Boekenkast en MRI

Gisteren zijn we de halve dag bezig geweest met het monteren van een boekenkast. Onze oudste zoon en zijn vrouw zijn verhuisd naar een kleinere woning en moesten wat meubilair kwijt. Zondagavond werd het hele pakket hier gebracht en bij een graadje of 27 waren wij maandagmiddag aan het klussen. Het kostte even wat zweetdruppels en een enkele krachtterm, maar nu staat de kast in de woonkamer en zijn we hem aan het vullen. Volgende week plaats ik een foto in mijn negentiende home-sweet-home bijdrage.

Vanmorgen klokte mijn man 3 kalmeringstabletjes naar binnen en vertrokken we om 10 uur richting Herentals voor een scan van zijn middenoor. Hij heeft last van claustrofobie en zag er enorm tegenop. Omdat hij met die pilletjes niet mocht rijden was ik de chauffeuse. Vrijdag zal hij van de arts horen of er een verklaring is voor zijn oorsuizingen, pieptonen, doofheid en duizeligheid. En hopelijk ook een remedie.

Oogstrelend contrast


Oogstrelend contrast
Soms is kleur overbodig
Schoonheid in zwart-wit

Home-sweet-home 18

“Een kelder van 200 vierkante meter bestaande uit 6 polyvalente ruimtes.” Zo stonden ze in 2004 omschreven in de advertentie op internet. Ik schreef er hier al eerder over.

In onze keuken bevindt zich de deur naar de keldertrap. Vandaag gun ik jullie een kijkje in de provisiekamer en de albumruimte. Kom maar mee.
 
Home sweet home is een initiatief van Barbaramama.

Helemaal de weg kwijt

Ik was 6 en we waren net een paar dagen geleden verhuisd naar een nieuwbouwwijk waar alles op elkaar leek.
Op de eerste schooldag bracht mijn moeder me weg en tussen de middag haalde ze me op. Na de middagboterham werd ik opnieuw naar school gebracht en toen dacht ik het allemaal wel te weten.

Ik kom zelf om half 4 uit school, mam. Ik weet nu hoe ik moet lopen.

Weet je het zeker?

Ja, hoor. Heel zeker.

Al babbelend liep ik met een klasgenootje mee en belandde in een ander gedeelte van onze wijk. Daar was ik nog nooit geweest.
In mijn herinnering heb ik uren rondgedwaald, maar waarschijnlijk was het veel korter. Een wijkagent stopte naast me en vroeg of hij me kon helpen. Ik wist het adres gelukkig wel en tien minuten later werd ik thuis afgeleverd.

Wat voelde ik me dom en eigenwijs, maar vooral opgelucht.

Gezondheid

Voor gezonde mensen is het maken van een afspraak iets heel eenvoudigs. Een kwestie van plannen en nakomen. Er hoeft niet te worden gepiekerd over ingewikkelde voorbereidingen, zoals het stilleggen van de spijsvertering, het aantal meters dat je moet lopen om de bestemming te bereiken en wat je ter plekke beter wel en niet kunt nuttigen.
Je hoeft niet nerveus te zijn en uren van tevoren op het toilet door te brengen. Je kunt je simpelweg verheugen op feestjes, verjaardagen, een dagje winkelen of een weekendje weg. Behalve dat ziekte je lijf onbetrouwbaar maakt, beïnvloedt het ook je hele doen en laten. Het verandert de manier waarop je in het leven staat en haalt vele zekerheden onderuit. Het verandert jou als persoon.  

Herken je dit in jezelf of in je nabijheid? Hoe ga jij ermee om?

Ik was er heel erg aan gehecht

Onze oudste zoon is 2 jaar en rijdt graag door de kamer op zijn speelgoedtractor. Hij stopt zijn vingertje in een gaatje in het stuurwiel en krijgt hem niet meer los. Water en zeep, ijsklontjes en vaseline mogen niet baten. Voorzichtig demonteren wij het stuur en proberen zijn vingertje zo stil mogelijk te houden. Vervolgens rijdt pappa met de bengel naar de eerste hulp.

Gaat u maar eventjes in de wachtkamer zitten. Wat schattig dat hij zijn stuurtje als troost heeft meegenomen. Is hij daar zo aan gehecht?

Nou, eigenlijk is het stuur de reden van onze komst. Het stuur is erg aan hèm gehecht.

Opgelucht dat het niets ernstiger betreft, komt de een na de ander even bij het slachtoffer kijken en een praatje maken. Een ontspannen momentje voor iedereen. En hoewel Richard graag van zijn stuur af wil, vindt hij die aandacht ook wel leuk.

Het probleempje wordt snel opgelost met behulp van een ringenzaag en hij belooft zijn vinger voortaan niet meer in kleine gaatjes te stoppen.

Wonderlijk

Wonderlijk
De contacten
Via internet ontstaan
Met mijn virtuele vrienden
Draadloos

Samen

Ik schreef al over onze trouwdag en de huwelijksreis naar Tenerife.
Vanaf dat moment zijn we samen geweest, in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid.

Na mijn 10 autobiografietjes van november vorig jaar heb ik sinds 25 april opnieuw rondgezworven in Memory Lane.
Het was heerlijk.
Dat waren andere tijden, nu weer terug naar de onze.

