Een leuk uitstapje


Dit is de schrijfveer van vandaag. 
Je kunt de schrijfveren vinden op het blog van Heldinne.
Zit je een keertje zonder inspiratie en je wilt toch schrijven, 
dan kun je hier iedere dag tips vinden.

Ik ben benieuwd wat jullie verstaan onder een leuk uitstapje.
Museumbezoek, pretpark, kastelen bezichtigen of een grachtentochtje?
Dagje strand, bos en heide of liever op het water?
Dierentuin, kroegentocht of subtropisch zwemparadijs?
Paardrijden, motorcrossen of fietsen?
Shoppen of educatie?
Dichtbij huis of honderden kilometers uit de buurt?
En met wie?
Misschien wel met je overleden oma?
Stel dat het mogelijk was?
Laten jullie het weten?

Niesbui of aardbeving

Simpele niesbui
Met kracht van een aardbeving
Wervels verschuiven

Werken aan een droom


Voor mijn verjaardag wilde ik het allerliefst kippetjes. Zoals ik hier al schreef. Manlief pakte dit heel serieus op en bestelde vorige week schuttingdelen, houders, palen en montagemateriaal om de eerste fase van mijn kippendroom te realiseren. Het laatste stukje van de zijtuin is nu gedicht. 

Hij heeft het helemaal zelf gedaan en is daarvoor gestraft met een gigantisch rood, gezwollen en jeukerig gezicht. Behalve hars en coniferen, blijkt hij ook niet tegen geïmpregneerd hout te kunnen. Ik heb zo ontzettend met hem te doen.

Fase twee is de aanschaf van een kippenhok. Wij zijn op zoek naar een betaalbaar en simpel exemplaar. Omdat ook mijn vaders verjaardagsbijdrage en die van onze dochter worden ingezet, moet dat gaan lukken. Deze week wordt de week van het hok.

En dan ………. ga ik op kippenjacht. Ik houd jullie op de hoogte.

Thursday Challenge "THREE"


1907
Opa met zijn zussen

Hier vind je de andere deelnemers aan deze Thursday Challenge 

Huis


Soms zou ik wel eens willen dat ons huis nog steeds hetzelfde huis was als dat waar mijn grootouders en ouders in opgroeiden. Zo’n huis met een eeuwenlange geschiedenis. Met grote, oude bomen die je overgrootvader nog had geplant en een oude schommel waar je vader of moeder als kleutertje op had gezeten. Maar dan zou dat huis in Den Haag staan of in Friesland en we hebben het hier in Ravels zo heerlijk naar ons zin.

In ons eerste huurhuis in Voorburg hebben we 11 jaar gewoond. Daar vierden we onze wittebroodsweken en is ons viertal geboren en opgegroeid. Ons tweede huis was een bestaande koopwoning in Voorschoten waar we eveneens 11 jaar woonden. Vervolgens vestigden we ons in een nieuwbouwwoning in Tilburg. Een tweekapper die we vanaf de fundering hebben zien opbouwen en waar we onze persoonlijke wijzigingen in aanbrachten, tot grote ergernis van de architect ;o).
Onze oudste twee waren inmiddels het huis uit en de twee jongste knullen verhuisden met ons mee. Hier hebben we 8 jaar gewoond.

Volgend jaar wonen we alweer 8 jaar in België. Als je naar ons verhuisritme kijkt, zou er na 11-11-8 weer een einde komen aan deze periode. Voorlopig hebben we nog geen verhuisplannen, tenzij het om financiële redenen niet langer haalbaar zou zijn om hier te blijven wonen. Dit is ons paradijsje.

In elk geval is elk van deze vier huizen voor ons een echt thuis geweest. Bij iedere woning horen bijzondere herinneringen. “Home is where the heart is.”

Bij Aline vind je de andere bijdragen aan deze write on Wednesday 

Hieperdepiep, hoera!


Mijn favoriete bloemen, dat is een makkelijke vraag.
Ik houd van alle bloemen die bloeien op hun natuurlijke plek.
Ik houd van alle bloemen die met liefde zijn gegeven.
Ik houd van alle bloemen in hun eigen seizoen.
Bloemen in vazen vind ik soms een beetje zielig.
Eigenlijk is hun leven al geëindigd op het moment dat ze worden afgesneden.
Vandaag krijg ik vast bloemen.
Al is het virtueel.
Want weet je ….  ik ben jarig vandaag.
Lang zal ik leven
Lang zal ik leven
Lang zal ik leven in de gloria.
In de gloria.
In de gloria.
Hieperdepiep, hoera!

Alinegeeft ons de eerste zin en wij maken er een verhaaltje van.

Voertuigen

Ter land, ter zee en in de lucht. Met deze foto heb ik eigenlijk niets.
Er schieten mij geen spannend verhalen te binnen en toch zal ik hier minimaal honderdvijftig woorden aan moeten wijden om de opdrachtgeefster niet teleur te stellen.

Zijn dit allemaal actiefoto’s van de Verenigde Naties? Ik heb geen flauw idee. Voor alle zekerheid houd ik deze Photo Monday dus neutraal.

De helikopters lijken me geweldig om een keer in mee te vliegen. De jeep is niet mijn favoriet, maar vaartuigen zijn dat al helemaal niet. Ik werd als kind al zeeziek in de kinderwagen en in een aangemeerde roeiboot. Nou, dan weten jullie het wel!

Dus wanneer ik als dienstplichtige zou moeten kiezen, zou ik voor de luchtmacht zijn gegaan. Om met van Speijk te spreken: “Dan liever de lucht in”.

