Trappen

Trappen en ik zijn geen vriendjes. Beklimmen lukt nog redelijk maar afdalen is niet mijn ding. Ik moet perse een leuning vasthouden en aarzel al bij de bovenste trede. Daardoor denk ik te veel na en start soms met het verkeerde been. Het heeft vermoedelijk allemaal te maken met een jeugdtrauma.

1971. Ik weet nog precies hoe de hak van mijn schoen afbrak bij de tweede trede vanaf boven en ik met volle handen (schooltas en vuilniszak) als ongeleid projectiel de overige 7 treden afkletterde om vervolgens met mijn kin midden in de opengescheurde zak te belanden. Koffiedik en caviakeutels hingen aan mijn bloedende kin en ik lag brullend in de puinhopen. Na enig troost- en poetswerk van mijn moeder werd ik bij de dokter gezwaluwstaart. De volgende dag kwam de schoolfotograaf. Perfecte timing nietwaar?


Met mijn polyneuropathische onderdanen is het sowieso erg lastig om op ongelijke grond te lopen. Dankzij onze mol is het grasveld één grote gatenkaas. En ik weet feilloos in elk gat te trappen. Knap hè?

Verder trap ik gelukkig niet overal in. Mij houd je niet zo snel voor het lapje. Ik ben behoorlijk op mijn qui-vive.

Keet trappen vond ik vroeger wel erg leuk. Vooral bij docenten die geen orde konden houden. Wat waren we gemeen.

Terwijl manlief doucht, trap ik ’s ochtends een paar rondjes op mijn hometrainer, tenminste …… als ik er zin in heb. Soms stap ik liever samen met hem onder de douche.

Iemand een trap na geven doe ik nooit.

Bij Aline kun je lezen wat andere deelnemers met het woord “trap” hebben gedaan.

Tweede kans IV

Half struikelend kwam Jasmijn het terras oplopen en probeerde alle indrukken te verwerken. Ze was sprakeloos.
Een jacht, een stralende tiener en een gladgeschoren man in een smaakvolle outfit? Ze moest even gaan zitten om van de schrik te bekomen. Bob en Céline boden meteen hun hulp aan, die ze dankbaar accepteerde. En zo werd ze even later bediend op haar eigen terras. Hier zou ze zomaar aan kunnen wennen. Langzaam begon ze zich een beetje te ontspannen.

Het hielp enorm dat het meisje haar bewondering voor Jasmijns metamorfose niet onder stoelen of banken stak. Haar enthousiasme was verfrissend. Terwijl ze genoten van de thee en bijbehorende heerlijkheden leerden ze elkaar beter kennen en mede door de aanwezigheid van Céline was de sfeer ongedwongen.

Nadat zijn vrouw was overleden hadden hij en zijn zus Bente de zorg voor zijn dochter op zich genomen. Hij was eigenaar van een goedlopende rederij en samen brachten Céline en hij hun vrije tijd op de boot door. Zijn ouderlijk huis stond eveneens aan het water en daar zwaaide Bente de scepter. Beide grootouders resideerden aan de Côte d’Azur.

Jasmijn schaamde zich dood over haar eerdere wantrouwen en vooringenomenheid. Ze gaf eerlijk toe dat ze haar bedenkingen had gehad, maar Bob gaf zijn zus met haar foute kledingadviezen de schuld.
Ze bleken veel overeenkomsten te hebben, alleen waren haar ouders beiden overleden en hadden haar een fortuin nagelaten. Ze had geen broers of zussen. Een paar vriendinnen, haar blogmaatjes en honderden boeken vormden haar “familie”. Haar beschermde jeugd, het overgewicht en haar argwaan hadden haar in eenzaamheid achtergelaten. Maar nu voelde ze zich herboren en snakte ze naar warmte, gezelschap en liefde.

“Daar gaan we aan werken”, kwam de jongedame tussendoor, “pap is voor jou gevallen en ik bewonder je lef. Je bent een tof mens. Zullen we zo een stukje gaan varen?” Ze bracht haar vader enigszins in verlegenheid door zo plompverloren het initiatief te nemen, maar maakte dat snel goed door zich even te excuseren. Ze moest iemand dringend een mailtje sturen. Snel klom ze aan boord en startte de laptop.

“Lieve Bente, je kunt de tickets boeken en samen met je geliefde aan jullie wereldreis beginnen. Het komt allemaal dik in orde. Geef Renée een dikke knuffel van mij. Liefs, Céline.”

Doktersroman


Voor eeuwig verbonden of een spelletje?

Zes woorden met beeld is een idee van Joke
Kijk bij haar voor de andere bijdragen.

Tweede kans III


Jasmijn begreep er niets van. Hij had haar verteld dat hij ongebonden was en al heel lang geen relatie had gehad. Natuurlijk was ze blij met deze tweede kans, maar wie was degene die bij hem hoorde?
De reactie was zo kort en helemaal niet zijn stijl. Zou die ander dit bericht hebben gestuurd?

Ze besloot rond middernacht om toch iets terug te schrijven. Ze deed anders geen oog dicht. Ook zij hield het kort en typte: “Ik wil jullie graag uitnodigen voor de thee bij mij op het terras. Morgenmiddag rond drie uur?” Ze sloot af met haar postcode en huisnummer. Binnen een minuut kreeg ze antwoord: ”We zullen er zijn. Tot morgen.”

