Au

We hadden er een abonnement op met vier kleine kinderen in de kruip-, klim- en fietsfase:
In het weekend naar de EHBO-post met een
- vingertje dat vastzat in het stuur van een speelgoedtractor
- hoofdwond na een aanrijding tegen de hoek van het aquarium
- totaal ontveld enkeltje door de spaken van het achterwiel (achterop bij broerlief)
- gebroken sleutelbeen dankzij struikelpartij over een zwerfkei
- brandwond door carboleum (fles was fijn naast de kliko gezet door een van de buren)
- gewonde voet dankzij glasscherven in een slootje
En zo kan ik nog even doorgaan.
De artsen riepen al: “Ha, meneer van den Boogaardt, daar bent u weer.”

Dat daarbij heel wat tranen zijn gevloeid, spreekt vanzelf. Wat is het toch vreselijk om je kind te zien lijden. Als moeder zou je die pijn en dat verdriet zo van ze willen overnemen.
Gelukkig bleven de kwetsuren min of meer onschuldig en was het leed meestal snel geleden. Toch hebben we behoorlijk in de piepzak gezeten toen onze middelste zoon met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis belandde. Hij was nog geen vier jaar oud. Als je hem zag vechten om lucht te krijgen, hield je zelf bijna je adem in. Manlief kreeg het er als astmapatiënt spontaan benauwd van. Het is gelukkig goed gekomen, maar je vergeet het nooit meer.

Toen onze dochter een peutertje was, viel ze tegen een stenen plantenpot en brak haar hoektand met wortel en al af. De arts durfde niet te garanderen dat er later nog een nieuwe tand zou groeien. Tanden waren niet zijn specialiteit. Ook dat kwam helemaal goed, al heeft die tand wel heel lang op zich laten wachten.
Onze jongste was de grootste brokkenpiloot. Hij zag geen gevaar en was een echte waaghals. Hij klom in zijn zwembroek een boom in, een tak brak af en hij viel langs doornige punten naar beneden. Van boven tot onder bekrast en opengehaald. Dat was op vakantie in Frankrijk.

Je tobt wat af als ouders. Het aantal uren dat wij in een wachtkamer hebben doorgebracht is niet meer te tellen.
Zo kan ik die ruimte bij de orthodontist nog dromen. Die man liep helemaal binnen dankzij onze klandizie. Nooit een bedankbrief gehad. Flauw hoor.
Nare ruimtes zijn het. Vooral wanneer je ernstig ziek bent en dagelijks moet opdraven voor je dosis straaltjes. Je ziet dezelfde mensen in allerlei stadia van hun ziekte en hoopt dat het met jou nooit zover zal komen. En waarschijnlijk kijken ze net zo medelijdend naar jou.

Door de vereiste woorden van deze schrijfopdracht ben ik eigenlijk automatisch in het medische circuit beland. Ik zocht wat associaties en kwam met die waterlanders en ivoren wachters telkens op hetzelfde thema terug. Meestal probeer ik het luchtig te houden en de lezers een glimlach te ontlokken. Hoe ga ik dat in deze laatste zinnen doen? Ach, ik eindig gewoon met een Bulgaars gezegde: “De natuur, tijd en geduld zijn de drie beste dokters.” Dat is een waarheid als een koe.
 
In deze schrijfopdracht moeten de 5 onderstreepte woorden worden gebruikt in even zoveel alinea’s met een maximum van 500 woorden.

23 opmerkingen:

  1. Goede morgen Marja,

    Jij bent weer lekker bezig geweest...

    Ik krijg zo het gevoel dat ik ondanks het leeftijdsverschil (ik moet met me 42 dus goed dubbel zo oud zijn)op je jongste zoon lijk in me doen en laten; tenminste als ik het over mijn en zijn kindertijd heb.
    Wat jij hier weer schrijft over hem... ik was exact zo.
    Ik werd als klein meisje ook iedere keer warm onthaald op de EHBO met de woorden "Ha wiebel, bisse d'r weer?" en "Wat hebs dich nou weer gedoan?"

    Je raad het al... in't Limburgse.

    Een fijne dag,

    Gaabs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Arme jij. Onze jongste zoon is van 1981 en nu dus al 30!

      Verwijderen
    2. oohhh... hahahahahaaaa... ik kan ook niet tellen dus....pffffffffffffff

      Ik meen namelijk wel ergens eerder 1981 te hebben gelezen.

