Wachten

Hij zat er al sinds 7 uur en nog steeds was er geen bus te zien. Wat nu?
Om 9 uur moest hij zich melden bij de balie van het ziekenhuis en om 10 uur zou hij worden geopereerd aan zijn rechteroog. Al dagenlang was hij aan het druppelen. Dat moest van de dokter.
Hoe deed hij dat vroeger ook alweer? Langs de stoeprand gaan staan en zijn duim in de lucht steken? Het was al 60 jaar geleden dat hij had gelift. Deden mensen dat tegenwoordig nog?
Er zat niets anders op, dus hij trok de stoute schoenen aan en probeerde al zwaaiend de aandacht te trekken. Meteen stopte een auto achter hem, het raampje ging open en een bezorgde stem vroeg of alles in orde was.
Nee, eigenlijk niet. Er komt maar geen bus en ik moet dringend naar het ziekenhuis.
Maar meneer, klonk het antwoord, u staat aan de verkeerde kant van de weg, naast een bankje bij het kanaal. Hier komt nooit een bus voorbij. Kan ik u misschien ergens naar toe brengen?
Dat zou geweldig zijn. Weet u de weg naar het ziekenhuis? Daar moet ik me om 9 uur melden.
Stap maar in, meneer. Ik zal u voor de deur afzetten. Mijn afspraak voor vandaag is net geannuleerd. Ik heb tijd zat.
Zie je wel, er bestaan nog behulpzame mensen. De wereld is niet zo hard als iedereen beweert.
Tien minuten later werd hij vriendelijk ontvangen door de receptioniste en doorverwezen naar de afdeling oogheelkunde. Het kwam allemaal toch nog in orde.
Goedemorgen meneer van de Wereld, u komt voor de staaroperatie?
Gaat u hier maar zitten dan druppel ik de verdovingsvloeistof in uw oog. Welk oog was het ook weer? Het linker? Geen zorg, dit is een routineoperatie. De oogarts is heel kundig.

Meer informatie over WE-300 vind je hier bij Plato.

Wat deze dag de moeite waard maakt

Zon, liefde en thuis
Iedere dag weer een feest
Gewoon genieten

Nazomeren

Ik wist het wel.
We hadden er gewoon recht op.
Die zalige zon.
Bijna geen wind.
Douchen met het raam wijd open.
In zomershirt onkruid wieden.
Gras maaien.
Lezen op de veranda.
Deze heerlijke dagen pakt niemand ons meer af.
We tekenen nog voor een maandje bij.

1915


Dit is de vader van manlief met zijn grote broer.
(1913-1980)

Bye bye KIA


Verkocht
Aan dorpsgenoot
Mijn blauwe tuut
Gaat er morgen uut
Snik

Foutje, bedankt

Bron: HLN

Dat is toch je ergste nachtmerrie?

Home-sweet-home 36

Dit cadeau van mijn zwager staat al 3 weken te stralen op de veranda

Zonlicht versiert de brem met belletjes

Een van mijn lievelingskleuren

Plekjes om van te genieten

Home sweet home is een initiatief van Barbaramama.
Kijk bij haar voor meer “gluren bij de buren” berichtjes.


Festival confuse


Om even stil van te worden. 
Een Leuvense Pukkelpop-bezoeker schreef een ontroerend nummer over het drama op Pukkelpop van enkele weken geleden.

Vanuit de verte

Hier schreef ik al over het tweede boek van Donna Milner. Vervolgens reserveerde ik haar debuutroman bij de bieb en kreeg een paar weken later een telefoontje. Het boek lag voor mij klaar.