Bob kreeg de volgende ochtend de simpele mededeling, dat ze bij Jasmijn op de thee gingen en keek zijn dochter schaapachtig aan. “Hoe bedoel je? Ik weet niet eens waar ze woont. Heb jij nog zitten mailen vannacht?”
“Ja, natuurlijk. Ik hoorde een berichtje binnenkomen en heb snel een antwoord gestuurd. Jij wil haar toch weer zien? Nou dan!”
“Hoe moet ik daar komen zonder auto? Heb je daar al aan gedacht?”
“Pap, maak je niet zo druk. Het wordt een fluitje van een cent. Kijk maar waar ze woont.”
Het adres bleek zich inderdaad maar enkele kilometers verder te bevinden. Dat moest te doen zijn.

Nerveus schikte Jasmijn de lekkernijen op het dienblad en blikte om de paar tellen door het voorraam om te zien of er al iemand haar erf opdraaide. Het was bijna drie uur. Ze zouden toch wel komen? Of was dit alles een grote grap van de een of andere onbekende?
Precies op het moment dat de ketel begon te fluiten, meerde het jacht aan en daalden vader en dochter het trapje af om met een sprongetje op het terras te belanden. Daar bleven ze even weifelend staan, want ze konden met goed fatsoen toch niet zomaar doorlopen? Gelukkig zag Céline een scheepsbel hangen en ze luidde de klok om hun komst aan te kondigen.

Tweede kans II


Bob snapte niet wat er was misgegaan. Hun ontmoeting was weliswaar kort geweest, maar ze had op hem een onuitwisbare indruk gemaakt. Diezelfde avond ging hij via internet op zoek naar informatie, ontdekte haar blog en las haar dagboekverhalen met stijgende bewondering. Hij vond Jasmijn een geweldig sterke vrouw. Zijn mailtjes bleven echter onbeantwoord en kwamen sinds enkele dagen zelfs als onbestelbaar retour. Blijkbaar wilde zij niets meer met hem te maken hebben. Wat had hij fout gedaan?

Op aanraden van zijn zusje had hij zich simpel gekleed en zich een paar dagen niet geschoren. Volgens haar mocht uiterlijk geen rol spelen bij een blind date. Bente hield er soms vreemde ideeën op na en had een vreselijke hekel aan merkkleding, make-up en blingbling. Waarschijnlijk zette zij zich nog steeds af tegen de leefwijze van hun ouders, die tot de jetset behoorden.
Dom, hij had gewoon zijn gevoel moeten volgen en zijn gebruikelijke outfit moeten aantrekken. Hij wenste dat hij het allemaal anders had aangepakt. “You never get a second chance to make a first impression”.

“Pap, je hebt een nieuw bericht”, hoorde hij zijn dochter roepen. Ze zat haar huiswerk te maken achter zijn laptop. “Ken jij ene Jasmijn? Ze vraagt of ze een tweede kans krijgt.” Blij verrast haastte hij zich naar zijn dochter en las over haar schouder mee. Ja, het stond er echt. Hij glimlachte van oor tot oor, terwijl Céline hem verbaasd observeerde. Tja, nu moest hij met de billen bloot natuurlijk. Meisjes van dertien laten zich niet foppen.

Eerlijk biechtte hij zijn afspraak op en vertelde over zijn teleurstelling toen Jasmijn niet meer had gereageerd.
“Nou, ze heeft zich blijkbaar bedacht en dat is maar goed ook, want jij bent een geweldige vangst. Wat voor iemand is zij?”
Hij vertelde enthousiast over haar en Céline vroeg meteen naar een foto. Die had hij helaas niet en haar blog was onbereikbaar geworden. Of zou ze dat misschien ook hebben veranderd? Snel typte hij de naam van haar blog in de zoekbalk “Jasmijn, mag het iets minder zijn?” en zag dat ze de instellingen weer had aangepast.
“Jemig, wat een metamorfose!” Céline was verbijsterd. “Is dat dezelfde vrouw? Die heeft lef!” 

Die vrouw met lef zat intussen nerveus en handenwringend te wachten op een antwoord. Een half uur geleden had ze haar gevoel gevolgd en het mailtje verzonden. En nu? Wat zou hij doen?
Het zonnetje ging onder en het werd frisser op het terras. Misschien moest ze Bob gewoon uit haar hoofd zetten en op tijd naar bed gaan? Ze wilde net haar laptop uitzetten toen ze een nieuw bericht zag verschijnen.
“Wij gunnen je graag een tweede kans, Jasmijn. Waar zullen we afspreken?”
Verbijsterd vroeg ze zich af: “We? Wie zijn “we”? Ze wist dat zíj de helft kwijt was, maar had Bob zichzelf verdubbeld?”

“Zo”, zei Céline gedecideerd, “Nu heeft ze iets om over na te denken. En pap, jij had gewoon moeten vertellen dat je een dochter hebt.” Pubers zijn soms onvoorspelbaar.

Lammetjes

Drie bolletjes wol in de weide 
 Die maken ons allen zo blijde 
 Dan weet ieder kind 
 Het voorjaar begint 
 Er komen weer betere tijden

Gourmet

Vanavond gaan we gourmetten 
Met gezellige, lieve mensen 
Zij zat in 1967 bij mij in de klas


Teruggevonden via Schoolbank 
Drie jaar geleden 
Talloze berichtjes volgden  
Bezoekjes over en weer 
Er is wederzijds respect 
Gevoel voor humor 
Het wordt een relaxte avond 

Fijn weekend allemaal

Overmacht/onmacht

Incontinentie
Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody

Tweede kans I


Ze had de uitdaging van haar vriendinnen aangenomen en ingestemd met een blind date. Zij zouden het voor haar regelen en ze hoefde alleen maar te komen opdagen in haar mooiste outfit. Dat moest niet zo moeilijk zijn. Ze zag er goed uit nu ze de helft van haar gewicht kwijt was. Ze woog evenveel kilo’s als het aantal jaren dat ze oud was. Haar asblonde haar verhulde die enkele grijze pluk en het kon zelfs voor een kundige coupe soleil doorgaan. Na al die eenzame jaren met zichzelf te hebben rondgesjouwd, was ze toe aan een grootscheepse verandering.