Het gaat té goed

Piekeren
Over alles
Je bent gelukkig
Het gaat té goed
Calvinistisch?

1975

De bruiloft werd gepland op maandag 28 april en alle voorbereidingen gingen van start. Zijn oudste broer, diens vrouw en mijn ouders werden benoemd tot  ceremoniemeesters. We gingen in ondertrouw. Wij maakten een afspraak bij Motel Hoornwijck om het menu te bespreken. Mamma en ik gingen shoppen voor een bruidsjurk en een jurk voor haarzelf. Ik ging met twee schoonzussen en drie bruidskinderen op zoek naar kleertjes. Het stadhuis werd geboekt en we kozen een kaart:

We moesten toestemming hebben van het bisdom om te mogen trouwen aangezien we niet van hetzelfde houtje waren. Een gesprek met mijn dominee en zijn pastoor leidde tot ongekende oecumenische mogelijkheden. Ze zouden ons samen in de echt verbinden.

We wilden graag een witte koets. Er waren een paar probleempjes, de afstand Voorburg – Zoetermeer – Voorburg was een beetje te heftig voor de paarden en de rit zou veel te veel tijd in beslag nemen. Een oplossing was gelukkig snel gevonden. Een chauffeur in luxe, witte auto zou hem thuis ophalen, zodat hij mij in stijl bij mijn ouders kon opvissen. De koets zou in Rijswijk klaar staan.

Een groot deel van de voorbereidingen ging aan mij voorbij. Was het maar vast achter de rug. De hele trouwerij, de receptie en het diner konden me eigenlijk gestolen worden. Ik wilde alleen maar zo snel mogelijk beginnen aan ons gezamenlijke leven in ons eigen huis.

Ik was pas 20, hij was 24 en we lieten het allemaal over ons heen komen.

Op jacht

Het jaar 1974 stond geheel in het teken van de jacht. De jacht naar een huis, maar ook de zoektocht naar bestek, servies, glaswerk, meubels, beddengoed, keukenspullen, tv, wasmachine, gasfornuis, enz.
We vulden een boekje met allerlei plaatjes, omschrijvingen en artikelnummers naar aanleiding van onze strooptochten langs de winkels. Winkelen was helemaal geen hobby van ons en zijn vrije tijd was schaars. Hij had een klassieke smaak en ik had geen voorkeur. Zodoende werden de knopen behoorlijk snel doorgehakt. Geen enkel probleem. Onze meubels werden besteld en het lijstje ging van hand tot hand, zodat alle familieleden en vrienden een cadeaublaadje konden uitscheuren.

We zochten een koophuis, het liefst in de omgeving van Voorburg, Leidschendam en Den Haag. We maakten een afspraak met een verre oom die makelaar was. Mijn lat lag stukken lager dan die van hem. Ik was immers niet gewend aan een groot, eigen huis met tuin, oprit en garage. Een flatje was prima in mijn ogen. Zelfs een hutje op de hei was geweldig zolang hij maar bij me was.

De banken waren niet al te scheutig met het verstrekken van een nieuw krediet, aangezien hij op 1 januari van dat jaar de winkel op Het Kleine Loo van zijn vader had gekocht. Daar zat dus al een behoorlijke lening op. Ons huizenbudget was beperkt tot 170.000 gulden. Heel veel geld naar mijn idee, maar te weinig huis voor zijn wensen. (zie ook de 2e alinea hier) We hebben heel wat huizen bezichtigd.

Plotseling kwam zijn oudste zus met een idee. Zij en haar man stonden ingeschreven voor een huurwoning in de nieuwbouwwijk Essesteyn in Voorburg. In verband met haar ziekte stonden ze behoorlijk hoog op de urgentielijst. Inmiddels hadden ze een andere woning gevonden en wilden hun plaats op de lijst aan ons afstaan. Met behulp van kruiwagentjes leek dat eind 1974 te gaan lukken. Het huis zou in april 1975 worden opgeleverd. We verknalden het nog bijna toen we een uitnodiging ontvingen voor een gesprek bij de verhuurder, Schippers. We stonden daar namelijk om half 9 ’s avonds voor een dichte deur en schoten in een lichte paniek. De volgende ochtend bleek onze afspraak voor half 9 ’s ochtends te zijn geweest. O jee. Hadden wij nu ons huis verspeeld? Nee, meneer van der Voet was weliswaar verbaasd dat wij niet kwamen opdagen, maar we kregen een herkansing. Poeh, gelukkig.

Nu konden alle remmen los.

Home-sweet-home 17

Gisteren ging opa op zijn buik in het gras liggen.
En maakte de volgende kiekjes:

Aanzoek

We maakten een doorstart van jewelste en gingen echt onze gezamenlijke toekomst plannen. Ik was in de zevende hemel. Al had ik nog wel eens last van twijfels en durfde ik niet voor de volle 100% mijn vertrouwen te schenken. Dat zit ook wel een beetje in mijn karakter. Altijd de deur op een kiertje houden. Proberen niet te kwetsbaar te zijn.

Mijn lief ging op zijn knieën met in zijn handen een Kaaps viooltje dat hij van de vensterbank had gegrist en vroeg mijn ouders om mijn hand. Zie je het voor je? Die 2 meter lange slungel opgevouwen met een piepklein plantje en een grote grijns. Daar zegt toch niemand “nee” tegen? We planden een verlovingsdatum en een locatie. Verder geen feest alleen een dinertje met wederzijdse ouders in restaurant “Meer en Bosch”. De kaartjes werden achteraf verzonden.












