonheid en elegantie. Stel dat je je partner uitzoekt op karakter, op geur en op aaibaarheid. Lijkt je dat niet bijzonder spannend? Al pratend, snuffelend en tastend zoeken naar herkenning.

Ach, wat zit ik hier te bazelen? Ik ga afronden. Doei.

Meer vormen vind je bij Plato

Thursday Challenge "SILLY"


1965
Manlief en zijn broertje Hans

Hier vind je meer Silly pictures. 

Onze scharrelaars

Nadat we maandagmiddag rond vier uur drie dames vleugellam maakten, lieten we de deurtjes van het hok open. Op hoop van zegen.
Ze scharrelden wat schichtig in het gras en testten zo nu en dan hun vleugels. Hé, dat voelde vreemd aan …..
Een uurtje later vond manlief een piepklein eitje op de bodem van het hok. Het was vermoedelijk van de zolder naar beneden gekieperd en er zat een klein deukje in. Toch voelden wij ons giga trots op deze prestatie. Ons eerste ei op paasmaandag!
Tegen de schemering zaten de dames weer op zolder en hebben wij het pand met een gerust hart afgesloten.


Dinsdagochtend om zeven uur slofte ik (in staat van ontbinding) door de motregen naar Wy, An en Dotje en zette de deurtjes open. Lang leve de vrijheid. Ik dook natuurlijk meteen weer in mijn warme mandje. 
Ze gingen nu een stuk verder op ontdekkingstocht en zaten ’s middags innig tevreden nestjes te maken in het naaldendek in de zuidhoek. Daaronder wonen natuurlijk ook allerlei lekkere beestjes en ze aten hun buikjes vol.
Met moeite namen ze afscheid van de drijfnatte tuin en rond half negen kon ik de druipende bontjassen eindelijk welterusten wensen.

Dit is leuk, jongens. Begin aan kippetjes en je glimlacht tien keer zo vaak als anders.

Fluit


Naar iets kunnen fluiten
Het is verdwenen

Hij kan op zijn duim fluiten
Dat kan hij wel vergeten, dat lukt niet

Dat is een fluitje van een cent
Dat is gemakkelijk; dat stelt niets voor

Wat helpt fluiten als het paard niet pissen wil
Een zinloze oplossing

Laat hem maar fluiten
Trek je van hem niets aan

Op de fluit spelen
Niets krijgen, het toekijken hebben

Iemand tot een aanfluiting maken
Door kwaadsprekerij ervoor zorgen dat iemand door velen wordt bespot

Een flierefluiter zijn
Niet serieus, gemakzuchtig persoon

Hij gaat ermee fluiten
Hij gaat ermee vandoor

Het kan me geen fluit schelen
Het interesseert me niet

Meisjes die fluiten krijgen jongens met duiten
Als scherts bedoelde opmerking: fluiten “hoorde” niet voor een meisje

Met het fluitje gewonnen, met het trommeltje verteerd
Geld wat je gemakkelijk verdient, geef je ook weer gemakkelijk uit


Deze “write on Wednesday” voldoet niet aan de opdracht. 
Iets te weinig woorden. 
Geeft niks, toch?

Pluto

Je gaat vast denken dat ik van een andere planeet kom. En misschien heb je nog gelijk ook. Ik ben een beetje anders en ik pas niet in een hokje. Maar ik vind dat ik mag zijn wie ik ben, zolang ik anderen respecteer.
Ik houd niet van winkelen, aandacht, telefoneren, volle ruimtes en verrassingen. Ook feesten en verjaardagen zijn niet mijn ding.
Wanneer ik in de tuin bezig ben, ben ik niet in de stemming om een babbeltje te maken met een passerende buur. Soms duik ik letterlijk weg achter een struik.
Ik denk dat ik van Pluto kom.

De opdracht van Aline is: Deze zin is het begin van je verhaal en vandaar ga je schrijven, minimaal 100 woorden.