      Sufffffffffff!

      Verwijderen
  2. Ach Marja, je hebt heel wat meegemaakt met die 4 van jou, pffff.
    Bij ons viel dat nog wel mee. Zoon een gebroken been met 4 jaar na een val met de fiets. Een flinke jaap in de enkel van dochter na een val met de fiets, ze was toen 13 jaar.
    Nu de kleindochters... Maria heeft al 2x dezelfde arm gebroken binnen 8 maanden. Hopen dat het hierbij blijft.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Alleen onze jongste is nooit op de spoedeisende hulp geweest, voor de andere 2 hadden we ook een abonnement ....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Phoe dat is heel wat ellende bij elkaar zeg, gelukkig niet extreem ernstig maar het kan heel raar lopen. Grappig, jouw laatste uitdrukking komt vandaag ook in mijn logje voor! (en ik had die van jou dus nog niet gelezen:))

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gossie dat is een stel brokkenpiloten bij elkaar! Duim duim....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik vind de titel al veelbelovend en ja.... daar komen de pijntjes dan ook werkelijk. De ellende als een soort avontuur beschrijven, het heeft wel iets. Dat er veel beroerde uren tussen zitten weet elke ouder. Ik herinner me nog onze eerste ervaring met pseudokroep. Onze zoon ging enorm te keer. Komt de dokter en zegt: niks aan de hand, ga maar even heet met hem douchen. Goedenavond :-)

    En daar stonden we... we snakten naar geruststelling en tact... en dit was wat we kregen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wij hebben 7 kinderen en op de ´Eerste Hulp´ noemde ze mij al bij m´n voornaam.
    "Hè Hartelijke"!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Tja, kan me voorstellen dat je, zeker deze dagen, met je verhaal in het medische circuit uitkomt. Mooi Bulgaars gezegde! Zullen we vasthouden.
    Onze meiden waren zeker te meisjesachtig om gevaarlijke dingen te doen.
    Amper enge dingen meegemaakt, gelukkig.
    Goed weekend!


    Rooika

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Knap gedaan weer en je laatste gezegde houd ik erin!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een mooi gezegde. Nooit gehoord, maar wel heel raak.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. nou ineens moet ik denken aan onze kleine donderjagertjes misschien schrijf ik er nog wel een s wat over hahaha ik las je log met plezier Rammetje.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Tjonge, niet niks allemaal maar natuurlijk had jij met 4 kinderen dubbel zoveel kans als ik met mijn twee schatjes .Verschrikkelijk als een kind pijn heeft ,ben ik met je eens .Met dat gezegde ben ik het hélemaal eens ,artsen zijn een noodzakelijk kwaad die soms meer kwaad dan goed doen !
    Ik hoorde ooit een arts zeggen "de meeste patienten worden beter óndanks de bemoeienis van de arts ;-)"en dat gaat bést vaak op !
    Henk en ik hebben trouwens nergen méér gelachen dan op de afdeling waar hij zijn chemokuren onderging !

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Kan ik nu toch zeggen dat wij mazzel gehad hebben met die twee van ons.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Een abonnement op de EHBO, lijkt me geen leuke tijdsbesteding... maar het levert je wel een mooie VVV op... ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Sjonge, wat een rampspoed. Maar als ik naar de foto kijk, hebben ze over de ziekenbehandeling niet te klagen gehad.
    Is dat echt een Bulgaars gezegde, of schudde je die gewoon even uit je mouw. Bij jou weet je het tenslotte maar nooit :-)
    (Uiteraard is dat als compliment bedoeld...)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zocht op internet naar spreuken met het woord "drie" erin en vond dit gezegde. Er stond bij dat het Bulgaars was, dus als ik lieg, lieg ik in commissie. :o)

      Verwijderen
  16. Die foto erbij ... met een pootje in het gips.. Achèrm....
    Ik geloof ook dat de kinderen het wel geleerd hebben van hun vader... die had ook nogal eens te maken met de chirurg in Antoniushove.. Niet altijd een prettige ervaring om het zacht uit te drukken...
    Arme kindjes en arme ouders... Er is veel gebeurd in die jaren!
    Veel liefs Ann

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ja een ongeluk zit in een klein hoekje zeggen ze altijd en dat zie je dan maar.Gelukkig bleef het allemaal bij oppervlakkige verwondingen. Gewoon Anneke

    BeantwoordenVerwijderen

Reageren via je Google-account wordt aanbevolen.