Waarvoor zouden jullie kiezen als je in het leger moest? Voor landmacht, marine of luchtmacht?

Zij plaatst een foto en wij schrijven er een verhaaltje bij van minimaal 150 woorden.

Summer time



De klok vooruit, de herinnering
verbroken, zomertijd. nooit was het leven
meer de moeite waard dan nu

dag gulle dag. ik verwelkom je als de
vriend die een uurtje achterliep. alleen door
een winter raakten we elkaar kwijt

maar nu ben je terug. in licht, warmte,
kiemkracht, de brommende hommel op
zoek naar honing

bloemen trakteren, bomen schateren
het uit, iedere nachtegaal fluit.


~ Thomas Bosgaard

Frieten

Niets beters dan Belgische frieten
Daar kan iedereen van genieten
Door ieder genoemd
En wereldberoemd
Je mag me daar wakker voor schieten

Knippen of niet?

Foto’s vind je hier

Hebben jullie wel eens moeite met een bezoekje aan de kapper?

Ver weg/dichtbij


Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody 

Blote brievenbus

Onderstaande collage laat zien hoe het de conifeertjes is vergaan tussen 2005 en afgelopen woensdag.
De kleintjes zijn ontploft in de vijf jaren dat dit huis te koop stond en waren enigszins uit model geraakt.
Zoals jullie zien is er in ieder geval een beetje gemodelleerd in de jaren erna.
Manlief kon echter nauwelijks de brievenbus meer legen zonder met zijn kop in de conifeer te hangen.
En laat hij daar nou net niet tegen kunnen.
Van het woord krijgt hij al uitslag!
Dus hebben wij de knoop doorgehakt en de tuinman deed vervolgens hetzelfde met die twee jongens.
Excuses voor de twee laatste schokkende beelden.
Ik moest het even kwijt.
Snik.

Lente - beleven

Mijn lievelingsseizoen. Ik geniet er ieder jaar weer enorm van. Het enthousiasme van de vogels op de website “Beleef de lente” is een lust voor het oog. Hier kijk ik iedere dag een paar keer naar de nieuwe clipjes. Zo vertederend. Een echte aanrader.

Wat de planten betreft ben ik een grote fan van de forsythia en het krentenboompje. Die zijn er zo lekker vroeg bij. Net als het amandelboompje en de sering. Terwijl de beuken nog dromen in hun winterslaap.

In onze tuin heerst ook enorme bedrijvigheid. Helaas ook bij de familie mol. De vogels richten gelukkig heel wat minder schade aan en de vissen hebben al laten zien, dat ze de vorst hebben overleefd. 
Lang leve de lente!

Invalshoek is een idee van reismeermin 

Thursday Challenge "GREEN"

Hier vind je de andere deelnemers

Doel

Dit onderwerp biedt verschillende invalshoeken: goal – mikpunt – eindpunt van een reis – ambitie.

Als onsportief, klungelig mens lijkt het me wijs om me niet te bemoeien met het scoren van een punt. Wanneer iemand een bal naar mij gooit, sluit ik automatisch mijn ogen en steek mijn armen recht vooruit. Die combinatie leidt zelden tot een vangst. Vreemd, nietwaar?

Ik kan het darten, sjoelen en bowlen ook meteen overslaan. Mijn werpkunst is zo mogelijk nog beroerder dan mijn vangkunst.

Als reiziger word ik evenmin een succesnummer, omdat ik als notoire huismus hooguit rondjes om de pot pleeg te draaien.

Ik ga dus voor de betekenis van doelstelling. Wat wil ik bereiken? Welke dingen vind ik belangrijk in het leven? Hoe wil ik worden gezien en begrepen?

Ik vatte dit al eens samen op mijn andere blog. Het is eigenlijk heel simpel. Ik ben gelukkig met mijn leven en wens alleen dat ik dit zo lang mogelijk samen met manlief mag volhouden. Met een beetje mazzel komt daar een redelijke gezondheid bij en net genoeg centjes om hier te kunnen blijven wonen en niet te verhongeren.

Ik hoop dat mensen mij mogen om wie ik ben. Ik kan namelijk niet acteren en what you see, is what you get. Mijn blogs zijn bedoeld als uitlaatklep en het is een cadeautje dat mensen mijn schrijfsels blijken te waarderen.

Wanneer het binnen mijn bereik zou liggen dan zorgde ik voor wereldvrede, vrijheid, voedsel, water en medicijnen voor iedereen en natuurlijk evenwicht op moeder aarde.

Aline levert iedere woensdag het onderwerp voor write on wednesday. 

Fantasy


Fata morgana ontpopt zich als nachtmerrie 

Zes woorden met beeld is een idee van Joke.

Hoofdprijs

Het antwoord lag op het puntje van zijn tong.
Het zweet brak hem uit, want de seconden tikten onverbiddelijk voorbij en even later klonk de zoemer. Helaas, hij lag eruit. Verslagen liet hij zijn schouders zakken en zuchtte diep.
Plotseling voelde hij twee troostrijke armen om zich heen en zijn vrouw fluisterde in zijn oor: “Lieve schat, we hebben de hoofdprijs al, dat weet je toch? We hebben elkaar en sinds vanmorgen weet ik dat ik zwanger ben. Is dat niet heerlijk?”
Het verbijsterde publiek keek toe hoe zij daar beiden stonden te stralen van geluk. "Hij had toch verloren?" 