Mijmeringen

Een bankje in de zon, aan een bospad of eentje met uitzicht op zee. Het nodigt uit tot mijmeren. Gewoon zomaar stil zitten genieten van de natuur. Je wordt er heerlijk rustig van.

In gedachten ben ik weer een jaar of acht en maak een zondagse wandeling met mijn vader. We hebben brood en pinda’s bij ons voor de meesjes en de eekhoorntjes. Ze zijn zo tam, dat ze uit je hand komen eten.

Je moet dan wel heel stil blijven staan, met je hand uitgestrekt. Voor de eekhoorntjes moet je op je hurken zitten en de pinda ver voor je uitsteken. Het voelt als een cadeautje wanneer het je lukt. Ik koester die momenten.

De wandelingen zijn helaas verleden tijd. Mijn vader en ik hebben problemen met onze onderdanen. Onze jongste wil een rolstoel voor me regelen. Heel lief van hem. Toch ben ik daar nog niet aan toe.

Photo Monday is een idee van Aline. Zij plaatst een foto en wij laten ons inspireren tot een logje van minstens 150 woorden.

Kippenleed

Ze zijn nu nog heel erg aan ’t wennen
Mijn kriel Wyandottige hennen
De grijze is baas
Ze staat hun helaas
Niet toe om zichzelf te verwennen

Als gijzelaars zitten ze boven
En zij staat zich echt uit te sloven
Ik vind haar niet lief
Dus toe, alsjeblief
Laat haar beterschap gaan beloven

Het water en voer staan beneden
Die plek mogen zij niet betreden
Ze durven echt niet
Langs pinnige griet
Hun maagjes knorren ontevreden

Ik poogde ze boven te voeren
Maar prompt raakt griet over haar toeren
Ze stuift naar ze toe
En gunt ze geen sou
En ik sta vol meelij te loeren

Kip, ik heb je

Woensdag plaatste ik een advertentie op Marktplaats:
Ik ben op zoek naar 3 Wyandotte krielhennen in verschillende kleurslagen. Het liefst op één adres in de buurt van Tilburg of Turnhout.

’s Avonds kreeg ik dit mailtje: Beste Marja, Heb nog enkele hennen die weg mogen allen van vorig jaar. Kleuren rood, buf en dubbelgezoomd roodpatrijs. Ik woon in Vosselaar en vraag 10€ voor een hen. groeten Patrick

Vrijdagavond half 8 reden wij naar Vosselaar (15 km van Ravels). Er werden 3 hennetjes gevangen en in een kattenkooitje gepropt. Een grijze, een rode en een dubbelgezoomde. In de schemering duwde ik ze een voor een door het deurtje van hun nieuwe villa. Toen werd het koud en donker. Er klonk nog wat protesterend gekakel. Ze hadden nog niet door dat er een loopplankje was naar een zolderke met houtsnippers. Zouden ze de hele nacht in het vochtige gras blijven zitten?

Ik sliep onrustig en was bij het krieken van de dag al wakker. Hoe zou het met mijn Wyandotjes gaan? Snel naar de wc, koffiezetapparaat starten, lange broek aan en naar buiten. Hé, twee dames op de hooizolder en de grijze kip op de begane grond. Ze hebben zich verplaatst. Er is ook gegeten en gedronken, zie ik. Hoera.

Voor de lunch maak ik een lekkere witlofsalade met appel, tomaat en olijven voor mezelf. Natuurlijk krijgen zij ook wat stukjes. Zo hoop ik de zoldermeiden naar beneden te lokken. Want loopplank op is niet zo moeilijk, maar zouden ze er ook af durven?

D’n Patrick uit Vosselaar adviseerde me om ze voorlopig binnen te houden. Ze zijn niet gekortwiekt en kunnen in principe zo de boom in vliegen of erger nog …. de tuin uit!

Gelukkig komt onze dochter morgen (met mijn vader en Frans). Zij durft vast wel te assisteren bij de knipbeurt.

Op YouTube zag ik een filmpje over de juiste manier van kortwieken.  
Jongens, ik heb het er maar druk mee.