In de vernieling

Brute vernieling
Beschadigt ons vertrouwen
En vernietigt hoop

Rijbewijs

In alle opwinding van de afgelopen logjes ben ik iets vergeten te vermelden. Ik moest namelijk 3 december 1973 voor de tweede keer op voor het rijexamen. Mijn instructeur haalde me thuis op en we glibberden richting CBR in Rijswijk. De grote wegen waren gepekeld, maar verder was het één grote, griezelige glijbaan.

De examinator vroeg mij enigszins ongerust of ik het wel aandurfde. Ja hoor, ik was er helemaal klaar voor. Stapvoets vertrokken we vanaf het parkeerterrein en we zijn uiteindelijk een paar straten verder naar de zijkant van de weg gegleden. Nou, de bijzondere verrichtingen sloegen we maar even over, vond de examinator, die een beetje pips zag. Die krijgt u van mij cadeau. En omdat ik de moed had gehad om überhaupt te rijden, gaf hij mij het roze papiertje als beloning. Dat was een makkie.

Vanaf dat moment mocht ik in de beroemde Ford Taunus rijden en kreeg hem ook wel eens voor een nachtje mee naar Zoetermeer.

De klap


Bliksem
Kilometers verder
Samen seconden tellen
Tot die oorverdovende klap
Geweldig

Treffend

Voor mijn autorijles werd ik natuurlijk in Zoetermeer opgehaald, maar 9 van de 10 keer moest er vervolgens iemand worden thuisgebracht in Den Haag of omgeving. Zo ook op een zaterdagmorgen in de herfst. In de buurt van de Wagenstraat kwam van rechts een rode Ford Taunus die ik maar al te goed kende en in een vlaag van verstandsverbijstering gaf ik gas in plaats van te remmen. Het scheelde maar een haar of mijn instructeur was geplet door de Ford. In een flits herkende ik de chauffeur. Hij was het.

Bij het CBS hadden mijn naaste collega’s dit verhaal inmiddels ook gehoord en ik werd er een beetje mee gepest tot er een paar dagen later werd gebeld en er iemand voor mij aan de lijn bleek te zijn. Dat gebeurde zelden of nooit en ik was dus erg verbaasd. Peter gaf het toestel met een grote glimlach aan mij en zei: “Ene meneer van den Boogaardt vraagt naar mejuffrouw Pranger.” Blozend nam ik de hoorn van hem over en stamelde wat onzinnigs. Het was even stil en toen vroeg hij of ik zo’n hekel aan hem had, dat ik hem vorige week had willen aanrijden. Nee, natuurlijk had ik dat niet. (Ik hield immers nog steeds van hem)
Hij informeerde hoe het met mij ging, terwijl hij dat eigenlijk al wist. Dankzij de bezoekjes van mijn broer was hij aardig op de hoogte van mijn doen en laten. Na wat koetjes en kalfjes vroeg hij of ik misschien weer een keertje met hem uit wilde.
Ik moest mijn uiterste best doen om niet al te happig te lijken en tegelijk was ik bang voor nieuwe teleurstellingen. Wilde ik het risico wel nemen om weer zo kwetsbaar te zijn nu ik net een beetje aan het herstellen was?

We besloten het rustig aan te doen en startten met een bioscoopbezoek en een drankje. Hij had me gemist. Goh. Ik hem ook. Mijn ouders hielden hun hart vast en mijn broer maakte alvast een koprol van plezier.
Ik ben heel openhartig geweest over mijn verdriet en mijn angst om zoiets opnieuw mee te maken. Hij overtuigde me ervan (daar is hij een kei in) dat hij er nu heel anders over dacht en serieus met mij verder wilde. Hij had keuzes gemaakt en zich gerealiseerd dat sommige mensen teveel invloed op hem hadden gehad.

De vrijdag daarna ging ik naar de platenzaak in Zoetermeer om Harry uit te leggen wat er gebeurd was. Dat vond ik wel zo eerlijk. Mijn verkering was weer aan en Harry lag in het “uitbakje”. Hij begreep het gelukkig wel en wenste me veel geluk.

Na 5 maanden doffe ellende leek de toekomst een stuk zonniger dan ik had durven dromen. Vol hoop en goede moed gingen we het samen het nieuwe jaar in. 1974, HERE WE COME!

International Youth Camp 1973


Met mijn ziel onder mijn arm ploeterde ik die eerste weken door. De zomer strekte zich als een troosteloos niemandsland voor me uit. Ik had nergens zin in en sloot mezelf op in mijn kamer. Via een vroeger buurmeisje kregen mijn ouders een tip. In West-Mersea (Essex) zou een internationaal jeugdkamp worden georganiseerd. Het was niet zo duur en er was nog plaats. Nou, vooruit dan maar. Doe maar gek. 