Aline levert iedere dinsdag de eerste zin en wij mogen er een verhaaltje van maken.

Spring in Toronto Zoo

bron

Zijn ze niet schitterend?

Dol op dieren

Ze is stapelgek op dieren en gaat minstens twee keer per week naar de kinderboerderij. 
Gelukkig kan ze daar zelf naar toe met haar rollator. Het is maar een kwartiertje lopen van het verzorgingstehuis naar de beestjes. Een paar broodkorstjes en wat groenteafval heeft ze in een tasje gepropt. 

Eigenlijk mag ze niet meer alleen over straat. Niet sinds haar hoofd een beetje in de war is geraakt. Maar ze weet telkens weer te ontsnappen. Geen tien wilde paarden houden haar tegen.

Ze is al zoveel kwijtgeraakt in haar leven. Haar man, hun melkveeboerderij en nu willen ze haar zelfstandigheid ook nog afpakken. Mooi niet. Het zijn haar enige gelukkige momenten in de week. Wanneer ze tussen de beestjes scharrelt voelt ze geen pijn, gemis of verdriet. 

Ze vlijt haar hoofd op de geurende vacht van haar lievelingskonijn Pim en glijdt zachtjes weg met een verzaligde glimlach op haar gezicht.

Kijk bij haar voor de andere bijdragen 

Lente

We zien alles in de knop schieten
En kijk deze schattige pieten
De vogels zijn druk
Met hun prille geluk
Het voorjaar is om te genieten

Reageren

Het blijft tobben in Blogland.

De ene keer bij Weblog, dan weer bij Blogspot en de laatste week bij WordPress.
Van armoe heb ik nu ook maar een Wordpress profiel aangemaakt, maar het moet niet gekker worden. Mijn geduld begint op te raken en het bederft de pret.

Waar ik sowieso veel moeite mee heb, zijn die vreselijke verificatiecodes.
Lieve mensen, zet ze alsjeblieft uit. Ik heb geen zin meer om met mijn neus tegen het beeldscherm meerdere pogingen te moeten doen om te reageren.

Bij webloggers moet ik iedere keer mijn naam, e-mailadres en url invullen. Ook daar word ik beslist niet vrolijk van.

Mocht ik de komende tijd wat minder reageren, neem het me dan alsjeblieft niet kwalijk. Ik volg meer dan 80 blogs en ben dagelijks minstens even lang bezig met lezen en reageren als met het schrijven zelf.

Verder hoop ik dat alle blogwebsites hun best doen om wat klantvriendelijker te worden.

Geniet van het weekend en van dit heerlijke seizoen.

Liefs, Marja.

Flexibel/star

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody

Schoonfamilie

In het voorjaar van 1971 werden manlief en ik verliefd op elkaar. Natuurlijk komt dan een moment waarop met wederzijdse ouders wordt kennisgemaakt. Enigszins gespannen en giechelig beklom mijn twee meter lange Voorburgse vriendje de zeven trappen van onze Haagse portiekflat. Keurig in het pak met overhemd, stropdas en pochet, gewapend met een prachtige bos bloemen. Deze man had een missie: er moest immers een moeder worden betoverd. Ik herinner me niet of hij ook iets voor mijn vader meebracht, maar mijn moeder was erg in haar nopjes en gaf hem meteen het gevoel dat hij welkom was.

Er werd uitgebreid gesproken over onze verschillende achtergronden, mijn jeugdige leeftijd en de huisregels die daarmee verband hielden. Ik was immers pas zestien. Zo moest ik bijvoorbeeld voor middernacht thuis zijn. Daar was geen ontsnappen aan en hij hield zich keurig aan de regels. Wel ging hij daarna vaak nog terug naar zijn vrienden of gewoon de stad in. Ik vond dat niet zo geweldig, maar hij was al bijna eenentwintig, dus ik begreep het best wel. Zoals ik al eerder beschreef op dit blog, ging onze relatie nogal turbulent van start en binnen zeer korte tijd bereikten wij de knuffelmodus voor gevorderden.

Mijn ouders kwamen er via mijn dagboek achter in welk vaarwater onze relatie inmiddels was beland. Ze overlegden met elkaar tijdens een weekendje in Friesland en bij thuiskomst werd ik min of meer aan een kruisverhoor (!) onderworpen. Ik zwamde al blozend een stuk in de ruimte, maar ze waren helaas niet zo dom om daarin te trappen. Er werden afspraken gemaakt en de “beruchte” wandeling van pappa en manlief stond op het programma. Hoe dat afliep kunnen jullie in mijn berichtje van 16 mei 2011 lezen. Het is hem in elk geval alleszins meegevallen.

Als schoonzoon werd hij altijd zeer gewaardeerd en hij ondervond hoe het protestante ambtenarenmilieu in de praktijk ontzettend meeviel. Ik heb daarentegen heel wat meer obstakels moeten overwinnen bij het integreren in de katholieke zakenfamilie.
Bij ons wordt ieder nieuw schoonkind zonder meer van harte welkom geheten, ongeacht huidskleur, achtergrond of geloofsovertuiging. Zolang ze van onze kinderen houden en vice versa wordt iedereen geaccepteerd. En geloof me, ze zijn allemaal van zeer diverse pluimage! 
Helaas blijven niet alle relaties in tact en moesten wij soms afscheid nemen van een schoonkind waarvan we waren gaan houden.