Hun eerste ontmoeting was echter een grote teleurstelling. Ze had toch stiekem gehoopt op een charmante kerel en voelde zich bekocht toen hij een armoedzaaier bleek te zijn. Ze was op haar hoede. Het zou niet de eerste keer zijn dat mensen op haar kapitaal uit waren. Ze hadden gelukkig niet afgesproken voor een diner of een avondvullend programma. Dat ene pilsje op een terrasje was meer dan genoeg wat haar betrof. Hij had daarentegen enthousiast gereageerd op haar verschijning en wilde duidelijk een vervolgafspraak maken. No way, José.

Twee dagen gingen voorbij en ze stond nauwelijks meer stil bij haar rendez-vous met Bob, toen ze ineens mailtjes van hem ontving. Wat vreemd, hoe kon dat nou? Van haar had hij geen e-mailadres gekregen. Ze keek wel uit zeg! Een blind date moest dat vooral blijven als het tegenviel. Maar nu stuurde hij zomaar allerlei gedichtjes en complimentjes. Ze sms’te meteen haar vriendinnen om te controleren of zij hier meer van wisten. Maar geen van hen had haar gegevens bekend gemaakt. Hoe kon dit nou? Wat voor bronnen had hij aangeboord?

De berichtjes bleven binnenstromen. Ze werd er stapelgek van. En toen viel ineens het kwartje. Natuurlijk, dat was het. Hij had blijkbaar haar blog gevonden. Ze was het straal vergeten. Op advies van haar arts had ze alles van zich af geschreven in dagboekvorm. Haar problemen met de veertig kilo overgewicht, haar wanhoop, de maagverkleining en de foto’s van voor en na de ingreep. Alles stond op het wereldwijde web. Meteen veranderde ze de instellingen van haar blog en zorgde dat het alleen zichtbaar was voor genodigden. Nog even snel een nieuw e-mailadres aanmaken en ze kon weer rustig ademhalen.

De rust keerde weer en ze genoot van de zwoele zomerdagen in haar villa aan het water. In haar eentje, dat wel. Er kwamen prachtige jachten voorbij gevaren met vakantievierende gezinnen en verliefde stelletjes. Het ging toch wel een beetje kriebelen. Ze zou zo graag de liefde leren kennen. Had ze dan toch te wantrouwend gereageerd op Bobs avances? Was haar eerste indruk onjuist geweest? Ze zat met haar laptop op het terras en bladerde nog eens door zijn mailtjes. Zijn taalgebruik was foutloos en getuigde van een goede opleiding. Ze was bang dat ze zich schromelijk had vergist. Impulsief typte ze: “Bob, gun me een tweede kans” en drukte op verzenden.

In deze schrijfopdracht moeten de 5 onderstreepte woorden worden gebruikt in even zoveel alinea’s met een maximum van 500 woorden.

Thursday Challenge “TWO”

Klik hier voor de andere deelnemers

Afwisseling

In 1982 was ons gezin compleet en droomden wij over een nieuwe start op de Antillen. Met ukkies van bijna 6, 4, 2 en een half jaar oud wilden we de grote sprong wagen. Manlief vertrok voor drie weken om ginds poolshoogte te gaan nemen. Hij schreef brieven over zijn belevenissen en belde een enkele keer. Bellen was erg duur. De oudste twee hadden we een beetje uitgelegd wat pappa ging doen aan de overkant van de grote plas en wat onze plannen waren.

Door allerlei omstandigheden bleek echter overduidelijk, dat we daar zakelijk gezien niet welkom waren. De Aziatische “zakenlui” dreigden met ernstige reprimandes en waren zelfs ons adres en dat van de school al op het spoor. Nou, dan hak je heel snel knopen door, kan ik jullie verzekeren. Bye, bye, droom van een toekomst op een zonnig eiland. Back to reality.

De familie was opgelucht en wij legden ons vrij snel neer bij de teleurstelling. Daar zijn we best goed in overigens. Kennissen die de zelfde stap enkele jaren eerder hadden gezet, moesten het uiteindelijk opgeven. Door tegenwerking van eerder genoemde zakenlui, stonden hun voorraden te bederven op de kade en werd het runnen van een winkel ze onmogelijk gemaakt. Kapitalen hebben ze daardoor verloren. Ontzettend naar allemaal.

De titel van dit verhaal wordt hierdoor nog helemaal niet verklaard en mag ik van de opdrachtgever ook niet noemen. Maar het bracht me wel even terug naar die periode van 30 jaar geleden. We zijn achteraf nog steeds gelukkig met de gang van zaken en zouden de seizoenen ontzettend zijn gaan missen. Het lijkt natuurlijk paradijselijk om iedere dag van de zon en de warmte te kunnen genieten, maar op den duur is het stomvervelend. We kennen mensen die alleen al om die reden zijn teruggekeerd naar Nederland.

WE-300 is een schrijfopdracht van Plato. Bij hem vind je ook de verhalen van anderen.