Ik boekte een ticket voor de nachtboot en we zochten uit hoe ik verder met de trein van Harwich naar Colchester moest reizen. Helemaal in mijn eentje. Ik was dan wel 18 jaar, maar zoiets dergelijks had ik nog nooit ondernomen. Mijn vader en moeder brachten me naar de boot en zwaaiden me bezorgd uit. Ik probeerde op de stoelen een beetje te slapen met mijn rugzak als kussen. Nog een heel interessante conversatie gehad met een Duitse jood die een beetje Engels sprak. Eenmaal aan de overkant stapte ik op de trein naar Londen en vervolgens op een boemeltje naar Colchester. Daar aangekomen zocht ik een telefooncel om naar het kamp te bellen. Je kon dan met een busje op het station worden opgehaald.

Nou, daar was ik dan. Verlegen en zwijgzaam tussen honderden jongelui van over de hele wereld. O, wat voelde ik me verloren. Er schoot al een brok in mijn keel toen ik naar huis belde om mijn veilige aankomst te melden.

We werden ingedeeld in grote legertenten met de namen van plaatsen in Groot-Brittannië. Halverwege die 2 weken gingen we per groep een aantal dagen naar die betreffende plaats toe. Mijn dorp heette Pwll Du (spreek uit als pfielg die) en de betekenis “black mountains” ontleende het aan zijn zwarte sintelbergen in de mijnstreek in Wales.
De leider van ons “tentendorp” was de stevig gebouwde Welshman in het midden van de eerste rij. Ik heb een knalgele broek aan en een rood truitje. Het was koud en winderig. Op de achtergrond zie je de Noordzee, waar op mooie dagen de zon opkwam. Het strand was bij eb honderden meters breed.
We hebben best veel plezier gehad, maar ik zat nog middenin mijn rouwproces en ben sowieso nogal op mezelf.
Intussen vierde hij met vrienden vakantie in Sitges.


Na thuiskomst startte ik mijn korte loopbaan bij het Centraal Bureau voor de Statistiek. Eerst nog in het oude gebouw aan de Oostduinlaan in Den Haag, maar wat later in het nieuwe gebouw in Voorburg. Ik ging meestal op de brommer naar mijn werk.

Iedere zaterdag had ik rijles en ik ging op voor het roze papiertje. Een ingreep later was ik helaas gezakt. De theorie had ik wel gehaald.
Op vrijdagavond zat ik vaak bij de platenzaak in Zoetermeer muziek te luisteren en na sluitingstijd wat te babbelen met verkoper Harry. Hij zou met mij meegaan naar Delft om een nieuwe stereo pick-up te kopen. Hij wist van mijn verkering en mijn liefdesverdriet. Ik had eerlijk opgebiecht dat ik nog steeds van mijn ex-vriend hield, zodat hij zich geen illusies zou maken.
Wat ik niet wist, was dat mijn broer een paar keer per week langs de zaak ging om zijn ex-zwager te spreken. Hij miste hem ook en probeerde postillon d’amour te spelen. Zo bleef iedereen op de hoogte, behalve ik.

Waar voel je je veilig?

Veilig
Gewoon thuis
Houden van jezelf
Delen met je maatje
Schuilplaats

Claim

Wat mij betrof was alles in kannen en kruiken. We hielden van elkaar, waren al 2 jaar onafscheidelijk en ik wilde samen met hem oud worden. Hij werkte fulltime, volgde de handelsavondschool, studeerde, ging wel eens stappen met vrienden en verder vulde ik elk vrij moment. Ik wilde het liefst al mijn tijd met hem doorbrengen. Dat ging hem een beetje benauwen. Het ging hem allemaal iets te snel. Zie je de bui al hangen? Nou, ik zag hem niet.

In het voorjaar van 1973 werd ik 18 jaar, had mijn eerste autorijlessen in een Mercedes 200 diesel, deed havo eindexamen, slaagde met vlag en wimpel en was klaar voor de eerste dag van de rest van mijn leven. Ik had geen idee dat donkere wolken zich samenpakten, dat er al uitgebreid overleg was geweest met (schoon)ouders, dat er was gewacht tot na de examens.

Hij kwam naar Zoetermeer om met mij te praten. Ik voelde de spanning van mijn ouders en van hem. Dit was niet oké. De zenuwen gierden door mijn lijf. Hij hield echt nog steeds van mij, maar had tijd en ruimte nodig. Ik claimde hem teveel en daar had hij het moeilijk mee. Maar als je van elkaar houdt, wil je toch alleen maar bij elkaar zijn? Dat was kennelijk vrouwenlogica. Hij had er goed en lang over nagedacht. Dit was geen opwelling. De verkering was uit. Toen ik snotterend afscheid van hem nam, hield hij het ook niet droog. En even later hing ik snikkend in mijn vaders armen, terwijl hij mijn leven uitreed.

Daar zat ik dan in mijn dooie uppie. Klaar met school, de zomer voor de deur, op zoek naar een baan, mijn toekomst aan diggelen. Ik was er kapot van en leefde op de automatische piloot. Niets klopte meer. Twee jaar lang was er maar een persoon waar mijn leven om draaide. Wat nu?