Door de jaren heen hebben we natuurlijk wel eens meer of minder favoriete exemplaren voorbij zien komen. We hanteren dan meestal de methode van Wim Sonneveld en prijzen ‘m regelrecht het graf in. (zie onderstaand fragment “de jongens”)
Over het algemeen zijn wij super tolerant, maar wanneer er sprake zou zijn van geweld tussen beide partijen, fysiek of psychisch, dan is de keuze snel gemaakt. Er zijn tenslotte grenzen.
Hoe denken jullie over schoonfamilie? Is dat zo’n gevalletje van “breek me de bek niet open”?

 Dit is een schrijfopdracht van Aline.

Smaak

Met onkruiden zou u een haat-liefdeverhouding kunnen ontwikkelen als u weet dat sommige eetbaar zijn. 

Dat gemene veldkersje bijvoorbeeld, Cardamine hirsuta, dat u altijd met gekochte planten cadeau krijgt en dat de Engelsen zo beeldend Jumping Jesus noemen omdat de zaden bij de minste aanraking meters ver wegspringen. 

Het zou een stuk acceptabeler zijn als u het niet alleen hoefde te wieden, maar ook wist dat u het kunt gebruiken om een waterige krop supermarktsla mee op te peppen. Want de smaak is nog fijner dan die van waterkers.

Ook tegen zevenblad zou u misschien iets anders aankijken als u wist dat u het blad kon koken als spinazie en dat u er een omelet mee kunt vullen. Doe dit wel vroeg in het voorjaar, want met het ouder worden van zevenblad neemt de laxerende werking toe.

Thursday Challenge "FOOD"


1977 Onze eerste spruit 

Hier vind je de andere foto’s.

Leren

We leren nog iedere dag, mits we er voor openstaan. Dat is de uitdaging van het leven. Op het moment dat ik dit schrijf en deze “Write on Wednesday” klaarzet voor plaatsing op de 14de, weet ik nog niet wat voor boodschap ik dinsdagmiddag te horen krijg. Toch weet ik zeker dat ik ook van deze periode weer wijzer zal worden.

Angst is een slechte raadgever en ook al weet ik dat best, het blijft ontzettend moeilijk om je niet ongerust te maken in situaties als deze.
Zou je dat ooit kunnen leren? Ik weet wel dat schrijven enorm helpt om dingen te relativeren en een plek te geven. Althans voor mij.

Het lijkt me verrukkelijk om als een zieltje zonder zorgen door het leven te gaan. Geen gepieker, stress, zenuwen of rampscenario’s die door je hoofd spelen. Gewoon zorgeloos leven in het hier en nu.

Voor 2007 was ik hier best goed in, maar mijn vertrouwen is behoorlijk beschadigd sindsdien. Hoe krijg ik mijn onbevangenheid terug? Is er iemand die een goede suggestie heeft? Het liefst iets wat ik gewoon thuis kan oefenen, want ik ga niet ergens op een cursus. Dat staat mijn mobiliteit niet toe. En ook liever niet te zweverig. Dat past niet bij mij. Ik ben een nuchter, praktisch mens. Meestal. (grijns)

Goede tips worden beloond met een gigantische, virtuele knuffel en eeuwige roem op mijn blog. Gaarne opstellen in rijen van twee. Het werkt nu al, merk ik. Gossie, zou ik zelfhelend bezig zijn?

Dit is een schrijfopdracht van Aline. Bij haar vind je ook de andere bijdragen.

De vriendelijkste soort


Lieve lezers en duimers,

Jullie hebben het geweldig gedaan.

Een uur geleden vertelde de uroloog, dat ik mijn pak zenuwen wel even in de kast mocht zetten. Het valt allemaal mee. De poliepen zijn van het soort transitioneel celcarcinoom of tcc. Dat is de vriendelijkste vorm, die (nog) niet is doorgegroeid in het spierweefsel. 

Hij heeft alles weggehaald en de wondjes dichtgeschroeid. Over 6 maanden wil hij graag weer even in mijn blaas kijken, want deze tcc’tjes hebben de neiging terug te komen.

Dit valt ons allemaal al 100% mee en we zijn dan ook een beetje in de gloria! Bedankt voor alle lieve reacties en jullie support. Ik weet zeker dat de poliepen dankzij jullie een toontje lager zijn gaan zingen.

Hier laat ik het even bij, want ik moet nog heel veel mensen bellen.

Liefs,
Marja.

Bloggen


“Wat doe je eigenlijk voor werk?”
Oeps, tja, die vraag kon ze verwachten.
“Ik schrijf”, antwoordde ze enigszins beschaamd, “maar er is nog nooit iets van mij gepubliceerd.”
“Wat schrijf je dan precies?”, vroeg hij geïnteresseerd.
“Poëzie, korte verhalen en over alles wat mij zoal raakt.”
“Mag ik eens iets van jou lezen? Ik ben namelijk uitgever”.
Dit kon geen toeval zijn; dit was te mooi voor woorden.
“Natuurlijk mag je dat. Graag zelfs. Op mijn beide blogs kun je alles lezen.”
Ze gaf vol verwachting haar blogadressen door.
Hij beloofde haar morgen terug te bellen.

Marja, joehoe, wakker worden….

Aline levert de eerste zin en wij maken er een verhaaltje van.

Mag ik dan bij jou?


Ontroerend mooi

Belasting

Gezonde mensen hebben vele wensen, zieke mensen hebben er slechts één. Dat is weliswaar een bekend gezegde, maar het is goed om hier regelmatig bij stil te staan.