It's smarter to travel in groups


Vrij

Vrij, wat een prachtig woord.

In mei kwamen de Canadezen Den Haag bevrijden. De mensen waren uitzinnig van vreugde. Overal werd gezongen en de vlaggen mochten weer wapperen. De tanks werden beklommen en de bevrijders omhelsd (of andersom?). Er waren ineens chocoladerepen, sigaretten en nylons. Waarschijnlijk was het een soort carnaval in het kwadraat.

Mijn moeder was een knap meisje van bijna zestien en beleefde dit moment zo intens, dat ze ons later keer op keer vertelde hoe het was geweest. Ze straalde dan echt en ze moet voor die Canadese jongens bijna onweerstaanbaar zijn geweest. Gelukkig zijn ze niet te “vrij” geweest, want stel je voor: ik zou dan 9 jaar eerder zijn geboren en had misschien mijn vader nooit leren kennen.
In het noordoosten van Friesland kon mijn vader eindelijk met een gerust hart uit de hooistapel tevoorschijn komen en sloot zijn familie hem weer in de armen. Door de oorlogservaringen vond hij echter geen rust meer in zijn dorp en tekende bij het Friese bataljon. Ze gingen Indonesië bevrijden van de Jappen. Een loffelijk streven dat later helaas niet altijd even loffelijk bleek te zijn uitgevoerd. Maar zijn intenties waren goed.

De meesten van ons zijn geboren in vrijheid en kennen de oorlog en onderdrukking alleen uit verhalen, foto’s en films.
Toch zijn er nog vele vrijheden die dagelijks te behalen zijn. Al moeten er vaak obstakels worden overwonnen voordat je
je onbelemmerd kunt bewegen 
jezelf mag zijn 
mag liefhebben wie je wilt 
weer durft te hopen. 

Een oude opdracht van 25 augustus 2010 inspireerde me. De opdracht van vandaag bewaar ik voor een volgende keer.

Lente 1945

Ze liep naar binnen en leidde hem naar de tafel.
Het jochie kon nauwelijks op zijn benen staan. “Ga hier maar even zitten dan haal ik wat eten en drinken voor je.”
Ze smeerde drie boterhammen en schonk een glas melk voor hem in. Zelf nam ze koffie. Binnen de kortste keren had hij alles naar binnen geschrokt.
Toen begon hij te vertellen. Het hele gezin was opgepakt en in een trein gesmeten. Alleen hij had weten te ontkomen. Nu leefde hij op straat en sliep in portieken. Ze stelde hem gerust en liet hem de schuilplaats op zolder zien waar al vier andere mensen zaten ondergedoken. Eentje meer of minder maakte ook niet meer uit. De bevrijding naderde immers.

Aline levert de dinszin en wij maken er een verhaaltje van.

Lentekriebels


de dooi zet langzaam in
ik glij van wak naar wak
ik volg mijn ijle adem
die als een etherische gids
mij voorgaat op mijn pad

de natte sneeuw trekt
zoutkringen op mijn laarzen
de witberijmde daken
geven mondjesmaat
hun laatste pannen vrij

straks dartel ik
kalverblij in een klavergroene weide
trap wild gaten in de voorjaarslucht
‘k ontdoe me van mijn juk
trek alle registers open
vul mijn mond met
gele krokussen
en veel te vroege tulpen

~  Herman Grouwels

Lente


Op zo’n heldere dag als vandaag lijkt de lente niet ver meer. 
We verlangen naar de kleuren en geuren van het voorjaar. 
Die heerlijke explosie van overlevingsdrang. 
Zelfs onze vijvervissen hebben er zin in. 
Ze zijn al veel te actief voor deze temperaturen. 
Het flinterdunne ijslaagje negeren ze gewoon. 
Wat een dappere donderstenen. 
Ik wil nu liever geen vorst en sneeuw meer. 
Dit zonnetje bevalt me prima. 

Die zalige zon 
Bezorgt me lentekriebels 
Verlangen naar kleur 
Blije vogelgeluiden 
En zoete bloemengeuren 

Richard en Asha zijn weer op weg naar Eijsden. 
We hebben gezellige dagen gehad. 
Gebabbeld, geklaverjast, gegeten en gedronken. 
Nu moeten ze weer aan het werk. 
Van half 5 tot half 10 in Herstal. 

Het is een allegaartje geworden, Aline. 
Een samenhangend verhaal zit er vandaag niet in. 
Er dwarrelt van alles door mijn hoofd. 
Zonder kop of staart. 
Het zullen die kriebels wel zijn. 
Denk je ook niet? 

Photo Monday is een idee van Aline.

Carnaval


Grenzeloos en onbeschaamd genot. Nee bedankt. 

Bij Joke vind je de andere bijdragen.

Ondergesneeuwd


Dit is toch niet te geloven?

Delen

Er woonde een ventje in Weelde 
Die graag met zijn autootjes speelde 
Hij was in zijn sas 
Maar treuriger was 
Dat hij nooit ofte te nimmer iets deelde

Ambacht - verrassen


Met mijn twee linkerhanden ben ik helaas niet erg ambachtelijk aangelegd. 
Maar ik heb er enorme bewondering voor. 
Mijn ultieme prestaties zijn een gehaakt babypakje en een scheef pitrieten mandje. 
O ja, we gingen ooit naar een kaarsenmakerij en mochten met de hele familie onze eigen kaars maken. 
Dat was verrassend leuk.