1972

In het voorjaar werd ik zeventien, ik overleefde de proefwerkweken van havo-4 en ging over naar de eindexamenklas.
Onze liefde floreerde en ik leek een blijvertje te zijn. Ik werd uitgenodigd voor een familievakantie in Italië en voelde me zeer vereerd. Mijn schoonouders vertrokken een week eerder met jongste zoon en dochter naar de bungalow van vrienden in Ceriale.
Voor ons werd het nodige geregeld door schoonmama. Wij reden naar Kandersteg om na een overnachting de autotrein naar Iselle te pakken. Dat was de snelste manier door de bijna 20 km lange Simplontunnel. Bij aankomst in Kandersteg bleken er 2 kamers te zijn gereserveerd. Een op mijn naam en de ander op naam van ……. 3x raden. Ik was verbijsterd en probeerde hem te overtuigen van de onzin en hypocrisie. Maar hij was te braaf voor woorden. We gebruikten mijn kamer tot het tijd was om te gaan slapen (!) en hij sliep die nacht daadwerkelijk in zijn eigen kamer. Want stel je voor dat het kamermeisje het onbeslapen bed zou zien en dat zou doorvertellen aan schoonmama ….. Het spreekt voor zich dat we in de vakantiebungalow eveneens in verschillende kamers overnachtten. Hij deelde een kamer met zijn broer en ik eentje met zijn zusje. Dikke pech.
Mijn spetter


Poseren in maxi


Het laatste uitzicht vanaf de flat in Den Haag

Die zomer werd de laatste hand gelegd aan onze nieuwbouwwoning in Sweet Lake City. Jawel. Ons gezin verkaste naar de slaapstad Zoetermeer. Eindelijk een eengezinswoning met tuin. Mijn ouders waren inmiddels 50 en 43 jaar jong en hadden er zin in. Mijn broer en ik verhuisden automatisch mee en dat hield in dat er veel gereisd ging worden van en naar Den Haag. Mijn vader naar zijn werk en wij naar onze scholen.
Mijn vader en broer aan het werk in onze nieuwe achtertuin

Wij zagen elkaar een paar keer in de week en bleven soms in de weekenden bij elkaar overnachten. Bij hem thuis mocht ik dan de zolderkamer delen met zijn zusje en bij ons sliep hij op de logeerkamer. Een typerend voorbeeld van de vrijheid en humor bij ons thuis, wil ik jullie niet onthouden. Mijn vader zei op een zondagochtend tegen hem:”Of je smeert die scharnieren of je blijft bij haar liggen. Dat heen en weer gesluip en die piepende deur verstoren onze nachtrust.”

Onder hoge druk

Prestaties
Worden geleverd
Onder hoge druk
Een prachtig voorbeeld is
Geboorte

Schoonheid
Wordt geboren
Onder hoge druk
Je stoeptegels worden weer
Stralend

Zenuwen
Worden getergd
Onder hoge druk
Menig mens gaat eraan
Kapot

Verraders
Zwichten uiteindelijk
Onder hoge druk
Miljoenen worden door hen
Uitgeleverd

Home-sweet-home 16

Tussen de logjes over de jaren 60 en 70 moet vandaag toch even een plaatsje worden vrijgemaakt voor de rozen langs onze veranda.
Home sweet home is een initiatief van Barbaramama.

Sixteen, going on seventeen



Doordat ik na de mulo doorstroomde naar 4 havo, belandde ik in een klas met leerlingen waarvan de meesten elkaar al jaren kenden. Ik had gelukkig één klasgenote die hetzelfde traject volgde en we hadden bijna gelijke vakkenpakketten. ’s Morgens stond ik met mijn brommertje voor haar flat en zij stapte op haar fiets. Dat was een beetje lastig en soms hing ze wel eens aan mijn arm. Dat schoot lekker op. Tot we werden aangehouden en op de bon geslingerd. Dertig gulden was veel geld. Daar moest ik 2 zaterdagen voor werken. We hebben ieder de helft betaald en ons voortaan braaf aan de verkeersregels gehouden.
We integreerden moeizaam en er was ook weinig teamgevoel. Door al die verschillende pakketten kwam je elkaar bijna alleen tegen bij de vaste verplichte vakken, zoals godsdienst, maatschappijleer, handvaardigheid en gym. Het was op zich een leuke school, maar mijn prioriteiten lagen elders. Ik wist toch al niet wat ik later wilde worden, behalve echtgenote en moeder. Mijn pakket was dan ook een zogenaamd “pretpakket” met Nederlands, Engels, Duits, geschiedenis, biologie en scheikunde.

Het integreren in de schoonfamilie was ook niet zo simpel. Het was een groot katholiek zakengezin en van de zeven kinderen waren de oudste vier inmiddels getrouwd. Hierdoor was mijn lief de oudste van de drie “kleintjes” geworden. Hij had nog een broer van 17 en een zusje van 13. Zijn vader was een charmante, vriendelijke familieman en zijn moeder was een kritische, snobistische en moeilijke vrouw. Ik druk me hier nog voorzichtig uit.
Mijn protestantse achtergrond was al haar eerste struikelblok. “Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen.” En in haar ogen kon ik me als dochter van een ambtenaar natuurlijk helemaal niet voorstellen hoe ik me diende te gedragen als partner van een succesvolle zakenman.
Ik was trots op mijn wortels en mijn ouders. Ik was opgevoed met normen en waarden. Ik had ook geleerd hoe verschillend mensen kunnen en mogen zijn. Ik was weliswaar verlegen en respectvol, maar ik liet mijn familie toch zeker niet beledigen. Ik flapte er dus wel eens wat uit, tot grote schrik van haar eigen kinderen. We hebben heel wat aanvaringen gehad in de loop der jaren en dikke vriendinnen zijn we nooit geworden.