Ik herinner me nog heel bewust het moment dat ik - na een half jaar - geen pijn meer had en als een speer de medicatie ging afbouwen. Het tempo verontrustte de artsen en manlief, maar ik was niet meer te stuiten.Van pleister 100 naar 75 en lager tot ik pleisterloos de pillen begon te minderen. Wat een luxe, wat een zaligheid. 

In enkele weken tijd veranderde ik van een zombie in een wakker mens. Het leven stroomde terug in mijn lijf en vooral in mijn brein. Ik was eindelijk weer in staat tot sociaal contact en werd een aangenamer persoon om mee samen te leven.

Op zo’n moment realiseer je je wat voor enorme impact ziek zijn heeft op je hele omgeving. Het is zwaar voor een partner om zijn maatje langzaam maar zeker kwijt te raken en te zien veranderen. Gelukkig zijn er meestal vrienden of familieleden om ook hem op te vangen, hoewel daar niet altijd aan wordt gedacht. Buiten de zorgen en de angst komt het gemis van je klankbord daar keihard bovenop. We hebben enorm veel geleerd van die periode en zijn hopelijk wijzer geworden.

Nu zijn we gelukkig niet teruggevallen naar de situatie van mei 2007, maar het gevaar ligt op de loer. We delen onze zorgen en houden elkaar goed in de gaten. Geen gehoor geven aan de neiging om jezelf terug te trekken en te isoleren. Blijven communiceren.

Het zijn spannende tijden waarin je moet voorkomen dat ergernissen of frustraties zich gaan opstapelen. Een mens raakt nooit uitgeleerd en iedere situatie betekent weer een nieuwe uitdaging voor je relatie. Zelfs na 41 jaar.

WE-300 is een schrijfopdracht van Plato. Hier vind je ook de andere bijdragen.

Onzinnige rijm


Ik mis het geluid
Nu lijken ze verstild
En kleur had ik gewild
Maar ja, wat maakt het uit

Voor deze Photo Monday
Kan ik de kleur wel missen
Ik kan er ook naar gissen
Ik doe er iets geks mee

Rijmelarijtjes over water
Vallen, stromen, bronnen
Spontaan verzonnen
Teruglezen komt later

Ik schilder blauw en groen
Dat lijkt me hier wel passen
Laat je gewoon verrassen
Kijk wat de toetsen doen

Wat lukraak zitten rijmen
Zonder veel na te denken
Kan ook voldoening schenken
Na afloop niet meer lijmen

Gewoon de eerste opzet
Lekker laten staan
Niet aan het wissen gaan
Is het pet dan is het pet

Het minimale aantal
Is binnen handbereik
Als ik zo op de teller kijk
Rest mij een dertigtal

Een idioot gedicht
Op maandagmorgen
Maak je geen zorgen
Voor mij nog geen gesticht

Een fijne week voor allemaal
Ik tel 150 in totaal
 

De spelregelsvan Photo Monday:
* Elke maandag wordt er een zwart-witte fotocollage geplaatst
* Schrijf hierbij een verhaal, van minimaal 150 woorden (er is geen maximum)
* Alles is mogelijk, van fictie tot non-fictie, van kinderverhaal tot 18+. 
Als dat laatste het geval is, meld het dan bij je link. Dit om vervelende situaties te voorkomen.
* Verzin bij je verhaal een leuke pakkende titel
* Je bepaalt uiteraard zelf wanneer je je verhaal schrijft, zou leuk zijn als het op maandag is, maar het is geen must…
* Plaats je verhaal op je eigen blog of weblog en plaats een link op deze site: http://alineblogt.nl, onder de log die bij het thema hoort.
* Het is nooit verkeerd om feedback op je verhaal te krijgen. Hier leer je van! Moeilijker is het om feedback te geven. Respecteer elkaar!
* Probeer bij iedereen langs te gaan, een reactie te geven, zodat we van elkaars verhalen kunnen genieten!

Niet piekeren

Positief blijven
Probeer niet te piekeren
Dat leidt nergens toe

Brave blaas (vochtig verslagje)

Even heel kort:

Ik mocht gistermiddag al naar huis wegens goed gedrag (van mijn blaas).
De artsen en verpleegkundigen keken allemaal eerst naar het zakje onder mijn bed en knikten mij daarna enthousiast toe: “Dat ziet er netjes uit. Geweldig.”
Nu even rustig bijkomen van de narcose, de pijn en twee slapeloze nachten.
Momenteel gaat het goed. Brave blaas.
Dinsdagmiddag worden wij bij de uroloog verwacht voor de uitslag.
Fijn weekend en ontzettend bedankt voor jullie support.

Roem

Steve had er zijn hele leven van gedroomd. Als hij groot was, zou hij wereldberoemd worden. Een echte ster van het witte doek. In hem school de Zorro of Superman van de toekomst. Drommen fans zouden hem overal joelend en juichend opwachten en bedelen om zijn handtekening. Het leek hem het einde om een echt idool te zijn. 
Hij kon het zich helemaal voorstellen en oefende al vanaf zijn tiende jaar voor de spiegel. Steve had weinig vriendjes en was niet erg populair op school, maar zijn tijd zou nog komen. Wacht maar eens af!

Hij sportte fanatiek, ging op acteer- en zangles en volgde gespannen alle talentenjachten op de televisie. Als je goed oplette kon je daar allerlei tips en trucs leren. Van andermans fouten leerde hij het meest.
Op zijn zestiende trok hij de stoute schoenen aan, schreef zich voor het eerst in en werd geselecteerd voor de volgende rondes. Zie je wel, hij wist het gewoon, hier was hij voor in de wieg gelegd. Hij barstte van het talent. Zijn carrière lag op hem te wachten. Hij hoefde er alleen nog maar in te stappen. “Hello world, here I come.”

