28 van 30

Iets dat ik mis.

Onze kleindochter.
Ze wordt over 3 weken 3 jaar.
De schommel en driewieler staan al vanaf september voor haar klaar.
 We hebben haar sindsdien maar 1 keer gezien bij onze zoon thuis
Haar moeder vertrouwt niemand.
"De hele wereld is tegen haar."
Ze voedt haar kinderen op in angst en isolement.
Een autistisch jongetje van bijna 11 en ons kleine meisje.
Wanneer ziet de jeugdzorg eindelijk in wat er gaande is in dat gezin?
Wanneer mag onze zoon een normale band gaan opbouwen met zijn dochter?
Wanneer mogen wij ons kleinkind zien schommelen in onze achtertuin?
Wie keert het tij voordat dingen verschrikkelijk uit de hand lopen?
Leest u mee, mevrouw de advocate?
Leest u mee, mevrouw de kinderrechter?
Leest u mee, mensen van bureau jeugdzorg?

8 opmerkingen:

  1. Mooi, maar verdrietig stukje.
    Hoop voor jou op betere tijden.
    Liefs van je grote, grijze zuzz.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat verdrietig voor je .Ik hoop dat die instantie's eens wakker worden en ingrijpen en jij je kleine meid weer zal zien!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat verschrikkelijk zeg, het doet mij pijn in mijn hart als ik dit lees.
    De opa en oma van mijn zoon willen ons niet meer zien en gaan op geen enkel voorstel van ons in om te praten.Maar ze zien daardoor hun kleinzoon ook niet meer en dat vindt dat mannetje zo erg.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh wat verschrikkelijk verdrietig dit. Ik hoop dat het ooit goed gaat komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat vind ik zo jammer voor jou Marja. Heb je nog andere kleinkinderen?
    Bij ons is het omgekeerd. Mijn man zijn vader is totaal niet geïnteresseerd in zijn kleinkinderen. Niks!
    Gelukkig is de familie van mijn overleden man wel ook een soort familie voor hen.

    Liefs, Sandra.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dit is ons enige kleinkind en we zouden haar zoveel meer liefde en aandacht willen geven. Het belangrijkste is dat ze evenwichtig opgroeit en dat is nu niet het geval. Heel verdrietig.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat naar voor jullie en voor jullie kleinkind. Heel verdrietig....
    Ik hoop toch dat er een oplossing komt. Voor beide partijen.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ontzettend verdrietig is dit.. Ik kan mij voorstellen dat het eigenlijk altijd in je achterhoofd meespeelt bij alles wat je doet..
    Ik sprak vandaag wel een vriend van de buren, die eindelijk ( zijn zoontje is nu 3 ) meer kontakt heeft kunnen organiseren met zijn kind en hij heeft wat tips over de weg die je kunt bewandelen via een enorm betrokken advocaat van de Dwaze vaders. Het is een lange weg met veel vallen en opstaan en als vader wordt je ganse doopceel gelicht, maar wachten totdat Jeugdzorg in actie komt is zowat nóg frustrerender...
    Heel veel sterkte voor jullie en voor de vader van Marissa! xxx

    BeantwoordenVerwijderen