Zo ging het er vroeger aan toe:

  
Andere invalshoeken vind je bij haar

Wanorde/orde


Om deze ogenschijnlijke wanorde te creëren
Is een zeer ordelijk brein nodig.

Meer tegenstellingen vind je bij Melody 

Voor Marijke

Zijn plannen nemen vastere vormen aan nu hij op slinkse wijze beslag heeft weten te leggen op een plattegrond van het bankgebouw. Wanneer deze klus is geklaard, kan hij eindelijk zijn zieke dochter helpen. Hij is van plan om haar mee te nemen naar de enige arts in Amerika die haar kan genezen.
Marijke is voor hem het allerbelangrijkst nu zijn vrouw vorig jaar is overleden. Voor haar kwam alle hulp te laat, omdat de ziekte pas in een laat stadium was ontdekt. Meteen is hun dochter onderzocht en helaas werd al snel duidelijk dat zij het van haar moeder had geërfd.

De volgende ochtend huurt hij een busje en parkeert het pal naast de bank. Het tentje is snel opgezet. Vervolgens pakt hij zijn gereedschap en begint aan de grote klus. Onvermoeibaar graaft hij zijn weg onder de stoeptegels en tegen het eind van de dag kruipt hij net op tijd onder de buitenmuur door. Over een paar minuten wordt het beveiligingsalarm in werking gesteld. Daarna moet hij zich onbeweeglijk houden tot de volgende morgen. Na een onrustige nacht breekt eindelijk de dag aan. Exact om acht uur kan hij zijn werk hervatten.

Boven zijn hoofd hoort hij de stemmen van het arriverende personeel en hun bonkende voetstappen. Nu kan hij gerust weer wat bewegen en zachte geluiden maken. Rond het middaguur heeft hij de bodem van de kluis bereikt. Die bevindt zich nu pal boven hem en is onbeveiligd. Hij verzamelt een stapel bankbiljetten ter waarde van een ton en kruipt achterwaarts terug richting buitenmuur. Voor vijf uur moet hij zich minimaal buiten het pand bevinden of zelfs veilig in zijn busje zitten. Het gaat hem lukken, het moet gewoon. Alles voor zijn meisje. Het enige wat hij nog heeft op deze wereld.

Tien minuten voor tijd is hij terug in zijn tentje, gooit snel het gat dicht en legt de tegels terug in het zand. Hij wil net zijn spullen opbergen, wanneer een oudere dame naast hem stopt en enthousiast tegen hem begint te praten.
“Heerlijk weertje hè? Komt u nieuwe bekabeling aanleggen? Nou, dat is hard nodig. Onze televisie stoort verschrikkelijk. Het is een ramp. Ik kan niet eens mijn favoriete series volgen.” Ze ratelt maar door en hij kijkt eens op zijn horloge in de hoop dat ze de stille hint begrijpt. “O, het is vijf uur. U wilt natuurlijk naar huis. Dat begrijp ik best, hoor. Mijn man zaliger was ook een stipt figuur.”

Spontaan vraagt hij haar of ze misschien even op het tentje wil passen. Zijn “collega” komt hem zo aflossen, maar hij moet nu erg nodig naar het toilet. Ze wil weer een heel verhaal beginnen, maar hij wiebelt demonstratief en ze neemt plaats op haar rollator. Snel sjouwt hij de zakken naar binnen, gooit de klep dicht en start de wagen. Ze zwaait vrolijk naar hem, terwijl  het busje de weg opdraait. “Dag kabelmeneer, tot ziens.” In de spiegels ziet hij haar langzaam kleiner worden. Marijke wacht op hem.

Klik hier voor meer verhalen.

Geschiedenis van de nestkast

De geschiedenis van de nestkast gaat ver terug.
Vroeger werd die niet uit dierenliefde opgehangen, maar om culinaire redenen. De aardenwerken spreeuwenpot die nu ter decoratie aan de pui van ons huis bungelt, heeft een speciale opening aan de achterkant waardoor het nest kan worden uitgehaald.

In de middeleeuwen bouwde men in de huismuren broedholtes met een invliegopening. Aan de binnenkant van de muur hoefde men maar een losse steen weg te halen om de eieren of de jonge vogels uit het nest te pakken. Jonge spreeuwen waren een lekkernij. Dierenliefde is nog geen halve eeuw oud, als het om vogels gaat.

Het is nog maar kort geleden dat de Franse president Mitterand op zijn sterfbed zijn lievelingsgerecht geserveerd kreeg en een ortolanenschedel tussen zijn molaren kraakte. En welke weinig vogelvriendelijke praktijken aan het ontstaan van de Nederlandse uitdrukkingen “vinkentouw”, “sijsjeslijmer” en “blinde vink” ten grondslag liggen, kan iedereen met enige fantasie zelf bedenken.

Thursday Challenge "LOVE"


Onze oudste twee boeven in 1980 
 Klik hier voor de andere deelnemers

Graad

Of het nou temperatuur, rang, locatie, ernst of hellingsvlak betreft, meten is weten.

Ik herinner me de aanschaf van mijn eerste gradenboog in de zomer van ‘66. Ik had geen idee wat ik ermee moest, maar was zo trots als een aap. De passer vond ik ook erg gaaf en in die periode stonden er plotseling overal gaatjes in. Zo vreemd.

Tien jaar later was de koortsthermometer ineens het belangrijkste instrument. Met een pasgeboren baby moet je immers heel voorzichtig omspringen. De eerste kraamweek werd haar temperatuur dagelijks op een lijstje bijgehouden. De mijne trouwens ook.