Hij won alles op zijn sloffen en zijn populariteit nam toe. Het ene interview na het andere volgde en hij sloeg zich er zelfverzekerd doorheen. Gewoon winkelen was er niet meer bij. Zodra hij op straat werd herkend, ontstond het zwaan-kleef-aan-effect. 
Hij vond het eigenlijk best vermakelijk. Hier was het toch allemaal om begonnen? Mensen achtervolgen je immers altijd wanneer je beroemd bent? 
Zijn zelfvertrouwen groeide met de dag. Hij kreeg fanmail, sms’jes, brieven en bloemen van dames uit alle windstreken en van alle leeftijden.

Op zijn achttiende kreeg Steve zijn eerste echte filmrol aangeboden en nam die natuurlijk met beide handen aan. Het was nog niet echt de heldenrol die hij in gedachten had, maar hij mocht in elk geval een van de hoofdrollen spelen. 
Hij was lid van een motorbende die de stad onveilig maakte. Ze bedreigden winkeliers, staken auto’s in brand en organiseerden party’s waar de drank rijkelijk vloeide. Ook drugs werden niet geschuwd. Vaak moesten ze zich verstoppen voor de politie of een poging doen om hen sneller af te zijn. Het was een superstoere actiefilm met bloedstollende scènes.

De film werd een flop. Het werd stil rondom Steve. Hij kon nu ongestoord winkelen, er kwam geen post meer en zijn telefoon zweeg. Hij voelde zich steeds kleiner worden. 
En nu, wat moest hij verder met zijn leven? Wie was hij eigenlijk zelf?
Steve belandde in een depressie en greep naar de fles. Onder invloed van alcohol was het leven nog te behappen, maar nuchter kon hij het niet aan. 
Niemand keek nog naar hem om. In een ijskoude winternacht struikelde hij straalbezopen over een stoeptegel en viel. De dag erna verscheen zijn necrologie op de voorpagina en was hij enkele minuten wereldnieuws.

In deze schrijfopdracht moeten de 5 onderstreepte woorden worden gebruikt in even zoveel alinea’s met een maximum van 500 woorden.
Bij Aline vind je de andere bijdragen.

Een ticket boeken

Ik schrijf dit niet op negen maart
Het is vandaag pas zondag
Ik ben een beetje van de kaart
En wou dat ik niet hier lag

Een ticket boeken naar mijn huis
Dat lijkt me heel wat fijner
Want hier voel ik me niet zo thuis
De wereld is veel kleiner

Verplegenden bepalen hier
Het ritme van de dagen
Er is hier ook niet veel plezier
Men heeft het maar te dragen

Het manloos, muisloos, peukloos zijn
Gaat mij nu echt vervelen
Excuses voor mijn saai gedrein
Dank voor het mogen delen

Gastblog van een Leidenaar

Dag lieve Marja,

Ik had beloofd je wat over Leiden toe te zenden.
Een vollediger indruk dan deze recente fotoreportage van historisch Leiden kan ik mij niet voorstellen:



Op de paar laatste foto's na betreft het Leiden binnen de singels, zoals de eerste afbeelding, de oude prent van 1649 laat zien. Leiden was toen op haar hoogtepunt, dankzij de lakenindustrie, had iets van 65.000 (!) inwoners - ondanks 15.000 pestslachtoffers in 1635 - en was, na Amsterdam de tweede stad van de Republiek. En een 'harde stad', veel stenen gebouwen, vanwege het brandgevaar. En daar is veel van over.

Inhoudelijk wil ik een paar plaatjes benadrukken: er een paar maal sprake van de Nieuwe Rijn en de Oude Rijn: net ten oosten van Leiden splitst de Rijn zich om een paar km verder weer bij elkaar te komen. Zoiets heet een confluent. Op de vruchtbare verhoogde grond daartussen begon men zich te vestigen en te verdedigen, vandaar dat de vesting de Burcht op nog geen 100m. van die samenstroom al in 1150 daar strategisch op een heuvel werd gebouwd.

Nu is die samenstroom echt hartje Leiden, waar een niet aflatende stroom van pleziervaart de gevreesde Noormannen van de oude tijd vervangt. Alhoewel die in Leiden nooit kwamen opdagen.

Vlak daarbij aan de monding van de voormalige Mare staat de neoklassieke Hartenbrugkerk met groot het opschrift: Hic Domus Dei est et porta Coeli, huis des heren en de poort naar de hemel. Zodat deze kerk midden in het winkelcentrum, voor Leidenaars als afspreekplek de Koeliekerk is.

Ons appartementengebouw (het voormalig Mineralogisch lab en later museum) staat er net niet op, maar wel het park waar het aan grenst met het standbeeld van de - tijdens Leidens beleg - dappere burgemeester van der Werf. Dat gehele park en het fraaie Kamerlingh Onnes Laboratorium er tegenover, ons 'museum'' en het Natuurhistorisch museum (dus het antieke Naturalis) aan de zuidkant zijn alle ontstaan op de ruïnes van de Kruitramp uit 1807. Daar aan het Steenschuur verdween een complete wijk, 218 huizen, 160 doden en ca 2000 gewonden. Een eerste nationale actie bracht veel geld op voor het toen armlastige Leiden; koning Lodewijk Napoleon liet onmiddellijk de zwaar beschadigde katholieke kerk opknappen: thans de Lodewijkskerk ook aan het Steenschuur, nog geen 100m. van het beruchte kruitschip. Eerst 80 jaar later besloot het rijk Leiden te helpen door op de ruïne rijksmusea en het befaamde laboratorium te stichten met een park als entourage.