Op de binnenflap:
De vijftienjarige Natalie Ward groeit op aan de voet van de Rockies in het Canadese British Columbia, een paar kilometer van de grens met de VS. Het is eind jaren zestig en op de melkveehouderij van haar ouders lijkt de rest van de wereld onbereikbaar ver weg. Zij leidt een gelukkig leven met haar ouders en broers en is ervan overtuigd dat iedereen haar wel moet benijden. Vooral om haar knappe oudste broer Boyer, met wie Natalie een goede band heeft en met wie ze een interesse in boeken deelt.
Wanneer de zachtaardige Amerikaan River Jordan de grens over komt wandelen om onder zijn dienstplicht uit te komen, krijgt hij werk als knecht op de boerderij en wordt meteen opgenomen in het gezin. Maar door zijn komst worden de gezinsrelaties al snel op de proef gesteld, en Natalie ziet door de gebeurtenissen van die zomer haar idyllische leven uiteenspatten.
Nu is het vijfendertig jaar later en Natalie wordt gebeld door haar broer Boyer, van wie ze sindsdien vervreemd is, net als van de rest van de familie. Hij vraagt haar of ze naar huis komt, omdat hun moeder op sterven ligt. Met tegenzin keert Natalie terug naar de boerderij en ze bereidt zich voor om eindelijk de verschrikkelijke gebeurtenissen en geheimen onder ogen te zien die ze al die jaren heeft proberen te vergeten.

Donna schrijft geweldig knap over de karakters en keuzes van de hoofdpersonen, omdat ze schrijft vanuit haar gevoel. Je gaat je - al lezend – helemaal inleven en begrijpt precies hoe dingen zo ontzettend fout hebben kunnen lopen. Doordat er veel te veel wordt verzwegen in het gezin, ontstaan er gruwelijke misverstanden. De hechte familieband is hier niet tegen bestand.
Ook hier ontmoeten we weer prachtige mensen met bijzondere talenten. Ik ben dol op Donna en kan bijna niet wachten tot haar derde roman verschijnt.

Ik kreeg al diverse reacties op mijn leestempo. Maar jullie hoeven mij natuurlijk helemaal niet bij te houden. Het zijn gewoon tips voor momenten, waarop je tijd voor jezelf hebt en even niet weet welk boek je nu eens moet kiezen.

Fall morning


Mistige mystiek
Hoor neuriënde nimfen
En laat alles los

Mooi gezegd

Iedereen heeft precies zoveel ijdelheid als het hem aan verstand ontbreekt.
Nietzsche

Twee dingen zijn oneindig: het universum en de menselijke domheid.
Maar van het universum ben ik nog niet heel zeker.
Albert Einstein

Een cynicus is iemand die overal de prijs en nergens de waarde van kent.
Oscar Wilde

Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
F.Daels

Geluk is een goede gezondheid en een slecht geheugen.
I.Bergman

De ouderdom is een beleefde mens, hij klopt enkele malen aan.
Goethe

Als je twijfelt, vertel dan de waarheid.
Mark Twain

Klein maar fijn

Kleinste vrouw ter wereld is Amerikaanse cheerleader
(bron: HLN)

Ik heb groot respect voor deze dame.

Zoek de verschillen


De bovenste foto is in april 2010 genomen, de onderste eergisteren.

Aan de overkant van de straat, 5 huizen verderop, staat het Boshuis.  
Dit was vanuit ons huis onzichtbaar door een groep hoge naaldbomen. 
Het heeft even een paar dagen werk gekost en wat herrie, maar toen lagen ze alle 20 plat. 
Ik zat op de eerste rang, want vanaf mijn blogplekje kon ik ze een voor een zien omvallen.
Wat zullen die buren blij zijn met de hoeveelheid licht in hun tuin. 
Nou maar hopen dat ze vrijgekomen plek niet gaan bebouwen. 
We wachten het geduldig af.

Nog een geluk dat

Zoals met de gek uit het grapje
die zich voortdurend met een hamer op het hoofd sloeg, 
en naar de reden gevraagd, zei: 
"Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou"- 
zo is het een beetje met mij. 
Ik ben ermee opgehouden je te verliezen. 
Ik ben je kwijt. 
 Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk. 
Misschien is geluk: 
Nog een geluk dat. 
Dat ik aan jou kan terugdenken, 
bv., in plaats van aan een ander. 

~ Herman de Coninck

Getikt


Ook ik ben getikt door een medeblogster. 
Marieke zei: “Tikkie, jij bent ‘m.”
De bedoeling is dat ik 10 dingen over mezelf vertel en de tik doorgeef aan 5 anderen. 
Zullen die daar blij mee zijn? 
Ik twijfel eraan.
Ik laat de keuze aan mijn lezers. 
Dus … wil je meedoen? 
Spring erin. 
Bij deze zijn al mijn lezers van harte uitgenodigd!