De breedte- en lengtegraad waarop je geboren wordt, zijn vaak van levensbelang en bepalen voor een groot deel wat je kansen op deze aardbol zijn. Je zult maar ter wereld komen op 6° noorderbreedte en 42° oosterlengte in de hoorn van Afrika. Hoe triest is dan je toekomst.

Er zijn nog vele soorten graden, maar ik ga hier natuurlijk geen encyclopedietje spelen. Wel benut ik de gelegenheid om jullie geluk en gezondheid in de hoogste graad te wensen en hoop ik dat de barometer zich nu heel snel richting voorjaar zal bewegen.

Nu spoeden wij ons naar het wilde westen om de Randstad weer eens onveilig te gaan maken. Manlief gaat naar een nichtje en een broer, een tikje ten noorden en westen van het punt waar ik van een vriendinnenlunch ga genieten. In de namiddag vallen we nog even bij mijn lieve vader binnen. Het wordt een behoorlijk druk dagje. Tot morgen allemaal.

Klik hier voor de andere bijdragen.

Not a red rose or a satin heart


I give you an onion.
It is a moon wrapped in brown paper.
It promises light
like the careful undressing of love.

Here.
It will blind you with tears
like a lover.
It will make your reflection
a wobbling photo of grief.

I am trying to be truthful.

Not a cute card or a kissogram.

I give you an onion.
Its fierce kiss will stay on your lips,
possessive and faithful
as we are,
for as long as we are.

Take it.
Its platinum loops shrink to a wedding-ring,
if you like.

Lethal.
Its scent will cling to your fingers,
cling to your knife.

~ Valentine by Carol Ann Duffy

Rebus

Dag en dauw vraagt ons mee te doen met deze rebus 
en er een versje van te maken. 


Een kus is het puntje achter een ongesproken zin 
Of misschien staat hij als komma middenin 
Soms kan een kus de zin vervangen 
En stimuleert het ons verlangen 
Naar een beetje zonneschijn 
Op deze dag van Valentijn

Droomprins

Was hij het lange wachten wel waard?
Soms twijfelde ze daaraan. Al haar vriendinnen waren getrouwd, terwijl zij wanhopig bleef uitkijken naar die prins op het witte paard.

Het kwam door haar vader, die haar altijd zijn droomprinsesje noemde. In feite was hij haar prins geweest. Hij kuste de grond waarop zij liep en vervulde al haar wensen. Niemand kon ooit hetzelfde voor haar betekenen. Het werd tijd dat ze dat accepteerde. Ze was tenslotte al dertig.

Kordaat startte ze haar laptop en meldde zich aan op een datingsite. Met een blik naar boven vroeg ze: “Pap, zoek je mee?”

Dinszin is een schrijfuitdaging van Aline. Plaats een stukje van minimaal 100 woorden met de gegeven startzin. 

Ornithofobie

Angst voor vogels.
Wisten jullie van het bestaan?
Is iemand van jullie er zelf bang voor?

Ik kan me dat wel een beetje voorstellen wanneer je naar de beroemde Hitchcockthriller “The birds” kijkt. Maar verder vind ik het prachtige dieren waar ik ademloos van kan genieten.

De woeste blik van roofvogels en de kwetsbare jongen van een merel raken mij diep. Ik ben ook dol op kuikentjes en mijn moeder kreeg mij bijna niet weggesleurd bij de etalage van de poelier, waar rond de paasdagen van die gele wattenbolletjes rondscharrelden onder een warme lamp. Wist ik veel?

Wij hadden vroeger een parkiet die Trippeltje heette en echt kon praten. Zo lief. Hij at de hagelslagjes van je bord en ging op de rand van mijn oma’s bril zitten om dan voorovergebogen tegen het glas te tikken. Daar smelt je toch van?

Maar bovenal ben ik stikjaloers op hun vliegkunsten. Zo te kunnen glijden door het luchtruim, wat een zaligheid.

Photo Monday is een nieuwe schrijfopdracht van Aline. Schrijf een verhaal van minimaal 150 woorden aan de hand van de geplaatste foto’s. Plaats je verhaal op je eigen blog en plaats een link op deze site in het reactieveld onder dit PM thema.

Een beetje wankel

Een veulentje uit Everdingen 
Stond klaar om naar buiten te springen 
Ze wankelde wel 
Maar leerde al snel 
Die pootjes zijn heel vreemde dingen

Illegale sneeuwklokjes

Nieuwe soorten sneeuwklokjes (Galanthus) worden nog steeds ontdekt.
Uit 1994 dateert de vondst van Galanthus Peshimenii, een soort die op kalksteenrotsen groeit op een eiland voor de zuidkust van Turkije.
Dit sneeuwklokje groeit daar niet ver van de zee – een plaats waar niemand naar sneeuwklokjes zou zoeken – en bloeit in de herfst, een tijd waarin je geen bloeiend sneeuwklokje zou verwachten.

Galanthus Koenenianus werd een paar jaar eerder, aan het eind van de jaren tachtig van de 20ste eeuw, door Manfred Koenen in Noordoost-Turkije ontdekt. Het is waarschijnlijk dat er nog meer nieuwe soorten worden ontdekt, bijvoorbeeld in de Kaukasus, waar veel verschillende sneeuwklokjes voorkomen. Temeer daar arme landen als Georgië en Armenië op grote schaal sneeuwklokjes exporteren die in het wild zijn verzameld. Die sneeuwklokjes worden illegaal ingevoerd en als er een nieuwe soort wordt ontdekt, dan is dat waarschijnlijk in zo’n illegale partij.