Bij ons thuis werd hij hartelijk welkom geheten. Mijn broer van 14 sloot hem direct in zijn hart, mijn moeder viel voor zijn charmes en mijn vader lette scherp op of ik wel liefdevol genoeg werd behandeld. Nou, dat zat wel snor. Er werd al meer liefde gedeeld dan op mijn vaders programma stond. Al snel werd mij geadviseerd om eens met de huisarts te gaan praten over een receptje. Pappa nodigde mijn arme schat uit voor een zondagmiddagwandelingetje en had een serieus gesprek met hem. Hoe stond hij tegenover mij, wat waren zijn plannen, was hij zorgzaam genoeg en hield hij wel rekening met mijn leeftijd? Zo benauwd als hij vertrok, zo opgelucht kwam hij thuis.
Hij koestert nog steeds warme herinneringen aan dat moment en draagt mijn vader op handen. Mijn ouders waren modern. Tof hè?

Knipoog


Een vette knipoog
Om jullie te bedanken
Voor het meeleven

Toekomstplannen

Alleen gezondheid
Kan samen met wat geluk
Je toekomst plannen

Zomer 1971

We hadden dikke verkering en toch waren de zomervooruitzichten niet zo leuk. De vakanties waren namelijk allang geboekt. Hij ging met 3 vrienden in een buggy naar Spanje en ik ging met mijn ouders en broer naar voormalig Joegoslavië. Die vakanties vielen niet samen en we moesten het meer dan 5 weken zonder elkaar stellen. Snik.

Ik miste hem verschrikkelijk en was waarschijnlijk geen aangenaam gezelschap. Hunkerend naar mijn geliefde werd ik ook nog aangevallen door zeewezentjes, die zich vasthechtten aan mijn been. In paniek krabde ik ze eraf en hield er een flinke infectie aan over. De arts vond het niet erg om mij een penicillineprik in mijn bil te geven, maar mijn vakantie was daarna helemaal bedorven. Ik mocht een week het zeewater niet in. De littekens waren nog jarenlang te zien als witte slingers op en rond mijn rechterknie.

Per abuis werd ik door de postbeambte omgedoopt tot Maria Prangel.
Gelukkig is het telegram wel aangekomen.

 








Na de zomervakantie begon ik aan de vierde klas havo op het Zandvliet College aan de Bezuidenhoutseweg in Den Haag. Dat was een enorme overgang, want ineens had ik maar 6 vakken in mijn pakket. Wat een luxe in vergelijk met de mulo.
In de pauze stond er altijd een bakkertje voor de school. Daar kochten we heerlijke gevulde of roze koeken. Jammie. Naast de school verrees het SER gebouw. Schuin aan de overkant lag het Ministerie van Landbouw en Visserij.

Scrupulus 13

Na 3 weken maar weer eens een rondje gewetensvragen. Ik word nu even van een nieuwe lens voorzien.

  1. Om vier uur ’s nachts moet je stoppen voor rood licht. Er is geen andere auto in zicht. Rijd je dan door rood?
  2. Je zit zonder werk. Een werkgever wil je inzetten om een staking in zijn bedrijf te breken. Neem je die besmette baan aan?
  3. Je bent jong getrouwd en hebt hard gewerkt, zodat je echtvriend zijn studie kon vervolgen en voltooien. Als hij afgestudeerd is komt het tot een scheiding. Eis je dan een schadevergoeding?
  4. Je vindt een portefeuille met 1000 euro erin. Aan het adres, dat je erin aantreft, leid je af dat de eigenaar rijk is. Breng je hem toch terug?
  5. Je verdenkt je buurvrouw ervan dat ze haar kinderen mishandelt. Pogingen het met haar te bespreken, zijn afgestuit op een muur. Stel je kinderpolitie dan op de hoogte?
Succes!

Ogenblikje


Op dit ogenblik
Plaatst men een helder lensje
In mijn rechteroog

Turbostand

Het voorjaar vloog voorbij.
Sweet sixteen.
Verliefd.
Verkering met een 2 meter lange, bijna volwassen man.
Schriftelijke en mondelinge examens.
Examenfeesten.
Mijn witte Vespa Ciao.
Half cadeau en half gespaard.


In één seizoen schoot ik van de ene emotie in de andere.
Van de eerste zoen in hink-stap-sprong naar het hele circus.
Dichten was een manier om mijn gevoelens te uiten.
Ik dichtte me te pletter in 4 talen en las ze ’s avonds aan hem voor.
Zo hé, dat was heftig.
Hij wist niet zo goed wat hij daarmee aan moest.
Knuffelen dan maar?
In juni werd hij 21.
En het werd zomer ......

Overal gevaren


Echte piekeraars
Zien overal gevaren
Zonder roze bril

Na zessen

Het personeel bestond uit een vijftigplusser, jeugdvriend van de baas, voormalig groothandelaar in eieren, wiens zoon met een dochter van de baas was getrouwd, een vierentwintigjarige ex-banketbakker, die in de weekenden optrad met zijn discotheek en als vliegende kiep: de twintigjarige, middelste zoon van de baas. Kunnen jullie het nog volgen? Dit illustere gezelschap werd op zaterdag aangevuld met mijn persoontje.
Zolang de winkel open was, werd iedereen bij de achternaam aangesproken. Denk aan “Are you being served?”