Hier mijn 10 weetjes, die voor trouwe lezers geen nieuws zijn:

Ik ben een ram met maagd als ascendant.
Mijn favoriete seizoen is de lente.
Mijn dierbaarste mensen zijn: mijn vader, mijn man en onze 4 kinderen.
Ik hou van geel en blauw.
Ik ben stapelgek op: lezen, natuur en rust.
Ik ben introvert en heb een hekel aan verrassingen.
Behalve bietjes, erwtensoep, kokos en gember lust ik alles.
Ik geef geen zier om luxe en kan gelukkig zijn met kleding van 25 jaar oud.
Liegen en roddelen vind ik vreselijk.
Ik ben verslaafd aan bloggen.

Wie volgt?

Voor de bui

zonnige zondag
samen door het bos gefietst
en thuis voor de bui

Home-sweet-home 35


Voor mekaar

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaienpootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in 't café om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

~ Herman de Coninck

Home sweet home is een initiatief van Barbaramama.

Een zachte dood gestorven

Gesmoord
Met kussen
Zijn allerliefste schat
Een zachte dood gestorven
Euthanasie

Knuffelen en snuffelen

Helaas kan ik het niet meer aan mijn moeder vragen.
Ik ga dus af op de beschrijving in het fotoalbum.
Mijn eerste knuffelding was lijs.
Een onooglijke, slungelige lappenpop.

Daarna was het jaren stil.
Rond mijn achtste wilde ik ineens een teddybeer.
Een beetje laat, maar dat moet kunnen.

Hij staat hier links op de foto.
Op schoot bij de ijsbeer.

Weer 8 jaren gingen voorbij.
Mijn prioriteiten veranderden.

Ik ging slapen met de zakdoek van mijn vriendje.

Die rook naar Monsieur Rochas.

Sindsdien heb ik de permanente beschikking over de eigenaar van de zakdoek.
Zonder de geur uit 1971.
MR veranderde de samenstelling.
Die vonden we niet lekker meer.
Via diverse andere luchtjes belandden we bij JOOP.
Maar ik vind de drager van de geur het allerbelangrijkst.
En zijn aaibaarheidsfactor!

Als ik blijf

Woensdag ben ik weer even naar de bieb geweest en las  “De Facebookmoorden” van Bart Debbaut dezelfde dag nog uit. Gisteren beet ik me vast in “Als ik blijf” van Gayle Forman. Eerst dus een misdaadroman en meteen daarna een fictieverhaal voor adolescenten. Mijn smaak is nogal divers.
Het eerste boek zal de meesten wel bekend zijn. Ik racete er in een paar uurtjes doorheen.

"Als ik blijf" is een ontroerend en schokkend verhaal over een meisje, dat in een klap haar ouders en broertje verliest. Het speelt zich af in de uren na het ongeval, met flashbacks naar perioden uit haar leven. Laat ze zich wegglijden of wil ze blijven?

Ik vond het zeer de moeite waard en heb in dit boek veel “mooie” mensen leren kennen.

Beschrijving:
Het leven van de 17-jarige Mia draait om muziek. Ze heeft net met haar cello een succesvolle auditie gedaan voor het gerenommeerde conservatorium Julliard in New York. Haar vriend Adam speelt in een populaire band. De toekomst ziet er rooskleurig uit. Wanneer Mia, haar ouders en jongere broertje Teddy onverwacht een vrije dag hebben vanwege hevige sneeuwval, besluiten ze gezellig uit te gaan. Maar onderweg, met Beethovens cellosonate nr.3 op de radio, boort een vrachtwagen zich in volle vaart in hun auto.
Aanvankelijk lijkt alles goed. Ze hoort Beethoven nog steeds op de achtergrond, en… ze staat aan de kant van de weg in dezelfde spijkerjurk die ze vanochtend heeft aangetrokken. Maar al snel blijkt dat het helemaal niet goed is. Haar ouders zijn dood en als ze op zoek gaat naar haar broertje, ziet ze een hand uit het raam steken met daaraan de zilveren armband met de kleine cello- en gitaarbedeltjes die Adam haar voor haar 17e verjaardag heeft gegeven. De armband die ze nog steeds om heeft… In de vierentwintig uur die volgen op het afschuwelijke auto-ongeluk, wordt Mia voor een onmogelijke keuze gesteld.