De prachtige zojuist gerestaureerde Sterrewacht (zonder n) is gebouwd in een perfecte oost/west lijn hetgeen de positiebepaling van de sterren vergemakkelijkte. Vanwege de lichtvervuiling zijn de feitelijke telescopen allang verplaatst naar bijv. La Palma, het meest westelijke Canarische eiland of Dwingelo (radiotelescopen). De oude Sterrewacht is nu deels een ''herenlogement'' voor gasthoogleraren.

Deze sterrenwacht en de ernaast gelegen botanische tuin van de Leidse Academie, de Hortus Botanicus brengt mij op de huidige fantastische ontwikkeling van een groep creatieven, het zgn. Stadslab Leiden. Zij willen alle Leidse parken aan de singels (maar ook oude begraafplaatsen en bolwerken) tot een Singelpark aaneenrijgen, een 6 km (!) lang stadspark, waarin allerlei buitenactiviteiten kunnen worden ontwikkeld. Het ziet ernaar uit dat het gaat lukken! De gemeenteraad en B&W zijn - sedert afgelopen januari 2012 - enthousiast en er wordt gezocht naar het laatste stuk financiering. Dat zou een nieuwe toeristische impuls zijn voor het oude Leiden.

Kijk het maar eens na op Stadslableiden.nl /project Singelpark.
Enne... goede reis door Leiden!

Groet en kusje, Ed

Thursday Challenge "PINK"

2008 
Onze kleindochter Marissa met haar knuffel  

Hier vind je de andere foto’s van deze challenge.

Zenuwen

Op donderdag ga ik logeren 
Bij kundige dames en heren 
Mijn blaas wordt geschraapt 
De poliepen gekaapt 
Daarna ga ik revalideren 

Er volgen acht stressvolle dagen 
Waarin wij ons af zullen vragen 
Waarheen leidt de weg 
Naar bof of naar pech 
Dat zal aan de zenuwen knagen 

Gaan jullie maar lief voor mij duimen 
Terwijl ze bij mij puin gaan ruimen 
Want hoe het ook loopt 
En wat je ook hoopt 
We zullen het toch moeten pruimen

Muis

Er knaagt iets van binnen. Nee, geen muis. Het zijn de zenuwen.
Morgen word ik geopereerd aan mijn blaas.
Een zogenaamde TUR (transurethrale resectie).

De verwijderde troep zal worden opgestuurd en onderzocht.
Dat worden heel moeilijke wachtdagen met een hoofd vol muizenissen.
(wie kent nog die geweldige sketch van Dorus?)

Ik moet enkele dagen in het ziekenhuis blijven en het zal dus wat stiller worden op mijn blog en in jullie reactievakjes.

Gelukkig heeft een goede vriend een echt Leids logje voor mij geschreven en dankzij hem kan ik jullie morgen toch nog even entertainen. (onwijs bedankt, Ed!)

Verder wordt het vreselijk afkicken van manlief, sigaar en internet. Ik zal daar eenzaam, peukloos en muisloos liggen piekeren. Duimen jullie voor me? (dat is goede gymnastiek voor de muizen van je handen)

Mocht ik toch nog een mogelijkheid vinden om hier of daar een laptop te lenen, dan zien jullie mij vrijdag of zaterdag vanzelf verschijnen.

Sorry, ik zie dat ik zeventig woorden te weinig heb voor een echte “write on Wednesday”.
Dus vandaag doe ik mee voor het “onnetje”. Doei!

Voor dag en dauw



Voor dag en dauw, als licht al aanbleekt op het lover,
Ga ik op pad. Ik weet wel dat jij op mij wacht.
Ik trek de bossen door en trek de bergen over.
Ik heb te vaak te ver van jou mijn dagen doorgebracht.

Ik ga, ik hoor geen geluiden, kijk niet om me heen

En houd mijn ogen slechts gericht op mijn gedachten:
Een onbekende, met gekruiste handen, krom, alleen,
Verdrietig, en mijn dagen zullen zijn als nachten.

Ik kijk niet hoe het avondgoud wordt ingebed

Noch naar de zeilen die Harfleur haast binnenglijden;
En eenmaal bij je grafsteen leg ik een boeket
Van groene hulst vermengd met bloesemende heide.

~ Victor Hugo

Samen oud


Zwijgend genoten ze van het eten en elkaar. 
Na een turbulent familieweekend waren ze zo blij om weer samen thuis te zijn. Die heerlijke rust en harmonie in hun relatie was iets waar sommigen met jaloezie en onbegrip naar keken. 
Natuurlijk gunden ze iedereen hun carrière, wensen en dromen, al begrepen ze niet altijd waarom dat zoveel strijd moest opleveren. 
Zelf waren ze met zo weinig tevreden. 
Zolang ze redelijk gezond en samen waren, was iedere dag een zegen.
“Wat hebben we het toch goed, hè meisje?” 
“Nou en of. Ik zit te genieten. Wil je nog een toetje, schat?”

Aline levert de eerste zin en wij maken er een verhaaltje van. 