Na zessen ging de muziek knetterhard aan, werden pilsjes opengerukt, grappen gemaakt en was het knotsgezellig. Ik werd geplaagd en uitgedaagd met de bedoeling om mijn verlegenheid te overwinnen. Ik leerde snel en werd een echt bijdehandje. En o jeetje, ik vond die zoon van de baas wel een erg leuke vent. Maar ik was slechts een zaterdaghulpje en de zoon was soms een arrogante kwast met kouwe kak

Hij werkte vele uren op het administratieve hoofdkantoor als personeelsmanager en was invaller op de filialen waar personeelsleden uitvielen door ziekte of verlof. Ook bracht hij goederen rond en haalde de dagopbrengsten voor zijn vader op. Mijn vriendin “Ernie” en ik “Bert” gingen in de schoolpauzes vaak even naar de winkel om te kijken of “hij” er was. Soms hadden we mazzel, maar vaker hadden we pech. Het begon de andere medewerkers wel een beetje op te vallen, dat wij zo vaak langskwamen en naar “hem” vroegen. Ze hadden nog niet helemaal door wie van ons tweetjes zo geïnteresseerd was in de jonge heer van den Boogaardt.

Het voorjaar barstte los en mijn verliefdheid schoot in de volgende versnelling. Nu moest “Ernie” de stoute schoenen aantrekken. Ze ging de winkel in, terwijl ik buiten nerveus stond te wachten. En weet je wat ze namens mij moest zeggen? “Marja vindt je lief.” Nou, was dat dapper of niet? Ik voel nog het schaamrood op mijn kaken. Hij vond het erg vertederend en zij mocht mij vertellen, dat hij mij ook lief vond. Dat vindt hij trouwens nog steeds.

Een meetlint

Soorten en maten
Hokjes en etiketten
Gewoon opheffen


Ik mag werken

Eindelijk was het zover. Op 27 maart 1970 werd ik 15 jaar en mocht op zaterdag gaan werken. De AH in Mariahoeve was een heel moderne winkel met 2 verdiepingen verbonden door roltrappen en een rolband/kettingsysteem voor de winkelwagentjes. Soms ging het wel eens mis met die wagentjes bij AH. Dan duwde de klant iets te hard en schoot de kar met boodschappen over de trekhaak van de rolband. Een donderend geraas en gerinkel was het gevolg, want alles knalde naar beneden en belandde op de groente afdeling. Gelukkig is hier nooit iemand bij gewond geraakt. Kinderen mochten niet in het wagentje blijven zitten. Ik werkte boven op de tijdschriftenafdeling en verdiende 11 gulden netto per dag. Dat was toen nog van 8 tot 6 uur. In de zomervakantie werkte ik 4 van de 6 weken. 

Die zomer vierden we vakantie in Norg in een huisje in het bos. Toen ben ik van Drenthe gaan houden. Wat een prachtige provincie. We combineerden een aantal familiebezoekjes in Friesland met een sightseeing tour door pappa’s heitelân. Ook een mooie provincie maar een beetje bloter. Na de vakantie ging ik naar de 4e mulo en mijn broer naar mavo-2. De Mammoetwet had ervoor gezorgd dat mijn examenjaar mulo (70/71) het allerlaatste jaar was. Als je niet slaagde, had je een enorm probleem.

Nog steeds haalde ik iedere zaterdag de Top-40 bij Foto Disco van den Boogaardt. Ik vroeg of ze een exemplaar voor me wilden bewaren tot 5 over 6, omdat ik nu eenmaal niet eerder weg kon bij AH. Alle winkels waren gesloten, maar ik mocht, bij wijze van uitzondering, nog even snel de hitlijst in ontvangst nemen. Het personeel was rond die tijd aan het opruimen. De Dual stereo-installatie stond een paar volumestreepjes hoger en ze genoten van een pilsje.
Eind 1970 was meneer van den Boogaardt sr. zelf aanwezig in de winkel en hij vroeg of ik het wel naar mijn zin had bij AH. Ach ja, ik vond het wel aardig. Zou ik misschien op hun platenafdeling willen werken voor een paar gulden meer? Nou en of! Ik was meteen laaiend enthousiast.

En zo geschiedde. Ik nam ontslag bij AH en verheugde me enorm op mijn nieuwe uitdaging. In februari 1971 begon een belangrijke periode die de rest van mijn leven zou bepalen.

Home-sweet-home 15

Vandaag een paar tuinfoto’s die ik vrijdag al op mijn andere blog plaatste.
De afgelopen week waren we vaker buiten dan binnen.
Heerlijk genieten van moeder natuur.

Home sweet home is een initiatief van Barbaramama.

Geluidloos

Stilte
Vredige rust
Slechts natuurlijke golven
Mogen bij mij binnen
Geluidloos

1969

Neil Armstrong zet als eerste mens voet op de maan.
De kraamkamer van het internet wordt ingericht. (Arpanet)
De  BTW wordt ingevoerd.
De actiegroep Dolle Mina wordt opgericht.
Het legendarisch popfestival Woodstock vindt plaats in New York.
John Lennon en Joko Ono bivakkeren tijdens hun huwelijksreis een week in bed in het Amsterdam Hilton.
De Belg Eddy Merckx wint voor de eerste keer de Tour de France.
Feyenoord wordt landskampioen voetbal.
In Washington protesteren 250.000 mensen tegen de Vietnam-oorlog.
Supersonisch passagiersvliegtuig de Concorde maakt haar eerste testvlucht.