Klaas

89
Allemachtig.
Wat een leeftijd.
Hij viert het niet, hoor.
En daar heb ik alle begrip voor.
Wij zijn geen feestbeesten.
Allerliefste papseflaps:
Van harte gefeliciteerd.
We hopen nog jaren van je te mogen genieten.
Ik hou van jou.

Afschuwelijk

Bron: HLN

Als ik zo'n hoofd had, ging ik ernaast lopen.
en toch heeft er ooit iemand van hem gehouden

Nieuwe lakens

Kraakhelder
Gloednieuwe lakens
Verfrissend en geurig
Ze kleuren mijn dromen
Welterusten

Valse start van de week

De week is niet zo tof begonnen.
Ik voelde me gisteren niet lekker.
Licht in mijn hoofd, rommelende binnenboel, misselijk en moe.
Alsof er zich een lagedrukgebied in mij bevond i.p.v. buiten.
Er kwam niets uit mijn handen.
Eten en drinken stond me tegen.
Het deed me weer even denken aan 2007.
Niet leuk, helemaal niet leuk.
Vandaag moet het maar weer over zijn.

Je gereserveerd opstellen


Genen
Van vader
Reserves uit Friesland
Dierbaar erfgoed of handicap
Vraagteken

Wraak

Ik sta geregistreerd. Geboorte, plaats, tijd.
Ik sta voor zowat één kilo papier:
geboorteakte militie, verhuizen van daar naar hier,
politieke sympathieën, vakbondsaangehorigheid.

Daarom ben ik op zoek naar een plek op de
grens van drie naties.
Daar wil ik dan sterven.
Want ik wil met mijn dood op z'n minst het
plezier bederven
van een stuk of twintig administraties.

~ Herman de Coninck

Verhalen

Zijn jullie ook zo dol op verhalen over vroeger?
In de afgelopen week hebben wij ons hart weer kunnen ophalen.
Details over zijn jongensjaren in Dokkum.


Op de fiets met een Britse parachutist achterop.
Herinneringen aan de spannende periode van het onderduiken 
in een hooiberg bij Douwe en Martje.
Ontmoetingen met een Joodse jongetje, dat de oorlog als enige overleefde
en voorgoed in Friesland bleef.
De saamhorigheid, de angst en de warmte van de koeienstal in de winter.
Niet weten wat je na mei 1945 met je leven moet aanvangen
en dan maar met het Friese bataljon naar Indonesië vertrekken.



In 1948 terug in Nederland werk zoeken in Den Haag, op kamers bij een hospita.
Gelukkig weet hij nog alle details van die periode.
En wij kunnen er niet genoeg van krijgen.

Geen heimwee

We hebben alle drie genoten van het logeerpartijtje van mijn vader. Hij zag er zelfs tegenop om terug naar huis te gaan. Vier dagen helemaal niets hoeven en niets moeten. Dat was voor hem het ultieme vakantiegevoel. 
Thuis ligt de was op hem te wachten, moeten er boodschappen worden gedaan en allerlei huishoudelijke klusjes. Omdat hij slechts voor 4 dagen medicijnen bij zich had, kon hij helaas niet langer blijven. 
Op de terugweg is manlief even via Woonzorgcentrum Zuylenstede in Utrecht gereden, zodat pappa zijn zusje van 90 even kon knuffelen.
Nu hij het heeft aangedurfd en het zo goed is bevallen, hopen we hem binnenkort weer eens te mogen ophalen voor een Vlaams verwenmoment.