Dit zijn ze

Liefde


Tijdens urenlange chatsessies ontstond een virtuele klik. Uren werden dagen en dagen werden weken, de klik bleef. Ze werden verliefd en niet zo’n beetje ook.

Vervolgens wilden ze elkaar in het echt ontmoeten. Om uit te vogelen of dat net zo goed voelde of misschien nog beter. Een afspraak werd gemaakt en ze doorkruisten beiden het halve land op weg naar de ander. Bloednerveus en opgewonden.

Eventjes was er onzekerheid, maar een paar minuten later wisten ze het. Dit was echte liefde, geen twijfel mogelijk.

En toen? Toen hebben ze zich verloofd. En wij hebben er zomaar een schoondochter bij.

Thursday Challenge "RED"

1979
De eerste stapjes van onze oudste zoon

Overjarige kleuter


Ach, zo gij niet zijt als kinderen ....

Flamingo's


Ze zijn er bijna niet 
zoals heel slanke vrouwen 
na heel licht verdriet. 
Met hun poten als met een dun pincet 
pikken ze preuts hun tenen 
uit het water op, o, ze 
zijn zo roze 
als de gedachten van een maniërist. 
Ze zijn vraagtekens achter al ons weten 
en zo fraai dat we even 
niet meer om een antwoord geven. 

~ Herman de Coninck

Cursus

Dankzij Aline krijg ik de kans om mijn “vaardigheden” met jullie te delen.
Op mijn cv komen ze niet uit de verf, maar nu laat ik me helemaal gaan.

In het Mariahoeve van de jaren 60 stonden nog geen verkeerslichten en ik mocht met drie klasgenootjes een van de gevaarlijke oversteekplaatsen bevrouwen. In onze knalgele pakken, gewapend met fluit en spiegelei, hebben wij vele ukkies naar de overkant geholpen.
Het leverde me een echte oorkonde op.

Natuurlijk heb ik ook zwemlessen gevolgd en mijn A en B gehaald.

Ik was ook jaren lid van de schooltuinvereniging. We leerden ontzettend veel en aan het eind van het seizoen kon ik mijn moeder verblijden met een royale oogst aan aardappels, bieten, bonen, worteltjes, waterkers, radijs en natuurlijk: bloemen.

Vervolgens wierp ik me in het volksdanscircuit en mijn tweede muzikale leerproces bestond uit gitaarlessen.
Na een tiental fietstochtjes behangen met gitaar, in regen en wind, hield ik het voor gezien.

Jaren 70: van mijn typecursus (tien vinger blind) heb ik nog steeds veel plezier. Steno heb ik niet afgemaakt.
Ik heb ook stijldanslessen gevolgd en mijn rijbewijs gehaald.

De computercursussen, die ik eind jaren 80 volgde, werpen nog steeds hun vruchten af.
EHBO en vaardigheden voor ouders dateren ook uit die tijd.

Op het Adelbert College van ons kroost heb ik in de jaren 90 cultuurgeschiedenis gesnoven. Dan raffel ik nog even het lijstje af: woningfinanciering I en II, belastingplan 2001 en verzekeringen volgde ik tussen 1997 en 2001.

Poeh, poeh, precies 250.

Verder cursusaanbod vind je bij haar.

Vertalen


Google translate biedt ongekende mogelijkheden.
Al zijn de resultaten soms hilarisch.
Zakdoeken bij de hand?


Ik als Chinese:

我是一個56的荷蘭婦女和蒂爾堡和蒂爾瑙特之間,居住在佛蘭德地區的一個村莊。
一個充滿愛的丈夫結婚近37年來和我們一起的父母和三個兒子,一個女兒。
我們最小的兒子是誰是本月4個女兒的父親。
我的愛好:寫作和閱讀博客,寫詩,上網衝浪,密文求解,閱讀,園藝和玩遊戲。
我熱愛大自然,春天是我最喜歡的季節。

Ik als Zuid-Afrikaanse:

Ek is 'n Nederlandsevrou van 56en woon in'n dorp inVlaanderen, tussen Turnhout en Tilburg.
Al amper 37jaar getroud met'n liewe manen saam is ons die ouers van 'n dogter en drie seuns.
Ons jongste seunis vader van'n dogter wat hierdie maand 4 word.
My stokperdjies is: lees en skryf van weblogs, gedichtjes skryf, surf op die internet, cryptogrammen oplos, lees, tuinmaak en speletjies doen.
Ek is dol opdie natuur endie lente is my gunsteling seisoen.

Meer "vertalingen" bij Aline.

Opgeruimd

Het vuur in de open haard begon langzaam te branden.

Een voor een legde hij de foto’s op de houtblokken en keek toe hoe haar beeltenis krullend wegsmolt.

Hij had dit ritueel nodig om alles af te ronden.

Veertig jaar had hij onder de plak gezeten.

Nooit kon hij iets goed doen in haar ogen.

In tegenstelling tot zijn broer die haar oogappel was.

Buiten staan ze gezellig naast elkaar en de vorst houdt voorlopig aan.

Overmorgen zit hij in het vliegtuig op weg naar een beter leven.

Met een nieuwe naam naar downunder.

Onvindbaar.

Dag moeder, dag broertje. Vaarwel.




Dit is een nieuwe schrijfuitdaging van Aline.

Winterverhaal


Geen vonk tijdens huwelijksnacht in ijshotel 

Kijk bij Joke voor andere winterverhalen.