Metamorfose


Het silhouet van onze tuin en de contouren van het achterliggende bos ondergaan een complete gedaantewisseling. 
Het blijft bijzonder om toch ieder voorjaar weer verrast te worden door de natuur. Hebben we dan zo’n slecht korte termijn geheugen? Zijn we na luttele maanden al vergeten hoe het was? 
Nog geen blaadje aan de beuk, een zee van zonlicht streelt de tuin en ook dit duurt maar enkele weken. Dan lijkt alles te exploderen en voor je het weet ligt de halve tuin in de schaduw van die woudreuzen.
Je dacht de hortensia’s op een zonnige plek te hebben geplant, maar niets is minder waar. Nadat alle beukenblaadjes zich hebben ontvouwd, verandert het plaatje volledig.
Het seizoen van de ultieme metamorfose.

In april kun je meedoen aan een wedstrijd op deze website. Schrijf een verhaal in exact 120 woorden over het begrip metamorfose.

Paaswensen

Hoe lang kun je tegen absolute stilte?

Mondeling/schriftelijk

Ik heb geen duidelijk plaatje van deze tegenstelling kunnen vinden, maar deze dekt de lading wel zo’n beetje.
 
Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Even terug in 1971


Dat heb ik altijd rond deze tijd. 
Witte donderdag: eerste zoen. 
Ik schreef er hier en hier al over.  

Tijd voor een mooi zoengedicht van Toon. 

Ga nooit weg zonder te groeten, 
ga nooit heen zonder een zoen. 
Wie het noodlot zal ontmoeten, 
kan het morgen niet meer doen. 

Loop nooit weg zonder te praten, 
dat doet soms een hart zo pijn. 
Wat je 's morgens hebt verlaten, 
kan er 's avonds niet meer zijn. 

~ Toon Hermans

Thursday Challenge "HANDS"

1974 
Trots op mijn verlovingsring

Kijk hier voor de andere bijdragen

Gedaan

Dit roepen de buren iedere dag rond de klok van twee. Op dat moment vindt er een vreselijke strijd plaats op het terras achter hun huis. Er moeten namelijk twee woest blaffende, springende en onstuimige honden worden aangelijnd voor de grote middagwandeling. “Gedaan” betekent zoiets als “af”. Alleen hebben de buurhonden dat na al die jaren nog steeds niet door. Ik ben benieuwd welke taal ze wel verstaan. Soms duurt het gevecht meer dan een kwartier.

“Gedaan” was ook een van de eerste tien woordjes, die ik als peuter zei. Na iedere verplichte potsessie schijn ik dat te hebben geroepen. Ik mocht er natuurlijk pas af, wanneer ik daadwerkelijk iets in de pot had gedeponeerd. Mijn moeder was onverbiddelijk.

Gedaan kan positief of negatief worden bedoeld. “Jeetje, heb jij dat gedaan?”, kan een uitroep van bewondering zijn na een knappe prestatie. Of het uitdagende “Wie heeft dit gedaan?”, van een strenge juf voor de klas, nadat iemand een natte kledder papier naar het bord heeft gegooid.

En dit heb ik zelf gedaan:
In de garage ben ik een uurtje bezig geweest met schroeven en drevels. Het hok is dus klaar en ik zoek me te pletter naar Wyandotte krielhennetjes hier in de buurt. Tot nu toe zonder resultaat.
Gelukkig ben ik gezegend met een hoop geduld. De kippendroom is dus nog niet gedaan.

“Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je hebt gelaten.” Zijn jullie het eens met deze stelling?

Meer write on wednesday vind je hier.

Voorjaarsgedicht


In wildernissen en plantsoenen
Begint het lentelijk geluid
Van nestelen, en de blazoenen
Van alle bomen hangen uit.
’t Is groen met geluwe schakering
In kruinen en vlak langs de grond.
En in de tuin en langs de wering
Pronkt perk en gras met bloemen bont.