1921


Deze foto is genomen in 1921
Het linkermeisje is mijn schoonmoeder Rie de Wilde
Rechts zit haar zusje Barbara (Babs)
Ze zitten op schoot bij hun ouders
Dit huis stond in Den Haag
Op 3 maart 1945 is het platgebombardeerd
De familie kon zich ternauwernood redden
Ze schuilden achter de spoordijk
Al hun bezittingen gingen verloren
Meer informatie vind je hier

Regenlied

Regenlied van Donna Milner is een ontroerende en onvergetelijke roman over hoop, verloren onschuld en de kracht van de liefde. Donna woont in British Columbia, Canada met haar man.
Hier vind je meer informatie over de schrijfster.

Ethie's flamboyante moeder stierf op dezelfde dag als Marilyn Monroe (4 augustus 1962), onder al even verdachte omstandigheden. Zij was de spil van het gezin en door haar dood neemt Ethie's vader Howard noodgedwongen de zorg op zich voor haar en haar twee broers. Hoewel hij elke avond thuiskomt, is Howard er meestal niet echt bij. Ethie (11 jaar oud) vraagt zich vaak af waarom haar vader zo teruggetrokken is. Zij is van na de oorlog en heeft hem dan ook nooit gekend zoals hij vroeger was, een liefdevolle man en toegewijde echtgenoot.
Howard was een van de honderden Canadezen die naar het Verre Oosten vertrokken. Hij werd krijgsgevangen genomen en moest toezien hoe zijn vrienden aan ziekte en honger bezweken. Toch speelt er bij Howard meer dan deze afschuwelijke herinneringen. Hij draagt een geheim met zich mee dat hij met niemand kan delen.
Als blijkt dat hij de zorg voor zijn gezin niet aankan, krijgt dat dramatische gevolgen. De doortastende Ethie beseft dat zij achter de waarheid moet komen om tot haar vader te kunnen doordringen.

Wat mij vooral trof in dit boek is de manier waarop de gezinsleden omgaan met Kipper, de middelste broer met het Down Syndroom. Bovendien wordt hier een heel ander stuk van de Tweede Wereldoorlog beschreven dan waarover ik gehoord en gelezen heb. Ook de naoorlogse tijd is realistisch en indringend weergegeven. Het is geschreven met een goede dosering van dialogen en verhaal en oog voor details. Lezen dus.

Bloem

Bloempjes in het hart
Van ongekende schoonheid
Wonder der natuur

Home-sweet-home 33

Onze oudste zoon en zijn vrouw halen nu mijn vader op
De logeerkamer staat voor hem klaar
Inclusief televisie om zijn sport niet te hoeven missen
We gaan hem lekker verwennen
Zodat hij zich “home away from home” voelt

Zoals beloofd, vandaag een kijkje in onze logeerkamer.
Kijk bij Barbaramama voor meer gluren bij de buren berichtjes.
Home sweet home is een initiatief van Barbaramama.

Ravels gaat los

Voor wie zich dit weekend verveelt...
Hier is het kermis.
In Ravels is het één groot feest.
Terrasjes, pierenmarkt en een kermisbal.
Meer uitleg over de naam, klik hier.




Volgeboekt

Vanaf morgen is onze stek volgeboekt. 
Oudste zoon en zijn vrouw komen uit Maastricht (Borgharen).
Zij blijven tot maandag in de jachthut slapen.
(jachtweg + tuinhuisje = jachthut)


Dan halen ze hun opa (mijn papseflaps) in Sweet Lake City op en vertrekken huiswaarts. 
Van maandag tot donderdag is mijn vader hier en daarmee schrijft hij geschiedenis. 
De langstblijvende logé en voor het eerst in zijn eentje. 
Femke is een midweekje aan het veluwesnuiven met vriendinnen. Ook heel gezellig. 
Mijn vader is bang dat hij zich nutteloos voelt, maar ik heb hem al getroost met welig tierend onkruid, overijverige spinnen en achterstallige onderhoud.
Dus geen nood, hij kan zijn lusten botvieren. 
De logeerkamer is zijn onderkomen.
In de jachthut is het te vochtig voor zijn (bijna negenentachtigjarige) botten.

Hier ben ik nu driftig bezig met kuisen:

Maandag zal ik deze kamer laten zien bij mijn home-sweet-home bijdrage.