Seizoenen en kleuren

Vroeger had alles zijn seizoen. 
Er was een tijd voor aardbeien, appels, kool en sla. Mandarijntjes waren een delicatesse.
Tegenwoordig is bijna alles het hele jaar verkrijgbaar en wordt vanuit alle windrichtingen geïmporteerd.Wat zouden we vreemd opkijken als de klok vijftig jaar werd teruggedraaid.
Toch is er wel degelijk een groeiende groep mensen die kiest voor biologisch verantwoord eten en dan liefst strikt seizoensgebonden producten gebruikt.
Ben jij zo iemand?

Door deze foto kom ik trouwens ook op een heel ander idee.
Wanneer je volledig kleurenblind bent, zouden al die zwart/grijs/wit producten in een winkel dan dezelfde aantrekkingskracht hebben?
Geen rode en groene appels of met een blozend wangetje. Nee, alleen maar vruchten in grijstinten.
Weg appeltjes van oranje en knalgele bananen.
Dat ziet er toch lang niet zo aantrekkelijk uit?
Zelfs wanneer je je voedsel prakt tot een grauwe brij, wordt het al minder smakelijk om te zien. Toch?

Photo Monday is een idee van Aline

Krokus



Teder en onverwacht
Voel jij aan als toen
Na een eenzame nacht
Gelijk de eerste zoen

Een stil ontwaken
Na verloren dromen
Van witbevroren daken
En nog stille bomen

~ Janna Nendels

Beleef de lente 2012


Evenals vorig jaar wil ik jullie graag attenderen op deze prachtige website. 
Kijk mee tijdens het broedseizoen en geniet. 
Je kunt je aanmelden via Facebook, maar dat is niet verplicht. 
De website is helemaal in een nieuw jasje gestoken en ziet er geweldig uit. 

Joris

In katzwijm ligt hier onze Joris
Zo jammer dat hij er vandoor is
Hij sabbelde braaf
Dat was toch zo gaaf
Waar vind je nog zo’n lieve Kloris

Kwartje - missen


Een heitje voor een karweitje.
Dat is verleden tijd.
We hebben nu geen kwartjes meer.
Ik mis ze wel een beetje.

Invalshoek is een idee van reismeermin

Positief/negatief

November 2008 – Fuchsia met sneeuw

Meer tegenstellingen vind je bij Melody 

Au

We hadden er een abonnement op met vier kleine kinderen in de kruip-, klim- en fietsfase:
In het weekend naar de EHBO-post met een
- vingertje dat vastzat in het stuur van een speelgoedtractor
- hoofdwond na een aanrijding tegen de hoek van het aquarium
- totaal ontveld enkeltje door de spaken van het achterwiel (achterop bij broerlief)
- gebroken sleutelbeen dankzij struikelpartij over een zwerfkei
- brandwond door carboleum (fles was fijn naast de kliko gezet door een van de buren)
- gewonde voet dankzij glasscherven in een slootje
En zo kan ik nog even doorgaan.
De artsen riepen al: “Ha, meneer van den Boogaardt, daar bent u weer.”

Dat daarbij heel wat tranen zijn gevloeid, spreekt vanzelf. Wat is het toch vreselijk om je kind te zien lijden. Als moeder zou je die pijn en dat verdriet zo van ze willen overnemen.
Gelukkig bleven de kwetsuren min of meer onschuldig en was het leed meestal snel geleden. Toch hebben we behoorlijk in de piepzak gezeten toen onze middelste zoon met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis belandde. Hij was nog geen vier jaar oud. Als je hem zag vechten om lucht te krijgen, hield je zelf bijna je adem in. Manlief kreeg het er als astmapatiënt spontaan benauwd van. Het is gelukkig goed gekomen, maar je vergeet het nooit meer.

Toen onze dochter een peutertje was, viel ze tegen een stenen plantenpot en brak haar hoektand met wortel en al af. De arts durfde niet te garanderen dat er later nog een nieuwe tand zou groeien. Tanden waren niet zijn specialiteit. Ook dat kwam helemaal goed, al heeft die tand wel heel lang op zich laten wachten.
Onze jongste was de grootste brokkenpiloot. Hij zag geen gevaar en was een echte waaghals. Hij klom in zijn zwembroek een boom in, een tak brak af en hij viel langs doornige punten naar beneden. Van boven tot onder bekrast en opengehaald. Dat was op vakantie in Frankrijk.

Je tobt wat af als ouders. Het aantal uren dat wij in een wachtkamer hebben doorgebracht is niet meer te tellen.
Zo kan ik die ruimte bij de orthodontist nog dromen. Die man liep helemaal binnen dankzij onze klandizie. Nooit een bedankbrief gehad. Flauw hoor.
Nare ruimtes zijn het. Vooral wanneer je ernstig ziek bent en dagelijks moet opdraven voor je dosis straaltjes. Je ziet dezelfde mensen in allerlei stadia van hun ziekte en hoopt dat het met jou nooit zover zal komen. En waarschijnlijk kijken ze net zo medelijdend naar jou.

Door de vereiste woorden van deze schrijfopdracht ben ik eigenlijk automatisch in het medische circuit beland. Ik zocht wat associaties en kwam met die waterlanders en ivoren wachters telkens op hetzelfde thema terug. Meestal probeer ik het luchtig te houden en de lezers een glimlach te ontlokken. Hoe ga ik dat in deze laatste zinnen doen? Ach, ik eindig gewoon met een Bulgaars gezegde: “De natuur, tijd en geduld zijn de drie beste dokters.” Dat is een waarheid als een koe.
 
In deze schrijfopdracht moeten de 5 onderstreepte woorden worden gebruikt in even zoveel alinea’s met een maximum van 500 woorden.