Ik werd 14 jaar.
Mijn hele lijf was aan het veranderen.
Ik moest iedere maandagavond naar “kattenbak” (catechisatie)
Ik zat op volksdansles.
Ik leerde (wel 15 lessen lang) gitaar spelen.
Ik vroeg verkering aan een jongen uit mijn klas.
Dat deed ik via een briefje in zijn jaszak.
De maanden daarna fietsten we samen van en naar school.
Ik was beurtelings zweverig, humeurig, filosofisch en dwars.
Ik ging over naar de derde klas MULO.

Moeder natuur


Een lust voor het oog
Iedere dag genieten
Van moeder natuur

Woningen en winkels

Gedurende een aantal jaren was het een drukte van belang in onze straat. Tegenover ons verschenen in de tweede helft van de jaren 60 een aantal torenflats. Een van de busjes die ’s morgens in alle vroegte arriveerden kwam helemaal uit Tuitjenhorn. Ze vertrokken daar rond 5 uur en begonnen met een kort ontbijt. Mijn broer vond het geweldig om met die mannen op te trekken en zij waren dol op het blonde ventje dat zo graag mee wilde helpen met bouwen. Op elk vrij moment was hij op de bouwplaats of in de keet te vinden. Mijn moeder gaf hem zo nu en dan wat lekkers mee voor de werklui, zoals zelfgebakken appeltaart of cake.
Toen mijn broertje werd uitgenodigd om een weekend mee te gaan naar Tuitjenhorn, werden Toon en zijn oom Antoon uitgenodigd voor een kopje koffie en een uitgebreidere kennismaking bij ons thuis. Het waren toffe mensen en broerlief mocht met ze mee.

In Mariahoeve werd voortdurend gebouwd. Zo werden er achter onze huizenrij torenflats uit de grond gestampt, evenals naast onze school. We groeiden op tussen het gedreun van de heimachines. In de wijk waren 4 kleine buurtwinkelcentra en met het groeiende aantal inwoners ontstond de behoefte aan een echt winkelcentrum. Dat werd 200 meter vanaf de school in het hart van de wijk gerealiseerd. In 1968 werd het centrum feestelijk geopend.

Een van de winkeliers van het eerste uur was mijn schoonvader. Foto Disco van den Boogaardt aan Het Kleine Loo was het 4e filiaal na de Parkweg in Voorburg en de Leyweg en De Stede in Den Haag. Behalve een fotospeciaalzaak was het ook een platenwinkel. Daar werd ik als meisje van 13 helemaal vrolijk van. Van mijn zakgeld kocht ik daar mijn eerste singles en iedere zaterdag haalde ik de (gratis) Veronica top 40 lijst. Geweldig!

Ieder zijn vak

Dit was mijn pakketje in 1968:

Godsdienst
Nederlands
Engels
Frans
Duits
Aardrijkskunde
Geschiedenis
Fysica
Biologie
Algebra
Meetkunde
Bedrijfsrekenen
Boekhouden
Gymnastiek
Tekenen
Nuttig handwerken
Muziek

Eind jaren 60 haalden mijn ouders hun rijbewijs.
Onze eerste auto werd aangeschaft.
Een staatsiefoto van de Citroën Ami Break voor paleis Huis ten Bosch.
Mijn moeder had gevoel voor stijl. J


Zij volgde een conversatiecursus Engels via Linguaphone.
Handig voor op de cocktailparty’s waarvoor zij werden uitgenodigd.
Bovendien was ze consulente van Moara Shira en had ze diverse klanten in ambassadeurskringen in Marlot.

Pappa vertrok weer voor een paar maanden naar Australië.
Mijn broertje wisselde elk kwartaal van hobby of sport.

Kortom, we hadden het allemaal druk met ons “vak”.

Vrijheid


Leven in vrijheid
Goede reden voor een feest
Zes en zestig jaar

Kwijlen

Eerlijk opgebiecht: ik ga bijna kwijlen van een nieuw schrift, een multomap met tabbladen, pennen, stiften en potloden met een gummetje.
Van schoolspulletjes dus.
Het nieuwe schooljaar diende zich aan en we gingen winkelen voor het brugklaslijstje. Op de lagere school was alles altijd op voorraad en je kreeg pas een nieuw potlood als de oude korter was dan je pink.
Maar nu breken gouden tijden aan!
Een atlas, woordenboeken, tekenpapier, een passer, een gradenboog, potloden met verschillende hardheid, speciale schriften voor vakken, waarvan ik nog nooit had gehoord. Terwijl mijn moeder het steeds benauwder kreeg, huppelde ik bijna langs de schappen.
Nu nog een agenda. Dat was in 1967 gelukkig nog niet zo ingewikkeld als nu. Ik denk dat ik een dierenagenda uitkoos.
Nog steeds word ik vrolijk in een kantoorboekwinkel. Dan pakt mijn man me bij de hand, kijkt me liefdevol aan en spreekt me kalmerend toe.
Ik mag wèl iets uitzoeken.
Mijn man begrijpt mij.

Rododendron


Stralend in hun pracht
Verblijden zij de hommels
Mijn rododendrons