De onschuld

Zomers paradijs

Het is zondag 4 september 1966.

De weken zijn omgevlogen en het moment is aangebroken.
We zullen nu toch echt afscheid moeten nemen van de zomer.
Kijk maar, de vogels vertrekken al naar het zuiden. En wij moeten dit paradijsje gaan verruilen voor onze portiekflat in de grote stad.

Koelkast en kledingplanken worden geleegd. Met tegenzin pakken we onze koffers en rugzakken. De hele boerderij wordt grondig geschrobd en gedweild. Nog één keer lopen we alle vertrekken na. Alles wordt in de auto geladen en we slaken een diepe zucht van berusting.

O, als we hier zouden mogen wonen. Wat zou dat zalig zijn. In de verte staan de paarden kalmpjes in de wei. Zij mogen blijven, de bofkonten. In de bocht zwaaien we nog een laatste keer. Vaarwel dierbaar landleven.
Wij moeten helaas weer terug naar Den Haag. Vader moet centjes verdienen op kantoor en broer en ik moeten morgen naar school.

Photo Monday is een nieuwe schrijfopdracht van Aline. Schrijf een verhaal van minimaal 150 woorden aan de hand van de geplaatste foto’s. Plaats je verhaal op je eigen blog en een link op haar site in het reactieveld onder dit PM thema.

Natuur

De bron voor het rijmen gevonden 
Op website van prachtige gronden 
De zuiv’re natuur 
Is daar nog heel puur 
Wie voelt zich daar niet mee verbonden 

Was ik maar daar


Daar, aan de andere kant van de operatie 
aan de andere kant van een goede uitslag 
na onzekerheid en angst 

Kon ik maar even in een tijdmachine stappen 
en mezelf zeven weken vooruit sturen 
om vervolgens geheel ontspannen 
van de lente te genieten

De Rammelaars



Grappig, ik heb naamgenoten van mijn blog ontdekt.

Moederskindje

Werken voor een tijdschrift was altijd al haar droom geweest. Een vaste column schrijven, mensen interviewen en deel uitmaken van het team van samenstellers. Ze had de opleiding journalistiek gevolgd en vandaag ging ze op sollicitatiegesprek bij “Lotusbloem”, een spiksplinternieuw magazine.
Anderhalf uur later kwam ze huppelend naar buiten. Ze had de job.
Nu eerst mam bellen om het nieuws te vertellen.
“Mam, met Inke, ik ben aangenomen. - Hoezo, dat wist je wel? - Nee hè, je hebt ze van tevoren gesproken? – Je had beloofd dat je deze keer je connecties niet zou inschakelen. – Nou heb ik het weer niet helemaal zelf gedaan. Ik hang op!”

Het was iedere keer hetzelfde geduvel. Zo lang als ze zich kon herinneren had haar moeder de rol van coach op zich genomen. Ze zat haar altijd achter de vodden en bemoeide zich met alles en iedereen. Leraren, familie en vrienden werden door haar geïnstrueerd. Moeders rol in haar leven had Inke bijna uitgegumd. Tenminste, zo voelde het wel. Waarschijnlijk was het begonnen met goedbedoelde raadgevingen en probeerde ze het gemis van een vader te compenseren. Als bewust ongehuwde moeder vond ze het belangrijk dat Inke niets tekort kwam. Prima. Maar nu was de maat vol. Ze wilde zelf de verantwoording dragen en niet voortdurend geholpen worden door mammalief.

Vijf dagen later verscheen een artikel op de voorpagina van het plaatselijke berichtenblad. “Mag volwassen vrouw eindelijk eigen leven leiden?”Daaronder stond Inkes verhaal met foto’s van moeder en dochter. Dat zou beslist in het verkeerde keelgat schieten. Moeder had er een hekel aan om op de voorgrond te treden. Haar rol was altijd die van regisseuse geweest. Er werden diverse voorbeelden aangehaald van de verregaande bemoeizucht van Inkes moeder en het effect daarvan op haar dochter. De getuigenissen van een vroegere docent en haar eigen oma waren toegevoegd om de ernst van de kwestie te onderstrepen.

Inke had deze actie in een opwelling ondernomen en was na het telefoongesprek met haar moeder rechtstreeks met haar verhaal naar de krant gegaan. En stiekem was ze nu toch wel heel trots op zichzelf. Ze had initiatief getoond en voor het eerst in haar leven wist haar moeder nergens van. Een tikje nerveus parkeerde ze haar wagen voor de deur en controleerde de brievenbus. Die was geleegd en het berichtenblad moest nu dus zijn gelezen.
Quasi nonchalant riep ze: “Hoi, mam. Ik ben thuis.” Geen antwoord. “Mam, waar ben je?”
Wat vreemd. Normaal gesproken zat haar moeder altijd klaar met een grote pot thee wanneer ze thuiskwam.

De column werd enthousiast ontvangen en kreeg een ereplaatsje in het maartnummer van “Lotusbloem”. Het nieuwe teamlid Inke van Donk bloosde verlegen bij al deze aandacht. In feite was het een peulenschilletje geweest. Dankzij moeders wanhoopsdaad was er weinig fantasie aan te pas gekomen. Nadat ze het roer had omgegooid en haar leven in eigen beheer had genomen, leken de dingen van alledag zo licht als een veertje.
Mamma, bedankt. Inke, applaus voor jezelf!

Vijf van vrijdag is een schrijfopdracht van Aline

Aanval/verdediging

Tegenstellingen in beeld is een idee van Melody  
Bij haar vind je andere bijdragen.