De mensen zijn weer jong geworden.
Hun stap, gebaren en gelaat,
Ook van de droeven en verdorden,
Zijn moediger; en het gepraat
Van de verstilden en de zachten
Doortintelt soms een ijl gelach.
Zelfs woorden zwaar van plichtbetrachten
Gaan verend onder lichte vlag.

De halfvolwassenen en de kleinen,
Zij zo groen en zo zacht
Als druppend rijs, waar ’t zonneschijnen
Iets lichts en warms heeft ingebracht.
Wij, ouder hout, met voller lover,
Moeten beschuttend om hen staan.
Dan komt tot hen als lisplen over
Gods storm die ons te grond doet gaan.

~ Willem de Mérode [
De stille tuin (1931 - 1933)]

Waarheid

De waarheid zal altijd uitkomen, liegen heeft geen zin.
Ik ben het zonder meer eens met het tweede deel van deze zin. Het eerste kan ik niet bewijzen.
Zelf kan ik heel slecht liegen en voel me dan ook vreselijk onbehaaglijk als ik daar door omstandigheden toe gedwongen word.
Soms kunnen mensen liegen alsof het gedrukt staat. Onvoorstelbaar. Het lijkt wel een tweede natuur.
Wanneer mensen mij bedriegen of leugens verkopen, duurt het heel lang voordat ik ze ooit weer durf te vertrouwen.
Leugentjes om bestwil, bestaan die echt?
Ik word liever gekwetst door de waarheid dan gespaard door bedrog.

Aline geeft ons iedere dinsdag een beginzin. Wij mogen daar een verhaaltje van maken van minimaal 100 woorden. 

Detective

1934 Broertje, zus en mijn moeder



Drie kleine kleutertjes, waarvan schrokken zij?

 Zes woorden met beeld is een idee van Joke. Bij haar vind je ook de andere bijdragen.

Vlieg er eens uit

Ik herinner me nog goed hoe het voelde. Het was zomer 1966. Ter gelegenheid van de koperen bruiloft van mijn ouders gingen we met ons hele gezin naar Italië. Ik was 11 en mijn broertje 9. Onze eerste buitenlandse reis. Toen nog niet per vliegtuig, maar met de slaaptrein. Een geweldige belevenis.

Vijf jaar later ging het dan echt gebeuren. We gingen de lucht in. Ook met ons viertjes. Nu was Joegoslavië ons doel. We waren razend enthousiast, maar ook een klein beetje nerveus. De eerste keer in zo’n vliegtuig is best indrukwekkend. Het was een Tupolev Tu-154. 

Voor alle zekerheid had ik wel een reispilletje geslikt. Ik werd misselijk in bijna elk vervoermiddel. Gelukkig hoorde het vliegtuig daar niet bij. We hebben genoten van het opstijgen, vliegen en dalen. Een super ervaring.

Zijn jullie ook dol op vliegen of ben je met geen geweld in een vliegtuig te krijgen?  

Voor deze opdracht levert Aline iedere maandag een foto aan en wij mogen in minimaal 150 woorden een verhaaltje schrijven.

Winkel - uit beeld

Manlief is opgegroeid in en met winkels, fotowinkels van zijn vader en later van zijn broers, zwagers en hemzelf. Er leek niets anders te bestaan dan die wereld. 
En toch heeft hij in 1996 de knoop doorgehakt en zijn eigen toko in Den Haag opgeheven en uitverkocht. In februari 1997 sloot hij definitief de winkeldeur en daarmee zijn leven als detaillist.
Nu hij bemiddelt bij de verkoop van gebruikte minilabs, komt hij regelmatig in winkels die gaan sluiten. Het sterkt hem eens te meer in de goede keuze die hij heeft gemaakt. De ene na de andere detailhandelaar delft het onderspit. De winkel op de hoek verdwijnt uit beeld en slechts de standaard winkelketens lijken de recessie te doorstaan. Triest.

Invalshoek is een schrijfopdracht van reismeermin

Tok tok tok